<title_newspaper="Tygodnik Powszechny">
<title_article="Literatura i wystawy Anno Santo">
<author_1="T. K.">
<language="pl">
<style="press">
<year="1950">
<month="6">
<date="1950-06-04">
<period="w">
<status="1_obieg">
<support="paper">
Bibliografia Roku świętego jest dość obfita. Na pierwszy ogień poszła wydana we Florencji historia „Czterech Bazylik Anno Santo" Jolandy de Blasi, bogato ilustrowana, z czterema kolorowymi heliograwurami i 167 reprodukcjami fragmentów architektonicznych i wielu mniej dotąd znanych dzieł sztuki z wnętrz owych świątyń. Dziełko to ukazało się w trzech językach: włoskim, francuskim i angielskim. Wnet potem ukazało się w Potenzi „Zaproszenie na Rok Jubileuszowy" Carla Falconi. Zajmuje się ono wyłącznie znaczeniem religijnym owego Roku, daje krótki opis poprzednich jubileuszów, wraz z liturgią ceremonii kościelnych, jakie z tej okazji się odbywają i modlitwami dla pielgrzymów. Również niewielka i tania książeczka Piotra Chiminelli pod tytułem „Skrócone dzieje Anno Santo", wydana przez „Italia Cattolica", kładzie główny nacisk na źródłowe opracowanie historyczne tego tematu. Najobszerniejsza jest praca Giulia Castelli „Rok święty — wielki odpust". Pierwsze rozdziały zajmują się początkami powstania owego obchodu, sięgającego jeszcze dawnych tradycji rzymian, obchodzących co sto lat rocznicę założenia ich stolicy. Dalsze rozdziały opisują i komentują obrzędy kościelne związane z otwarciem i zamknięciem Anno Santo, niezwykle dokładnie omawiane są również dotychczasowe jubileusze; kończy się praca programem uroczystości tegorocznych. Rozdział „Etapy pokuty" poświęcony jest miejscom, które pobudzają pielgrzyma do rozmyślań nad wiarą w Chrystusie. Autor zalicza do tych miejsc: Sancta Sanctorum, Święte Schody laterańskie, katakumby, Colosseum. Mało dotąd znany szczegół podnosi uczony włoski Piotr de Angelis, bibliotekarz w Lancisiana, w swej treściwej pracy: „Jubileusz roku 1350 i szpital św. Ducha". Łączy on się z romantycznymi dziejami senatora Rzymu, później trybuna ludu i dyktatora, Cola di Rienzi. Gdy w następstwie częstych zamieszek i sporów papież Klemens VI przebywał stale w Avignonie, wybrał się tam Cola na czele delegacji rzymian, a uzyskawszy przyrzeczenie powrotu namiestnika Chrystusa do swej Stolicy, ogłosił o tym radosnym zdarzeniu orędzie i podpisał je jako "jedyny ambasador sierot, wdów i biednych przy Naszym Panu Arcypasterzu Rzymskim".
</support>
</status>
</period>
</date>
</month>
</year>
</style>
</language>
</author_1>
</title_article>
</title_newspaper>
 
