<title_newspaper="Tygodnik Powszechny">
<title_article="Opowiadania Zielińskiego">
<author_1="Bogusław Grodzicki">
<language="pl">
<style="press">
<year="1950">
<month="10">
<date="1950-10-01">
<period="w">
<status="1_obieg">
<support="paper">
Wystąpienie Stanisława Zielińskiego jest rzadkim wypadkiem „podwójnego debiutu" — oba tomy jego opowiadań ukazały się niemal jednocześnie. Ta równoczesność pojawienia się w połączeniu ze zbieżnością motywów fabularnych i jednolitością metod artystycznych pozwala na łączne omówienie obu książek. Pożyteczniejszy i ciekawszy będzie za to podział według chronologii opisywanych wydarzeń. Wyodrębnią się wówczas cztery grupy utworów o tematyce przedwrześniowej („Defilada", „Warszawa-wieś", „Garnizon nad granicą", „Maison Wimplowa"), wrześniowej („Drogowy", „Przed świtem", „We mgle wrześniowej"), obozowej („Wino", „Sprawa honorowa", „Brukiew", „Rękawiczka", „Dwie wiosny", „Dzień po dniu", „Anatol", „Sobotni wieczór", „Amer Picon") i powojennej („Osiemnaście Cameli", Pamiątka", „Mgła" „Wałek", „Karabiny", „Daleko od morza", „Buty", „Zmierzch", „Castel di Tona", „Blizny", „Podróż w nocy", „Więcej niż łuk triumfalny"). Podnoszono parokrotnie demaskatorskie nastawienie autora w stosunku do sanacji i jej ludzi. W pierwszej grupie opowiadań ton ten występuje najwyraźniej i najsilniej — w nowelach „oflagowych" zmieniony jest i osłabiony samą niezwykłością miejsca akcji. W pierwszej grupie opowiadań rzecz dzieje się w świecie normalnym i otwartym i dlatego te cztery utwory dają nam możność zaobserwowania właściwości talentu autora — bez obawy, że wynikać one będą z nie spotykanej specyficzności tematu. A więc: styl prosty, jasny, zwięzły, nie gardzący jednak świeżymi, zaskakującymi nieraz porównaniami i zestawieniami (w omawianej grupie jest ich stosunkowo b. mało). Zasadniczą bronią Zielińskiego jest wybitny (choć minio pozorów, powierzchowny) temperament obserwatora, dalej ironia i dowcip (ten ostatni gatunku zresztą nie zawsze wysokiego), świeżość spojrzenia, błyskotliwy tok akcji. Ogólnie ujmując, ta grupa opowiadań przedstawia się najsłabiej. Grupa druga, o tematyce „wrzesień 1939", obok dwu krótkich zawiera najdłuższą opowieść obu tomów, „We mgle wrześniowej". Jest to historia zawiedzenia się, zawiedzenia się wierzącego w rząd i siłę armii podchorążego Lichniry.
</support>
</status>
</period>
</date>
</month>
</year>
</style>
</language>
</author_1>
</title_article>
</title_newspaper>
 
