<title_newspaper="Przyjaciółka">
<title_article="Julian Marchlewski">
<author_1="">
<language="pl">
<style="press">
<year="1950">
<month="3">
<date="1950-03-26">
<period="w">
<status="1_obieg">
<support="paper">
Przed 25-laty odszedł człowiek, którego życie wierne było głoszonej przez niego zasadzie, że „służyć interesom narodu polskiego może tylko ten, kto służy interesom międzynarodowego proletariatu". Życie Marchlewskiego jest tak ściśle zespolone z historia polskiego i międzynarodowego ruchu robotniczego, że nie ma bodaj wydarzenia w dziejach tego ruchu, w okresie działalności Marchlewskiego, w którym by czynnie nie uczestniczył. Jest on jednym z ludzi, którzy złożyli się na rewolucyjną tradycję polskiego, rosyjskiego i niemieckiego ruchu robotniczego, należąc do jego organizatorów i uczestników. 1885 rok — to data wstąpienia Juliana Marchlewskiego, który miał wówczas 19 lat, w szeregi „Proletariatu". Walcząc z caratem łączy on sprawę wyzwolenia narodowego z wyzwoleniem społecznym klasy robotniczej. Należy do organizatorów I-go Kongresu II-giej Międzynarodówki zwołanego przez Fryderyka Engelsa w Paryżu w 1889 roku. Kierze udział w organizowaniu „Kas Oporu" w Łodzi, które miały być pomocą w akcjach strajkowych. Jest współzałożycielem „Związku Robotników Polskich", z którego w 1893 r. wyłoniła się Socjaldemokracja Królestwa Polskiego — masowa, rewolucyjna partia polskiego proletariatu. Zmuszony emigrować z kraju organizuje w Szwajcarii pierwsze polskie pismo socjaldemokratyczne „Sprawa Robotnicza". Marchlewski przeciwstawia lud polski — polskiej burżuazji, obszarnictwu i carowi, widząc w rosyjskiej klasie robotniczej sprzymierzeńca i sojusznika w walce o wyzwolenie narodowe, społeczne i polityczne. Zmuszony do przebywania poza krajem osiedla się w Niemczech, gdzie przez blisko 20 lat prowadzi rewolucyjną walkę niemieckiej klasy robotniczej. W czasie spotkania z Leninem pomaga mu w organizowaniu „Iskry" (pierwszego rewolucyjnego pisma nielegalnego, założonego przez Lenina). Rewolucja 1905 r. sprowadza Marchlewskiego do Warszawy, gdzie uczy on i wychowuje pokolenie rewolucjonistów, występując na wiecach, zgromadzeniach i masówkach, redagując „Czerwony Sztandar" i inne wydawnictwa partyjne, bierze również czynny udział w walkach rewolucyjnych. Zostaje aresztowany w 1916 r. i osadzony w obozie koncentracyjnym.
</support>
</status>
</period>
</date>
</month>
</year>
</style>
</language>
</author_1>
</title_article>
</title_newspaper>
 
