Kto wygra ‚wojnę’ w JSW?
Chociaż pożar w Kompanii Węglowej został stłumiony (nie wygaszony), a strona rządowa oraz Związki Zawodowe ogłaszają wspólny sukces, to ten pożar zaczyna się tlić w kolejnych spółkach węglowych. Teraz jest gorąco w Jastrzębskiej Spółce Węglowej, a już lada moment zrobi się dym w Katowickim Holdingu Węglowym.
Wiedziałem, że jest źle w Kompanii Węglowej w momencie kiedy była już pani prezes Łobodzińska, zrezygnowała z funkcji prezesa – kilka tygodni później zarząd KW ogłosił, że brakuje mu pieniędzy na kwietniowe wypłaty. Cała próba naprawy złej sytuacji w jakiej znalazła się KW przeciągała się miesiącami, a pętla na szyi spółki zaciskała się coraz bardziej – aż doszło do próby zamknięcia kilku kopalń co skończyło się strajkami na wszystkich kopalniach, nie tylko tych należących do Kompanii.
Sprawa jest dość świeża więc nie będę jej w całości opisywał, możecie przeczytać moje starsze wpisy. Jednak po tzw. ‚sukcesie’ w KW obstawiałem, że następny będzie Katowicki Holding Węglowy – tam prezes zaznaczał już podczas strajków, że w kwietniu zarządzana przez niego spółka może stracić płynność finansową oraz że konieczne będzie skorzystanie z opcji SRK. W Jastrzębskiej Spółce Węglowej rząd zdecydował, że spółka poradzi sobie sama, bo tam sytuacja jeszcze nie jest tak zła. Sytuacja to dobre słowo, bo można je interpretować na kilka sposobów.
Okazuję się, że owszem sytuacja finansowa w JSW jest jeszcze w miarę dobra ale problemem jest prezes Zagórowski, albo flapsy dla administracji albo związki zawodowe. W sumie już się gubię kto tam jest tym złym. Bo to chyba zależy od punktu ‚siedzenia’. Wiem, że od lat między prezesem JSW, a związkami zawodowymi nie ma dialogu i trwają regularne spięcia – ciekawostką jest fakt, że obecny prezes pełni tą funkcję od prawie 8 lat, gdzie w KW w tym czasie było już 4-5 prezesów. Faktem jest też to, że prezes postawił wszystko na jedną kartę, wypowiadając nie jako ‚wojnę’ związkom zawodowym – chcąc zwolnić związkowców z kopalni Budryk. Chociaż ów prezes ma też dobre pomysły, jakim bez wątpienia jest próba uregulowania przywilejów górniczych, które na chwilę obecną należą się wszystkim – nie tylko tym na dole.
To właśnie próba zabrania flapsów administracji była głównym postulatem do ogłoszenia strajków w kopalniach JSW. Gorąco zrobiło się gdy wyżej wspomnieni związkowcy mieli stracić pracę za zorganizowanie strajku solidarnościowego. Związki zorganizowały referendum w kopalniach JSW aby poznać opinię załogi (wie ktoś jaka była frekwencja?) na temat strajku, a następnie wprowadziły go w życie – najgorszy z możliwych strajków – czyli zatrzymanie fedrunku. Stanęły wszystkie kopalnie należące do Jastrzębskiej Spółki no i się zaczęło. Związki Zawodowe pojechały do Warszawy aby spotkać się z Radą Nadzorczą, aby ta przywołała prezesa do porządku, należy przypomnieć, że taki jednodniowy postój to około 30 mln zł straty. Po wizycie w Warszawie związki ogłosiły sukces: zarząd oraz rada nadzorcza podpisują się pod porozumieniem i rezygnują ze zwolnień związkowców z kopalni Budryk oraz przywracają flapsy dla administracji. Koniec kłopotu?
Niestety ale nie. Strajk trwa dalej, a związki zawodowe idą za ciosem i ogłaszają, że strajki ustaną dopiero gdy prezes zrezygnuje bądź zostanie odwołany. Szczęka mi opada, oczy wychodzą z orbit. Wspieram każdego górnika walczącego o swoje miejsce pracy i mówię to jako górnik z zamykanej kopalni Makoszowy: nasza sytuacja była i jest o wiele gorsza od górników z JSW, dlatego nasze zdziwienie też jest spore. Próbuje to wszystko zrozumieć i jakoś poukładać i moja teoria jest prosta – związki stawiają wszystko na jedną kartę i mają asa w rękawie, jakim jest postój na kopalniach. Wydaje mi się, że dni prezesa JSW są już policzone – ciężko mi wyobrazić sobie inny scenariusz. Nie zdziwię się jak sam zrezygnuje ze swojego stanowiska, tak po prostu z bezradności – skoro prezes próbuje naprawiać ale „się nie da” – to się nie dziwie.
Powtórzę to raz jeszcze: możecie mi zabrać nawet połowę deputatu (obecnego, bo tego emerytalnego już nie mamy), ołówkowę czy nawet czternastkę ale pod warunkiem, że wszystkie obecne przywileje górnicze znikną dla pracowników nie mających kontaktu z węglem. Jesteśmy gotowi na zaciskanie pasa i restrukturyzację (mówię w imieniu młodych) ale mamy dość dźwigania wszystkiego na własnych plecach. Trzeba to zrozumieć i postawić sprawę jasno: ciągłe mówienie NIE, nie rozwiąże żadnego problemu.