<title_newspaper="Tygodnik Powszechny">
<title_article="Felicjan Szczęsny Kowarski">
<author_1="Helena Blumówna">
<language="pl">
<style="press">
<year="1950">
<month="1">
<date="1950-01-08">
<period="w">
<status="1_obieg">
<support="paper">
Malarstwo Kowarskiego wysuwa się ostatnio na pierwszy plan spraw artystycznych w Polsce. Przedwczesna śmierć zabrała artystę w chwili, gdy realizował na oficjalne zamówienia obrazy o monumentalnym założeniu, oparte o współczesną tematykę o znaczeniu społecznym ("Proletariatczycy" 1948, „Górnik Pstrowski" 1948), Osiągnięcia artystyczne Kowarskiego usprawiedliwiają jego sukcesy oficjalne. Wystawa pośmiertna zorganizowana niebawem po zgonie artysty w Muzeum Narodowym w Warszawie dała przegląd jego twórczości. Katalog wystawy zawiera cenne studia Juliusza Starzyńskiego i Józefa Dutkiewicza, które stały się pierwszą próbą ujęcia całokształtu twórczości tego niewątpliwie wybitnego artysty. Dutkiewicz zwłaszcza, uczeń Kowarskiego w Akademii Krakowskiej, oddaje w swych wspomnieniach ciepło bezpośredniego kontaktu i profesorem. Wystawa zbiorowa Kowarskiego została przewieziona z Warszawy do Moskwy, a ostatnio znalazła się w krakowskim Pałacu Sztuki, ilościowo nieco uszczuplona, gdyż nie wystawiono, niestety, wszystkich projektów polichromii, zwłaszcza kościelnej, znamiennej dla twórczości artysty. Malarstwo Kowarskiego zachowuje na tle malarstwa polskiego dużą odrębność, mimo że związane jest (zwłaszcza w pierwszej i drugiej fazie rozwojowej) ze środowiskiem krakowskim, które poprzez formizm i jego pochodne oddziałało twórczo na dalszy rozwój naszej sztuki. Kowarski młodzieńcze lata spędził w Rosji (Szkoła Sztuk Pięknych w Odessie w latach 1908—1910, następnie Akademia w Petersburgu, którą ukończył w r. 1918), przybył do Krakowa po dalszych studiach w Monachium, by już w r. 1923 otrzymać powołanie na profesurę do Akademii Sztuk Pięknych. „Krajobraz z Ukrainy" z r. 1905 (pokazany na wystawie) wykazuje, że pierwotne zainteresowania artysty koncentrowały się na kolorze w sensie postimpresjonistycznym. Świadomość Kowarskiego wyniosła jednak z pobytu w rosyjskiej akademii poczucie klasycyzmu, zrazu nie ujawnione, które zaznaczyło się dodatnio w ostatnim okresie jego twórczości („Elektra" 1947, „Efeb" 1947, „Kobieta z kulą" 1947)
</support>
</status>
</period>
</date>
</month>
</year>
</style>
</language>
</author_1>
</title_article>
</title_newspaper>
 
