<title_newspaper="Tygodnik Powszechny">
<title_article="Lubow Jarowaja">
<author_1="Goa">
<language="pl">
<style="press">
<year="1950">
<month="1">
<date="1950-01-15">
<period="w">
<status="1_obieg">
<support="paper">
Wystawiona w Teatrze Słowackiego „Lubow Jarowaja" Konstantego Treniewa jest najpopularniejszą chyba sztuką radzieckiego teatru. W moskiewskim Małym Teatrze sztuka szła 400 razy, a później została na nowo opracowana i wystawiona przez moskiewski Teatr Artystyczny, gdzie cieszyła się długi czas niesłabnącym powodzeniem. Sztukę tę grały teatry niemal wszystkich miast Związku Radzieckiego oraz wiele teatrów amatorskich. Czym należy tłumaczyć tę niezwykłą popularność? Oczywiście każdy zwycięski ruch społeczny pragnie uwiecznić w literaturze dni przełomowe swego zwycięstwa, wysiłek swych bojowników, patos przełomowej chwili historycznej. „Lubow Jarowaja" opisuje końcowy okres rewolucji na Krymie, rozbicie białej armii i ucieczkę jej niedobitków za morze. Uwzględnia szeroko tło klasowe tej walki. Przedstawia postaci bojowników rewolucji. Bohaterką sztuki jest skromna nauczycielka Lubow Jarowaja, której mąż zaginął w czasie wojny z Niemcami. Był on zawsze lewicowcem i Lubow jest pewna, że obecnie — w okresie rewolucji — byłby w szeregach bojowników rewolucji, Lubow jest zrozpaczona. „Chodziła po polach i wymawiała jego imię". Ale oto biali wypierają czerwonych. Lubow przyjmuje to jako osobiste nieszczęście. I zaraz potem dowiaduje się, że jej mąż żyje, ale że jest po stronie białych, co więcej, jest jedną z głównych sprężyn w ich walce z bolszewizmem. Lubow próbuje zjednać go dla obozu rewolucji. Gdy jej towarzysze, którzy mieli za zadanie wysadzić ważny strategicznie most, dostają się w ręce wroga, Lubow próbuje skłonić męża, by ich ratował. Skoro ten odmawia, Lubow zdaje sobie sprawę, że między nimi wszystko zerwane. Kochający ją Jarowoj przychodzi do niej z chęcią pojednania się i przypadkowo odkrywa zebranych u niej rewolucjonistów z komisarzem Koszkinem, kierownikiem miejscowej komórki, na czele. Wówczas Lubow próbuje ostatniej interwencji — już w chwili klęski białych — znowu na próżno. Narastający w niej od dłuższego czasu przełom wewnętrzny dokonuje się ostatecznie i Lubow wydaje czerwonogwardzistom uciekającego męża. 
</support>
</status>
</period>
</date>
</month>
</year>
</style>
</language>
</author_1>
</title_article>
</title_newspaper>
 
