<title_newspaper="Przyjaciółka">
<title_article="Wielka artystka">
<author_1="B. O.">
<language="pl">
<style="press">
<year="1950">
<month="4">
<date="1950-04-16">
<period="w">
<status="1_obieg">
<support="paper">
Nie ma chyba człowieka w Związku Radzieckim, który by nie słyszał pięknego śpiewu Larysy Aleksandrowskiej. Już w dzieciństwie zdradzała ona wielkie zdolności muzyczne i zamiłowanie do śpiewu. Córeczka biednego kolejarza, mieszkającego na peryferiach Mińska Białoruskiego, Larysa najchętniej umilała czas zabaw swych towarzyszy, nucąc im stare ludowe piosenki, pełne nieśmiałych marzeń o lepszej przyszłości ciemiężonego, szarego człowieka. — Wtedy to otrzymałam moje pierwsze honorarium, — opowiada z uśmiechem siwa już obecnie Aleksandrowska. Nauczyłam syna mej sąsiadki grać na gitarze, dostałam za to 2 piękne książki. Jednak pomimo swego talentu muzycznego, Larysa nie osiągnęłaby wspaniałej kariery artystki, gdyby nie rewolucja październikowa. Kiedy w czasie wojny domowej walki objęły Mińsk, Larysa Aleksandrowska zgłosiła się natychmiast do pracy w sztabie oddziału Armii Czerwonej, W chwilach wolnych od zajęć, występowała przed żołnierzami śpiewając ludowe pieśni białoruskie, W tym czasie w Mińsku otworzono pierwszą szkołę muzyczną. Komendant oddziału Armii Czerwonej wezwał do siebie młodą śpiewaczkę; —Zdecydowaliśmy kształcić cię towarzyszko, w śpiewie — oznajmił. — Pamiętaj jednak, kiedy zostaniesz sławną artystką, śpiewaj dla nas, żołnierzy. Larysa z radością przyrzekła i nie zapomniała o swej obietnicy. Często występowała w świetlicach wojskowych. W roku 1941 Aleksandrowska otrzymuje nagrodę Stalinowską oraz tytuł artystki ludowej Związku Radzieckiego. Wybuchła wojna. Artystka przeżyła wszystkie okropności najazdu wroga. Pomna swego przyrzeczenia, wielka śpiewaczka w czasie wojny występuje często przed żołnierzami na samochodach ciężarowych lub na wieżach opancerzonych czołgów, śpiewa na skraju lasu przed rozpoczęciem ataku czołgów, na lotniskach przed wylotem maszyn w bój, w uwolnionych od wroga wsiach i miastach Białorusi. Jej pieśni napawały słuchaczy otuchą i wiarą w zwycięstwo nad wrogiem. Poza swą działalnością artystyczną Larysa Aleksandrowska z zapałem oddaje się pracy społecznej. W roku 1945 bierze udział w Paryskim Kongresie Światowej Demokratycznej Federacji Kobiet, walczącej o pokój. 
</support>
</status>
</period>
</date>
</month>
</year>
</style>
</language>
</author_1>
</title_article>
</title_newspaper>
 
