<title_newspaper="Tygodnik Powszechny">
<title_article="Krucyfiks Królowej Jadwigi">
<author_1="Mieczysław Tobiasz">
<language="pl">
<style="press">
<year="1950">
<month="2">
<date="1950-02-05">
<period="w">
<status="1_obieg">
<support="paper">
Krucyfiks nie stał wolno na mensie wielkiego ołtarza, lecz był umieszczony w szafie, tj. w tryptyku przytwierdzonym do tylnej ściany prezbiterium". Przyjmując ten domysł za prawdopodobny i oparty na tradycji, Wojciechowski przypuszcza, że wewnątrz krucyfiksu wawelskiego mogły być albo relikwie z drzewa. Krzyża Świętego, albo chowano w nim resztki innego krucyfiksu, tego właśnie, przed którym modliła się królowa Jadwiga. Wojciechowski uważał, że dopiero po sprawdzeniu wnętrza krucyfiksu wawelskiego będzie można rozjaśnić te przypuszczenia. Wszystko jednak przemawia za tym, że jakkolwiek nie mamy żadnych danych źródłowych na dowód tego twierdzenia, krucyfiks wawelski znajdował się pierwotnie w ołtarzu głównym i że przed nim to właśnie modliła się królowa Jadwiga, a w XVI wieku został on przeniesiony do ołtarza Wszystkich świętych ufundowanego w r. 1404, gdzie po dziś dzień pozostaje. Historycy sztuki są zgodni w opinii, że krucyfiks wawelski ma co najmniej około 600 lat i pochodzi z epoki wczesnego gotyku. Jest to rzeźba drewniana, od wewnątrz wydrążona; cechuje ją umiar artystyczny, rzadko spotykany spokój w traktowaniu kształtu, ujmujący wyraz głębokiej, pełnej tragizmu boleści, utrzymanej w tonie najwznioślejszego idealizmu. O wczesności zabytku świadczy między innymi to, że oblicze Chrystusa jest bez zarostu. Krucyfiks królowej Jadwigi był poddany restauracji w r. 1932. W ówczas okazało się, że jest on zrobiony z drzewa lipowego, że nie był odnawiany i pierwotnie nie był czarny. Został on ogromnie zniszczony przez kornika i dlatego zaistniała konieczność zastosowania specjalnej metody konserwacji. W tym celu sporządzono specjalną skrzynię hermetyczną, którą umieszczono na chórze skarbca katedry, włożono do niej krucyfiks i przez okres półroczny poddano działaniu oparów ropy. W ten sposób zniszczono korniki, a następnie użyto substancji żywicznych dla umocnienia rzeźby.
</support>
</status>
</period>
</date>
</month>
</year>
</style>
</language>
</author_1>
</title_article>
</title_newspaper>
 
