<title_newspaper="Tygodnik Powszechny">
<title_article="Wystawa Ślendzińskiego">
<author_1="Helena Blumówna">
<language="pl">
<style="press">
<year="1950">
<month="4">
<date="1950-04-02">
<period="w">
<status="1_obieg">
<support="paper">
Ślendziński studiował w Akademii Petersburskiej (ukończył ją w roku 1916). gdzie był uczniem prof. Kardowskiego. Klasycyzm i kult tradycji zadecydowały o linearnym stylu już w pierwszych jego poczynaniach. Podobnie też kształtowała się twórczość dwóch znakomitych artystów rosyjskich, Jakowlewa i Szuchajewa, starszych od Ślendzińskiego i działających w tym samym środowisku. Oddziałali oni niewątpliwie na rozwój Ślendzińskiego. Linearność zbliżyła Ślendzińskiego do malarstwa renesansu. Kolor lokalny ma w jego sztuce znaczenie czynnika dopełniającego, tym niemniej umiał wtedy Ślendziński uzyskać dobre wyniki w kolorycie ("Sengalczycy"). Podobne poczynana wysterowały równocześnie (tj. w latach dwudziestych naszego wieku u modernistów włoskich (Valori Plastici) i w Niemczech (Neue Sachlichkeit). Pierwotna koncepcja artystyczna Ślendzińskiego doprowadziła go w dalszej konsekwencji do płaskorzeźby takiej, jak np. "Lato"; jest to dzieło szlachetne przez wartości czysto plastyczne. Ostatnia jednak konsekwencja — rzeźba pełna i polichromowana w drzewie oparta o wzory antyczne, była już nietwórczym powtarzaniem, beznamiętnym przeżywaniem przez samego artystę treści niezdolnych do oddziałania na widza. Punkt wyjścia sztuki Ślendzińskiego musiał do takiej konsekwencji w logicznym przebiegu rozwoju tej sztuki doprowadzić. Jakowlew i Szuchajew artyści o rozgłosie europejskim, zostali przez osiągniętych przez siebie rezultatach, nie rozwijali ich, a w końcu sami ulegli zapomnieniu. Ślendziński szukał jednak dalej i to w dwóch kierunkach. Pierwszy, linearno-plastyczny jak już powiedziono, doprowadził go do nieporozumienia: do źle pojętej rzeźby pełnej; drugi dotyczył sprawy koloru. I tu nie było lepiej. Okazuje się, że nowe poszukiwania kolorystyczne Ślendzińskiego, w przeciwieństwie do jego pierwszych osiągnięć, były przez dłuższy okres wojny niezadowalające. Dawniejszy ścisły związek kolorytu lokalnego z formą dawał lepsze wyniki, gdy tymczasem traktowanie barwy w jej zmienności i zależności od światła, przeprowadzone z całą świadomością przez artystę, nie doprowadziło go do równie poważnych osiągnięć.
</support>
</status>
</period>
</date>
</month>
</year>
</style>
</language>
</author_1>
</title_article>
</title_newspaper>
 
