Dlaczego to zrobiłam?
Dzisiaj po raz pierwszy miałam okazję mówić o naszej nowej, trzeciej książce „Ratownicy. Pasja zwycięstwa” publicznie. Konkretnie u Grzegorza Chlasty w Radiu Dla Ciebie (do posłuchania tutaj: http://rdc.pl/publikacja/poranek-rdc-ratownictwo-gornicze/). I padło pytanie, które paść musiało. Czyli dlaczego napisałam taką właśnie książkę?
Najpierw było „Drugie życie kopalń”, czyli historie 22 nieczynnych zakładów, które dostały swoją drugą szansę – w różny sposób. Potem była „Babska szychta” – historie 17 pań związanych z górnictwem, zarówno na powierzchni, jak i na dole. No i teraz „Ratownicy. Pasja zwycięstwa”. Z pomysłem napisania tej książki nosiłam się od dawna. Nie wiedziałam tylko, jak się do niej zabrać. Poza tym myślałam, że muszę jeszcze bardziej do tego dorosnąć. Obserwowałam sporo akcji ratowniczych, kilka z nich relacjonowałam, najtrudniej było w 2011 r. w Krupińskim, gdy byłam w Suszcu. Zresztą dlatego z ratownikami górniczymi nieodzownie kojarzą mi się bułki. Tłumaczę to zresztą w książce. Wróćmy do pytania, dlaczego ją napisałam.
Ano dlatego, że podziwiam ratowników górniczych. Mali chłopcy chcą być strażakami, policjantami, żołnierzami – bo to zawody, które kojarzą się z dzielnymi facetami. I tak jest. A mi z dzielnymi facetami kojarzą się właśnie ratownicy górniczy. Wiecie, że w ich oczach można zobaczyć łzy, nawet, gdy mówią o akcjach np. sprzed 40 lat? Ja nie wiedziałam, póki się z nimi nie spotkałam. Ich emocje udzielały mi się wielokrotnie. Po przeprowadzeniu tych wszystkich rozmów trwających w sumie nie wiem ile godzin, na dole i na powierzchni powiedziałam, że nie dam rady. e to jeszcze nie jest ten czas. Że muszę ochłonąć, bo temat jest po prostu trudny, a emocje są złym doradcą. Z drugiej strony, po latach swojej pracy wiedziałam, że jak odłożę to „na potem”, to odgrzewanie wyjdzie słabo. Jak pizza z mikrofalówki. Powiedziałam sobie wtedy – teraz albo wcale. Tego w książce nie znajdziecie. Ale dzisiaj postanowiłam o tym opowiedzieć. Słuchanie nagrań z tych rozmów wcale nie było łatwiejsze niż rozmowy w cztery oczy z nimi. Mam przecież pojęcie o pracy górników, wiem, co może czekać na dole – wszystko pięknie. Ale gdy opisywali jak to jest uratować komuś życie – miałam gęsią skórkę. Ja nigdy nie uratowałam niczyjego życia. Nawet nie wiem, czy bym umiała. A jeszcze w takich warunkach, w jakich oni to robią? Kosmos. A z drugiej strony ten moment, gdy się dowiadują, że tym razem się nie udało… A sami są przecież ludźmi. Tylko i aż.
Żeby nie było tak patetycznie – jest i historia o ratowaniu psa ze studni, albo ratowaniu górników, którzy nie wiedzą, że są ratowani. Jest i o topielcach i wisielcach (spokojnie – wszyscy żywi!), górniczych cudach czy silniku odrzutowym samolotu TS-11 Iskra. Jest smutno, czasem strasznie, ale często wesoło. Uwierzcie. To nie jest książka, która ma pokazać dramaty polskiego górnictwa. Przeciwnie. Ona ma pokazać, że w życiu bardzo wiele rzeczy ma sens, choć czasem wydają się bardzo drobne…
Na pewno jest to moja najbardziej osobista książka i zgodnie z planem chciałabym po niej zrobić sobie trochę przerwy. Od pisania książek rzecz jasna, bo na blogu planuję pisać o górnictwie nadal. A co chciałam osiągnąć? Tylko to, by choć kilka osób, które przeczytają moich „Ratowników”, przy okazji relacji z akcji ratowniczych w kopalniach wiedziało, że tam na dole są tacy fajni faceci, którzy „zawsze idą po żywego”, choć „po żywego” nie zawsze jest dosłowne. Po Człowieka. Przez duże C.