Akcja (bez)nadziei
Nie umiem odpowiadać na pytania, czy akcja w kopalni Wujek na ruchu Śląsk, która trwa dzisiaj 43 dzień powinna zostać przerwana, zawieszona, zakończona – jakkolwiek to zwać. Nie umiem na nie odpowiadać nie tylko ja, bo takiej akcji w polskim górnictwie po prostu jeszcze nie było.
Owszem, mieliśmy do czynienia z akcjami pożarowymi, gdzie warunki termiczne wymuszały po prostu zawieszenie akcji (np. Brzeszcze). Mieliśmy do czynienia z akcjami, które trwały wiele dni (np. Krupiński, Mysłowice-Wesoła). Ale nie mieliśmy akcji po tąpnięciu, w którą zaangażowano tyle sprzętu, ludzi, chęci i czasu, a wyniku po prostu nie ma. Nie, ja nie mam w tym miejscu do nikogo pretensji – by była jasność. Po prostu tak wyszło. Kombajn drąży wciąż chodnik ratowniczy, wiertnica wydrążyła otwór głęboki na 1050 m, a kamera nie zlokalizowała ludzi… Tylko co teraz?
Miałam dzisiaj okazję rozmawiać z doświadczonym ratownikiem, zastępowym z drużyny Śląska. Poznacie go zresztą w książce „Ratownicy. Pasja zwycięstwa” mojego autorstwa ze zdjęciami Tomka Jodłowskiego. Rozmawialiśmy na temat planowanej na 12 czerwca w Bytomiu premiery niniejszej publikacji. Ale nie mogłam nie zapytać o akcję, w której on uczestniczy. „Porażka” – to było pierwsze słowo, jakim podsumował akcję. Nie w sensie organizacyjnym czy przygotowawczym. Nie. W sensie bezsilności ratowników, którzy nie ukrywają, jak bardzo są zmęczeni, ale wiedzą też, co przeżywają rodziny dwóch poszukiwanych górników. Przypomnę raz jeszcze – do wypadku doszło 18 kwietnia, a kończy nam się maj.
Takiej akcji w polskim górnictwie jeszcze nie było. W mojej książce napisałam, że mottem ratowników jest „Zawsze idziemy po żywego”, co czasem jest swoistą przenośnią, ale nie będę się tutaj o tym rozpisywać. Przygotowując się do pisania „Ratowników” spędziłam z panami na dole i na powierzchni niezliczone godziny. Akcje, o których opowiadają były czasem niewyobrażalnie skomplikowane, trudne i drogie. Ale żadnej nie da się nawet porównać do trwającej na ruchu Śląsk. Ratownik o którym wspominam jest ogromnie doświadczonym pracownikiem, potrafi świetnie opowiadać o swojej pracy. Ale to, jak dziś mówił o trudnościach obecnych działań było naprawdę smutne. Zwłaszcza, że do końca akcji przynajmniej na razie nie widać… – Gdyby pani pisała tę książkę pół roku później moglibyśmy pani powiedzieć tyle rzeczy, z którymi dotąd się nie spotkaliśmy – powiedział mi Piotr Obłój. Dobrze czy źle? Nie wiem. Obyśmy mieli jak najmniej takich tragedii, a ratownicy takich akcji.