Michael Prusikin , ros . Михаил Прусикин ( ur . 19 stycznia 1978 w Charkowie ) – niemiecki szachista i trener szachowy ( FIDE Trainer od 2007 ) pochodzenia ukraińskiego , arcymistrz od 2008 roku . Kariera szachowa W szachy nauczył się grać w wieku 5 lat . Do 1995 r . , w którym to wyjechał z Ukrainy , nie osiągnął żadnych sukcesów . Po wyjeździe do Niemiec zaczął uczestniczyć w turniejach międzynarodowych , szybko zdobył ranking międzynarodowy oraz zaczął osiągać pierwsze sukcesy : w 1996 r . zwyciężył w Rieden , a w 1997 r . – w Postbauer - Heng . W 1998 r . otrzymał tytuł mistrza międzynarodowego . W 1999 r . zajął I m . w turnieju młodych mistrzów w Zugu . W 2000 r . zdobył w Forchheim tytuł mistrza Bawarii oraz zadebiutował w finale indywidualnych mistrzostw Niemiec , zajmując IV miejsce ( za Robertem Rabiegą , Aleksandrem Grafem i Arkadijem Naiditschem ) . W 2001 r . wypełnił pierwszą normę arcymistrzowską ( w rozgrywkach Bundesligi w sezonie 2000 / 01 ) , w 2003 r . zajął II m . ( za Jewgienijem Agrestem ) w Griesheim ( zdobywając drugą normę na tytuł arcymistrza ) oraz zwyciężył ( wspólnie z Borki Predojeviciem ) w turnieju First Saturday - GM w Budapeszcie , natomiast w 2004 r . wypełnił trzecią normę , dzieląc II m . ( za Zoltánem Vargą , wspólnie z Ołeksandrem Gołoszczapowem ) w Miszkolcu . W 2006 r . podzielił I m . ( wspólnie z Janem Gustafssonem i Arturem Jusupowem ) w Pulvermühle . W 2008 r . zwyciężył w otwartym turnieju w Wunsiedelu , podzielił II m . ( za Romainem Edouardem , wspólnie z m . in . Wasilijem Jemielinem , Pawłem Jaraczem , Henrikiem Teske , Alexandrem Naumannem , Władimirem Burmakinem i Wjaczesławem Ejnhornem ) w Bad Wiessee oraz wystąpił w trzeciej reprezentacji Niemiec na olimpiadzie w Dreźnie . W 2009 r . odniósł kolejny sukces , zdobywając w Saarbrücken tytuł wicemistrza Niemiec . Uwaga : Lista sukcesów niekompletna ( do uzupełnienia od 2010 roku ) . ' ' Najwyższy ranking w dotychczasowej karierze osiągnął 1 stycznia 2007 r . , z wynikiem 2571 punktów zajmował wówczas 11 . miejsce wśród niemieckich szachistów . Bibliografia ChessBase Megabase 2008 Linki zewnętrzne
Panayappan Sethuraman ( ur . 25 lutego 1993 w Madrassie ) – indyjski szachista , arcymistrz od 2011 roku . Kariera szachowa Wielokrotnie reprezentował Indie na mistrzostwach świata i Azji juniorów w różnych kategoriach wiekowych , dwukrotnie zdobywając medale mistrzostw świata do 16 lat : złoty ( Antalya 2009 ) oraz srebrny ( Vũng Tàu 2008 ) . Był również wicemistrzem Azji juniorów w kategorii do 14 lat ( Al - Ajn 2007 ) . Normy na tytuł arcymistrza wypełnił w latach 2009 ( w Nowym Delhi , dz . II m . za Suryą Gangulym , wspólnie z m . in . Jurijem Kuzubowem oraz Dasem Neelotpalem ) i 2010 ( w Paryżu , III m . za Sebastienem Fellerem i Tigranem Gharamjanem oraz w Legnicy , I m . ) . Do innych jego indywidualnych sukcesów należą : II m . w Kiriszi ( 2010 , turniej World Youth Stars , za Jarosławem Żerebuchem ) , dz . II m . w Pardubicach ( 2010 , za Antonem Korobowem , wspólnie z m . in . Hansem Tikkanenem i Martynem Krawciwem ) , dz . I m . w Kuala Lumpur ( 2010 , wspólnie z Cao Sangiem i Zhou Weiqi ) , dz . II m . w Kawali ( 2012 , za Abhijeetem Guptą , wspólnie z m . in . Branko Damljanoviciem ) , dz . II m . w Iraklionie ( 2012 , za Dawitem Magalaszwilim , wspólnie z m . in . Spyridonem Skembrisem ) , dz . I m . w Kalkucie ( 2012 , wspólnie z Maratem Dżumajewem ) , dz . I m . w Leiden ( 2013 , wspólnie z Deepem Senguptą ) , dz . I m . w Hyderabadzie ( 2013 , wspólnie z Iwanem Popowem ) , dz . II m . w Bazylei ( 2014 , za Radosławem Wojtaszkiem , wspólnie z m . in . Alexandrem Fierem i Borisem Graczowem ) . Wielokrotnie reprezentował Indie w turniejach drużynowych , m . in . : ; medalista : wspólnie z drużyną – brązowy ( 2014 ) , ; medalista : wspólnie z drużyną – srebrny ( 2014 ) ; dwukrotny medalista : wspólnie z drużyną – złoty ( 2008 ) oraz indywidualnie – złoty ( ) . Najwyższy ranking w dotychczasowej karierze osiągnął 1 lipca 2014 r . , z wynikiem 2590 punktów zajmował wówczas 11 . miejsce wśród indyjskich szachistów . Bibliografia Linki zewnętrzne
Walentina Gołubienko , ros . Валентина Голубенко ( ur . 29 lipca 1990 w Wołgogradzie ) – rosyjska szachistka , do 2007 roku reprezentantka Estonii , a następnie – Chorwacji , arcymistrzyni od 2007 roku . Kariera szachowa Pochodzi z rodziny o szachowych tradycjach : jej ojciec Walerij ( ur . 1961 ) był w latach 1993 – 1995 trzykrotnym mistrzem Estonii w szachach szybkich oraz trzykrotnym zwycięzcą na I szachownicy podczas drużynowych mistrzostw tego kraju , natomiast matka Anastazja ( ur . 1966 , zm . 2012 ) była szachowym trenerem , posiadała tytuł mistrzyni FIDE , a w 1986 r . uczestniczyła w finale indywidualnych mistrzostw Moskwy . Walentina Gołubienko wspólnie z całą rodziną mieszka w Kohtla - Järve w Estonii i na arenie międzynarodowej barw tego kraju broniła do połowy 2007 roku . W czasie swojej kariery zdobyła 16 tytułów mistrzyni Estonii w różnych kategoriach wiekowych . W latach 1997 – 2002 wielokrotnie występowała na mistrzostwach świata i Europy juniorek , jak również ( w latach 2005 i 2007 ) w turniejach o mistrzostwo Europy kobiet . Normy arcymistrzowskie wypełniła w 2006 r . w Rijece ( II m . za Iriną Sudakową ) oraz w 2007 r . w Dreźnie ( mistrzostwa Europy kobiet , XVI m . ) . Do innych jej indywidualnych sukcesów ( do czasu zmiany barw narodowych ) należały : zwycięstwo w turnieju C memoriału Jelizawiety Bykowej we Włodzimierzu nad Klaźmą ( 2005 ) , III m . w Njivicach ( 2006 , za Iriną Wasijlewicz i Iriną Sudakową ) oraz dzielone II m . w Sankt Petersburgu ( 2007 , za Warwarą Kiryłową wspólnie z Tatianą Kostiuk ) . W 2004 r . zaczął narastać konflikt pomiędzy rodzicami Walentiny Gołubienko , mającej rosyjskie obywatelstwo , a Estońską Federacją Szachową , która – zgodnie z panującymi w tym kraju przepisami – zaprzestała wspierać rozwój młodej szachistki i nie powoływała jej do reprezentacji narodowej ( przepisy te dotyczą osób mieszkających w Estonii , ale mających obce obywatelstwo ) . W kolejnych latach konflikt narastał , czego efektem był list otwarty opublikowany w 2007 r . przez Walerija Gołubienko , a następnie zmiana barw narodowych na chorwackie . Jako reprezentantka tego kraju Walentina zdobyła w 2008 r . w Vung Tau tytuł mistrzyni świata do 18 lat , uczestniczyła w Nalczyku w pucharowym turnieju o mistrzostwo świata kobiet ( w I rundzie przegrywając z Viktoriją Čmilytė ) oraz w indywidualnych mistrzostwach Europy w Płowdiw . Wielokrotnie reprezentowała Chorwację w turniejach drużynowych , m . in . : oraz . Najwyższy ranking w dotychczasowej karierze osiągnęła 1 lipca 2007 r . , z wynikiem 2316 punktów zajmowała wówczas pierwsze miejsce wśród chorwackich szachistek . Bibliografia ChessBase Megabase 2008 Linki zewnętrzne
Zurab Sturua ( ur . 8 sierpnia 1959 ) – gruziński szachista i trener szachowy , arcymistrz od 1991 roku . Kariera szachowa Do ścisłej czołówki gruzińskich szachistów należał od połowy lat 70 . XX wieku do pierwszych lat XXI wieku . W latach 1975 , 1977 , 1981 , 1984 i 1985 pięciokrotnie zwyciężał w mistrzostwach GSRR . Kilkukrotnie uczestniczył w półfinałach indywidualnych mistrzostw Związku Radzieckiego , jak również w mistrzostwach ZSRR juniorów do 20 oraz 26 lat . Pierwszy znaczący międzynarodowy sukces odniósł w 1980 r . , zwyciężając w kołowym turnieju w Trnawie ( przed wyżej notowanymi zawodnikami , m . in . Rainerem Knaakiem , Janem Smejkalem i Petarem Popoviciem ) . W 1991 r . podzielił I m . ( wspólnie z Giorgim Giorgadze ) w Tbilisi oraz triumfował w otwartym turnieju w Biel . W kolejnych latach odniósł szereg sukcesów na arenie międzynarodowej , zwyciężając bądź dzieląc I miejsca m . in . w : Baden - Baden ( 1993 , wspólnie z Philippem Schlosserem i Stefanem Kindermannem ) , Komotini ( 1993 , wspólnie z Ildarem Ibragimowem , Margeirem Peturssonem , Jewgienijem Pigusowem i Vasiliosem Kotroniasem ) , Berlinie ( 1996 , turniej Berliner Sommer , wspólnie z Władimirem Akopijanem , Siergiejem Szypowem i Gieorgijem Timoszenko ) , Erywaniu ( 1996 ) , Biel ( 1996 , turniej open , po raz drugi w karierze ) , Puli ( 1997 , wspólnie z Christopherem Lutzem , Gyulą Saxem , Jaanem Ehlvestem i Aleksandrem Delczewem ) , Dubaju ( 2005 , wspólnie z Micheilem Kekelidze ) . Pomiędzy 1992 a 2002 r . reprezentował Gruzję na wszystkich w tym okresie rozegranych sześciu szachowych olimpiadach , w 1998 r . zdobywając srebrny medal za indywidualny wynik na III szachownicy . Oprócz tego , trzykrotnie ( 1992 , 1997 , 2001 ) uczestniczył w rozgrywkach o drużynowe mistrzostwo Europy . Najwyższy ranking w karierze osiągnął 1 stycznia 1999 r . , z wynikiem 2605 punktów dzielił wówczas 73 - 75 . miejsce na światowej liście FIDE , jednocześnie zajmując 3 . miejsce wśród gruzińskich szachistów . Bibliografia ChessBase Megabase 2009 Linki zewnętrzne
Porsche 911 ' ' ' − flagowy model niemieckiej marki Porsche produkowany od 1964 roku w Stuttgartcie . Charakterystyczną cechą pojazdu jest silnik umieszczony za tylną osią oraz niezależny układ tylnego zawieszenia . Od momentu wprowadzenia na rynek w 1963 roku pojazd jest ciągle rozwijany i unowocześniany , jednakże podstawowe założenia jak i rozwiązania pozostały w większości niezmienione . Pierwsze ślady 911 można odnaleźć w szkicach wykonanych przez Ferdinanda Porsche z 1959 roku . Porsche 911 miało być większym , mocniejszym i bardziej komfortowym następcą dla pierwszego modelu firmy - 356 . Publiczna prezentacja nowego modelu miała miejsce w 1963 roku podczas Frankfurt Motor Show . Samochód zaprezentowany podczas targów wyposażony był w makietę silnika , działający motor został po raz pierwszy zamontowany w lutym 1964 roku . Początkowo projekt nazwany został " Porsche 901 " ( powstały 82 sztuki pod takim oznaczeniem ) . Jednakże Peugeot miał wyłączne prawa na terenie Francji do trzycyfrowej nazwy z cyfrą 0 w środku , po jego proteście Porsche zmieniło nazwę modelu na 911 . Produkcja pojazdu ruszyła we wrześniu 1964 roku natomiast pierwsze egzemplarze trafił na rynek północnoamerykański w lutym 1965 z ceną 6500 $ . Przez cały okres produkcji pojazd brał udział w rajdach oraz wyścigach samochodowych , odnosząc przy tym spore sukcesy . W połowie lat 70 . wolnossąca 911 Carrera RSR zwyciężała w wydarzeniach takich jak : Targa Florio , Daytona , Sebring czy też Nürburgring . Pochodny od 911 model 935 turbo zwyciężył w 1979 roku wyścig 24 Hours of Le Mans . W przeprowadzonym w 1999 roku międzynarodowym sondażu na najlepszy samochód stulecia Porsche 911 zajęło 5 . pozycję . W pierwszej piątce znalazł się także VW Typ 1 , przodek modeli 356 i 911 . 911 to jeden z najstarszych wciąż produkowanych sportowych modeli , do 50 - lecia istnienia w 2013 roku sprzedano 820 000 egzemplarzy . Generacje Linki zewnętrzne
Subaru 360 ' ' ' – pierwszy produkowany masowo samochód japońskiej firmy Subaru należącej do koncernu Fuji Heavy Industries . W założeniu miał być małym pojazdem z silnikiem o pojemności nieprzekraczającej 360 cm³ dostępnym dla przeciętnego obywatela Japonii . Podczas projektowania samochodu dbano o to , by spełniał on wymogi klasy kei car ( wymiary nadwozia oraz pojemność silnika ) . Model był jednym z mniejszych kei carów , pomimo to klasyfikował się nieznacznie wyżej od mikrosamochodów takich jak BMW Isetta , był także pierwszym kei carem posiadającym cztery koła oraz miejsce dla czterech pasażerów . W latach 1958 - 1971 wyprodukowano 392 000 egzemplarzy modelu . Nazwa modelu pochodzi od silnika , którego pojemność wynosi 356 cm³ ( w zaokrągleniu z nadmiarem – 360 cm³ ) . Silnik Samochód napędzany był małym , chłodzonym powietrzem , dwusuwowym , dwucylindrowym silnikiem rzędowym o pojemności 356 cm³ montowanym z tyłu . Było to rozwiązanie nietypowe dla czasów produkcji modelu , większość produkowanych wówczas samochodów używało co najmniej czterocylindrowych silników czterosuwowych chłodzonych cieczą , które montowano z przodu . Dwusuwowy silnik zaadaptowany ze skutera charakteryzuje się mniejszą masą , prostszą budową , łatwiejszym startem w niskich temperaturach oraz większą mocą niż silnik czterosuwowy , dzieje się tak głównie ze względu na to , że cały cykl pracy wykonywany jest w dwóch suwach , a nie w czterech . Silnik taki wytwarza jednak więcej zanieczyszczeń . Podobnie jak w Saabie 93 oraz innych pojazdach z małymi silnikami dwusuwowymi , wymagane było sporządzenie mieszanki oleju z benzyną ( należało dolać w odpowiedniej proporcji oleju do baku ) . Od roku 1967 za zadanie to odpowiadał system smarowania " Subarumatic " . Osiągi Mały silnik w połączeniu z czterobiegową manualną skrzynią biegów pozwalał samochodowi na rozpędzenie się do około 97 km / h ( 60 mph ) . Pojazd ważył mniej niż 500 kg , co pozwalało na uzyskanie zużycia paliwa około 3 , 6 dm³ na 100 km . W teście Consumer Reports czas przyspieszenia od 0 do 50 mil na godzinę ( 80 km / h ) wyniósł 37 s , co w porównaniu z 14 , 5 s Garbusa wypada dość słabo . W roku 1958 , kiedy ruszyła produkcja , silnik generował moc 16 , 3 KM ( 12 kW ) . Pod koniec produkcji moc zwiększona została do 26 KM ( 19 kW ) , dostępny był także silnik z dwoma gaźnikami , jego moc szacowano na 36 , 7 KM ( 27 kW ) .
Olimpiada szachowa 1960 ' ' ' rozegrana została w Lipsku w dniach 16 października - 9 listopada 1960 r . 14 . olimpiada szachowa mężczyzn Wyniki końcowe finałów A i B ( 40 drużyn , eliminacje w czterech grupach + trzy finały , system kołowy ) . Linki zewnętrzne
Fiat 500 ' ' ' – mały samochód osobowy / miejski produkowany przez włoską markę FIAT od 2007 roku . Zarówno nazwą jak i stylistyką nadwozia nawiązuje do Fiata 500 produkowanego w latach 1957 – 1975 . Auto zapowiedział koncept o nazwie Trepiùno zaprezentowany w 2004 roku . Historia Fiat 500 został oficjalnie zapowiedziany przez zarząd Fiata 5 maja 2006 roku . Pierwsze zdjęcia pojazdu ukazały się 20 marca 2007 roku . Na rynku włoskim auto trafiło do sprzedaży 4 lipca 2007 roku . Samochód ten ma dla Włochów znaczenie szczególne , dlatego reklamowany był pod sloganem „ appartiene a tutti noi ” , co znaczy „ należy do nas wszystkich ” . 13 lutego 2008 roku w Polsce wyemitowano polskie wersje słynnych już reklam Fiata 500 , jednak nawiązywały one do wydarzeń z Polski po 1945 roku . Znalazły się tam m . in . nawiązania do Solidarności . W Polsce auto reklamowane jest sloganem „ On także jest częścią naszej historii ” , a na końcu reklamy widz dostrzeże znaczek „ Polski Fiat ” z modeli 125p i 126p . Nuova 500 produkowany jest od maja 2007 roku przez zakłady Fiat Auto Poland w Tychach . Początkowa zdolność produkcyjna tego modelu wynosiła 500 sztuk dziennie , co przekłada się na około 120 tys . sztuk rocznie . W 2007 roku powstało 65 ; 116 sztuk . Jednak olbrzymie zainteresowanie spowodowało stopniowe podnoszenie tej zdolności . Od marca 2008 roku wynosi ona 750 sztuk dziennie . Dzięki produkcji w dodatkowe dni ( wolne soboty , skrócona wakacyjna przerwa urlopowa ) w 2008 roku powstało 195 ; 637 sztuk fiatów 500 oraz 5905 sztuk wersji Abarth 500 . Nowa „ 500 ” jest prawie identyczna jak prezentowany w 2004 roku prototyp Trepiuno . Trzydrzwiowy , czteroosobowy hatchback konkuruje w segmencie A premium . Nowa „ 500 ” jest oferowana pod nazwą „ Fiat 500 ” . Fiat pokazał wersję Abarth na targach samochodowych w Tokio w 2007 roku . W 2012 roku zadebiutowała wersja 500L ( minivan ) , a w 2013 zadebiutuje wersja 500X ( crossover ) . Od czasu premiery rynkowej „ Fiat 500 ” zdobył wiele nagród . Najważniejsza z nich to tytuł Europejskiego Samochodu Roku 2008 ( European Car of the Year 2008 ) . Wcześniej zdobył m . in . tytuł „ EuroCarBody 2007 ” w europejskim konkursie na najlepszą karoserię , tytuł „ Najpiękniejsze Auto na Świecie ” ( L'Automobile piu bella del mondo ) w kategorii auta miejskie / małe w konkursie organizowanym we Włoszech , nagrodę „ Auto Europa 2008 ” w plebiscycie włoskich dziennikarzy branży motoryzacyjnej ( Uiga ) . Ponadto otrzymał wiele czołowych wyróżnień w konkursach i plebiscytach medialnych ( telewizyjnych i internetowych ) . Zgodnie z zapowiedziami Sergio Marchionne , nowa 500 - ka jest dostępna w USA od stycznia 2011 roku . W kwietniu 2013 roku z fabryki w Tychach zjechał milionowy egzemplarz 500 - tki . W 2014 roku podczas targów motoryzacyjnych w Genewie zaprezentowany zostanie model 500 po lekkim liftingu , który objął jednostki napędowe oraz wyposażenie . Pod maskę pojazdu trafił silnik 0 , 9 TwinAir o mocy 105 KM , który może pracować w trybie Eco z mocą 95 KM . Fiat 500 C W marcu 2009 roku podczas Międzynarodowego Salonu Samochodowego w Genewie zadebiutowała wersja kabriolet pod nazwa Fiat 500C . Auto wyposażono w trzy typy silników : turbodiesela 1 , 3 ; dm³ Multijet o mocy maksymalnej 55 ; kW ( 75 ; KM ) , połączony z mechaniczną 5 - biegową skrzynią biegów , oraz dwa silniki benzynowe : 1 , 2 ; dm³ o mocy maksymalnej 50 , 7 ; kW ( 69 ; KM ) oraz 1 , 4 ; dm³ o mocy maksymalnej 73 , 5 ; kW ( 100 ; KM ) . Silniki benzynowe są łączone ze skrzynią biegów : ręczną lub półautomatyczną Dualogic . W modelu Fiat 500C zastosowano również system „ Start Stop ” sterujący tymczasowym wyłączaniem i włączaniem silnika podczas postoju w celu oszczędności paliwa . Fiat 500L W 2012 roku zaprezentowano wersję minivan na bazie 500 - tki , która produkowana jest w Serbii . Samochód wygląda jak mały crossover / SUV . Fiat 500X W grudniu 2012 roku Fiat zapowiedział produkcję terenowej odmiany 500 - tki . Pojazd będzie małym crossoverem produkowanym wraz z bliźniaczym Jeepem o nazwie Renegade we włoskiej fabryce w Melfi . Pojazd konkurować będzie z autami typu Renault Captur czy Opel Mokka Fiat 500E W 2013 roku w Stanach zjednoczonych zadebiutowała elektryczna wersja oznaczona symbolem 500E . Auto na pełnym ładowaniu pokona dokładnie 139 kilometrów . Fiat 500 Cattiva W sierpniu 2013 roku do sprzedaży weszła wersja Cattiva . Limitowana edycja Fiata 500 Cattiva otrzymała kilka dodatków do nadwozia oraz specjalne malowanie . Nowość wyróżnia się pomarańczowym metalizowanym lakierem oraz czarnym dachem . Oprócz tego zastosowano przydymione światła oraz 16 - calowe felgi również lakierowane na czarno , a konkretniej na kolor " Hyper Nero " . Jak to zwykle bywa , we wnętrzu zmiany są skromne , choć nie zabrakło dwukolorowych sportowych foteli , matowo - czarnych wstawek oraz obitej skórą kierownicy . Pod maską ląduje jeden z dwóch silników : wolnossący 1 , 4 - litra o mocy 102 KM ( 132 Nm ) oraz turbodoładowany o tej samej pojemności i mocy 136 KM z momentem obrotowym na poziomie 203 Nm . Bezpieczeństwo Nowa 500 może posiadać w zależności od wersji wyposażenia aż siedem poduszek powietrznych , ABS , ESP , ASR i HBA . Wersje wyposażeniowe Pop Lounge Sport Edycje specjalne Abarth 500 – 1 . 4 135 KM Abarth 500 esseesse Abarth 500 Opening Edition Abarth 500 Assetto Corse Abarth 500 SpeedGrey Abarth 500 " Cabrio Italia " Abarth 595 Turismo Abarth 595 Competizione Abarth 695 Competizione Abarth 695 " Tributo Ferrari " Abarth 695 Tributo Maserati 500 " America " 500 Start Stop 500 PUR - O2 500 by Diesel 500 Aria 500 Ferrari 500 Felipe Massa version 500 Barbie 500 Rose 500 BlackJack 500 by Gucci 500 " First Edition " ( 100 sztuk ) 500C by Gucci 500 1957 Edition 500 Cult Paleta silnikowa Fiat 500 jest dostępny z czterema silnikami , trzema benzynowymi i jednym diesla , z czego wszystkie spełniają normę emisji spalin Euro 5 . Silnik diesla seryjnie jest montowany z filtrem cząsteczek stałych ( DPF ) . Zaprezentowana w marcu 2008 roku podczas Salonu Samochodowego w Genewie wersja Abarth wyposażona jest w turbodoładowany silnik benzynowy o pojemności 1 , 4 ; l . Linki zewnętrzne
Adams – amerykański konstruktor i zespół wyścigowy założony przez Clyde Adamsa . Samochody ekipy startowały w wyścigu Indianapolis 500 zaliczanym w latach 1950 - 1960 do klasyfikacji Formuły 1 . Wyniki Formuła 1 W latach 1950 – 1960 wyścig Indianapolis 500 był eliminacją Mistrzostw Świata Formuły 1'' . Bibliografia
Nissan Pino - samochód osobowy typu kei - car produkowany przez japońską firmę Nissan w latach 2007 - 2010 . Dostępny jako 5 - drzwiowy hatchback . Do napędu użyto benzynowego silnika R3 o pojemności 0 , 7 litra . Moc przenoszona była na oś przednią ( opcjonalnie AWD ) poprzez 4 - biegową automatyczną bądź 5 - biegową manualną skrzynię biegów . Dane techniczne Silnik R3 0 , 7 l ( 658 cm³ ) , 4 zawory na cylinder , DOHC Układ zasilania : wtrysk Średnica cylindra × skok tłoka : 68 , 00 mm × 60 , 40 mm Stopień sprężania : 10 , 5 : 1 Moc maksymalna : 54 KM ( 40 kW ) przy 6500 obr / min Maksymalny moment obrotowy : 61 N • m przy 4000 obr / min Bibliografia
Mercury Milan – średniej wielkości sedan produkowany przez Ford Motor Company i rozprowadzany pod marką Mercury przez dział sprzedaży Lincoln - Mercury . Milan jest nieco lepiej wyposażonym i inaczej stylizowanym bliźniakiem Forda Fusiona i plasuje się poniżej jeszcze bardziej luksusowego Lincolna MKZ ( na przełomie lat 2005 i 2006 Lincolna Zephyra ) . W gamie sedanów marki Mercury Milan wypełnił lukę po modelach Mystique i Sable , które zakończono produkować odpowiednio w 2000 i 2005 ( następna , piąta generacja Sable na rynek weszła w 2007 już jako samochód o klasę większy niż Milan ) . Tym samym , jest najmniejszym obecnie oferowanym sedanem : Mercury Milan - klasa średnia , Mercury Montego / Mercury Sable - klasa średnia wyższa , Mercury Grand Marquis - klasa wyższa . Milan zadebiutował 9 lutego 2005 na salonie samochodowym w Chicago . Jego wersja hybrydowa , przedstawiona w 2005 na salonie samochodowym w Detroit , ukaże się najszybciej w roku 2008 . Milan z silnikiem czterocylindrowym standardowo jest wyposażany w 5 - biegową manualną skrzynię biegów , a w opcji oferuje się jeszcze 5 - biegową przekładnię automatyczną ( obie te skrzynie biegów są konstrukcją Mazdy ) . Samochody napędzane silnikami V6 kojarzone są tylko z 6 - biegowym automatem firmy Aisin . W napęd na cztery koła ( 4x4 ) można wyposażyć tylko Milana z V6 . Sprzedaż Od października 2005 do czerwca 2007 sprzedano w USA 63 ; 245 egzemplarzy Milana , w tym 22 . 071 w okresie styczeń - czerwiec 2007 . Wynik z roku 2007 nie jest szczególnie wysoki w porównaniu z innymi średnimi sedanami koncernu , ale i tak zanotowano 5 , 3 % wzrostu w stosunku do tego samego okresu w 2006 . Nieduża liczba sprzedanych egzemplarzy dziwi tym bardziej , że o ok . 1500 $ tańszy Ford Fusion w 2007 wyjechał z salonów w liczbie 88 ; 042 sztuk ( o 65 ; 971 więcej niż Milan ) , a o ponad 10 ; 000 $ droższy Lincoln MKZ w liczbie 19 ; 732 aut ( tylko o 2339 mniej ) . Mercury-Milan-Premier.jpg Linki zewnętrzne
Deysi Estela Cori Tello ( ur . 2 lipca 1993 w Limie ) – peruwiańska szachistka , arcymistrzyni od 2010 roku . Kariera szachowa Od 2003 r . wielokrotnie reprezentowała Peru na mistrzostwach świata juniorek w różnych kategoriach wiekowych , zdobywając cztery medale : dwa złote ( Antalya 2009 – do 16 lat , Madras 2011 – do 20 lat ) oraz dwa srebrne ( Puerto Madryn 2009 – do 20 lat , Porto Carras 2010 – do 18 lat ) . Oprócz tego , pięciokrotnie zdobyła tytuły mistrzyni Panameryki juniorek , w latach : 2003 ( do 10 lat ) , 2004 ( do 12 lat ) , 2007 ( do 14 lat ) , 2008 ( do 16 lat ) oraz 2008 ( do lat 20 ) . W 2008 r . odniosła pierwsze w życiu zwycięstwo nad arcymistrzem , miało to miejsce podczas turnieju w Maladze , a pokonanym był Dragan Paunović . Normy na tytuł arcymistrzyni wypełniła na turniejach w Alicante ( 2008 ) , La Lagunie ( 2009 ) oraz Porto Mannu ( 2009 ) , dzięki czemu w 2010 r . została pierwszą w historii peruwiańską szachistką , która otrzymała ten tytuł . W 2009 r . odniosła jeszcze jeden sukces , zajmując w Cali II miejsce ( za Marthą Fierro Baquero ) w mistrzostwach Ameryki . W 2010 r . zwyciężyła w klasyfikacji kobiet w otwartym turnieju w Cappelle - la - Grande , wypełniając trzecią normę na męski tytuł mistrza międzynarodowego . W 2011 r . zdobyła w Guayaquil tytuł mistrzyni Ameryki . Najwyższy ranking w dotychczasowej karierze osiągnęła 1 grudnia 2012 r . ; z wynikiem 2438 punktów zajmowała wówczas 44 . miejsce na światowej liście FIDE , jednocześnie zajmując 1 . miejsce wśród peruwiańskich szachistek . Życie prywatne Wspólnie z młodszym dokładnie o dwa lata bratem Jorge ( ur . 2 lipca 1995 ) , który również posiada tytuł arcymistrza ( zdobyty w wieku 14 lat ) , tworzą jedno z najpopularniejszych współcześnie szachowych rodzeństw na świecie , zarówno z racji młodego wieku , w którym zdobyli tytuły arcymistrzowskie , jak i kraju pochodzenia , który nie posiada żadnych szachowych tradycji . Bibliografia Linki zewnętrzne
Julian Michael Hodgson ( ur . 25 lipca 1963 w Saint Asaph w Walii ) – angielski szachista i autor książek szachowych , arcymistrz od 1988 roku . Kariera szachowa W latach 90 . XX wieku należał do ścisłej czołówki angielskich szachistów . W swoim dorobku posiada cztery tytuły indywidualnego mistrza Wielkiej Brytanii , które zdobył w latach 1991 , 1992 , 1999 i 2000 . Wielokrotnie reprezentował Anglię w turniejach drużynowych , m . in . : ; dwukrotny medalista : wspólnie z drużyną – brązowy ( 1990 ) oraz indywidualnie – srebrny ( 1992 – na VI szachownicy ) , ; medalista : wspólnie z drużyną – brązowy ( 1989 ) , ; trzykrotny medalista : wspólnie z drużyną – złoty ( 1997 ) oraz indywidualnie – złoty ( 1989 – na III szachownicy ) i brązowy ( 1989 – za wynik rankingowy ) . Osiągnął szereg sukcesów w turniejach indywidualnych , zwyciężając bądź dzieląc I miejsca m . in . w : 1986 – Benidormie , 1988 – Kecskemet ( wspólnie z Klausem Bischoffem ) , 1989 – Edynburgu , Dos Hermanas , San Bernardino ( wspólnie z Kiryłem Georgijewem i Ivanem Sokolovem ) , Stavangerze ( wspólnie z Danielem Kingiem ) , 1990 – Gausdal ( turniej Troll Masters , wspólnie z Einarem Gauselem i Wencisławem Inkiowem ) , 1991 – Dublinie , Guernsey , 1992 – Cappelle - la - Grande , San Bernardino ( wspólnie z m . in . Kevinem Spraggettem ) , 1993 – Monachium , 1994 – Horgen , 1997 – Winnipeg ( turniej Canadian Open ) , na Bermudach , 1998 – San Francisco , Oksfordzie ( wspólnie z Jonny Hectorem ) , 1999 – Yorku ( wspólnie z Tigerem Hillarpem Perssonem i Aleksiejem Barsowem ) . Od 2003 r . nie uczestniczy w turniejach klasyfikowanych przez Międzynarodową Federację Szachową . Julian Hodgson słynął z ostrego , dynamicznego stylu gry , jak również ze stosowania niezbyt popularnych debiutów . Wkład , jakiego dokonał w rozwój jednego z nich , ataku Trompowskiego , skłonił nawet arcymistrza Josepha Gallaghera do zaproponowania zmiany nazwy otwarcia na atak Hodgsona - Trompowskiego . Najwyższy ranking w karierze osiągnął 1 lipca 2000 r . , z wynikiem 2640 punktów zajmował wówczas 44 . miejsce na światowej liście FIDE , jednocześnie zajmując 3 . miejsce ( za Michaelem Adamsem i Nigelem Shortem ) wśród angielskich szachistów . Wybrane publikacje Grand Prix Attack : f4 Against the Sicilian , Collier Books , 1985 , ISBN 0 - 02 - 011430 - 3 Trends in the Torre and Trompovsky , Vol . 1'' . Trends Publications , Londyn 1989 Trends Budapest Defence . Trends Publications , Londyn 1991 Trends Czech Schmid Benoni . Trends Publications , Londyn 1991 Trends 1 d4 d6 . . . Lg4 systems . Trends Publications , Londyn 1991 Trends f4 Sicilian . Trends Publications , Londyn 1991 Trends in the Torre and Trompovsky , Vol . 2'' . Trends Publications , Londyn 1992 Modern Practical Endings . Tournament Chess , Londyn 1993 Chess Traveller's Quiz Book . Cadogan Chess , Londyn 1993 , ISBN 1 - 85744 - 030 - 7 Foxy Openings : Trompowski Success . Grandmaster Video Ltd 1993 , VHS Trends Anti - Sicilian . Trends Publications , Londyn 1995 Trends in the Torre and Trompovsky , Vol . 3'' . Trends Publications , Londyn 1995 Quick Chess Knockouts . Everyman Chess , 1996 , ISBN 1 - 85744 - 045 - 5 Attack with GM Julian Hodgson , Vol . 1'' . Hodgson Enterprises , Londyn 1996 , ISBN 0 - 9529373 - 0 - 1 Attack with GM Julian Hodgson , Vol . 2'' . Hodgson Enterprises , Londyn 1997 , ISBN 0 - 9529373 - 1 - X Secrets of the Trompovsky . Hodgson Enterprises , Londyn 1997 , ISBN 0 - 9529373 - 2 - 8 Foxy Openings : Main Line Trompowski . Grandmaster Video Ltd 1997 , VHS Bibliografia ChessBase Megabase 2008 Linki zewnętrzne
Lista bośniackich szachistów , posiadających tytuły arcymistrzów ( GM ) i arcymistrzyń ( WGM ) , zarówno w grze klasycznej , korespondencyjnej , kompozycji szachowej , jak i w rozwiązywaniu zadań szachowych oraz tytuły arcymistrzów honorowych ( HGM ) , przyznawanych za osiągnięcia w przeszłości . Obejmuje także zawodników , którzy barwy Bośni i Hercegowiny reprezentowali tylko w pewnym okresie swojego życia . Szachy klasyczne arcymistrzowie arcymistrzynie Szachy korespondencyjne arcymistrzowie Kompozycja szachowa arcymistrzowie Linki zewnętrzne
Ghate Swathi ( ur . 16 stycznia 1980 ) – indyjska szachistka , arcymistrzyni od 2004 roku . Kariera szachowa W latach 1992 – 1998 wielokrotnie reprezentowała Indie na mistrzostwach świata juniorek w różnych kategoriach wiekowych . Pomiędzy 1998 a 2008 r . czterokrotnie uczestniczyła w szachowych olimpiadach . W 1999 r . zdobyła brązowy , a w 2005 r . – srebrny medal drużynowych mistrzostw Azji . Jest czterokrotną medalistką indywidualnych mistrzostw Indii : złotą ( 2006 ) , srebrną ( 2005 ) oraz dwukrotnie brązową ( 2001 , 2002 ) . W 2002 r . wystąpiła w rozegranym w Hajdarabadzie turnieju o Puchar Świata ( w swojej grupie eliminacyjnej zajęła V miejsce i nie awansowała do ćwierćfinału ) . Normy na tytuł arcymistrzyni wypełniła w latach 2002 ( w Pardubicach , turniej Czech Open ) , 2003 ( w Edynburgu , mistrzostwa Wielkiej Brytanii ) oraz 2004 ( w Gibraltarze , turniej Gibraltar Chess Festival ) . Trzykrotnie ( Seeduwa 2001 , Dhaka 2003 , Dhaka 2007 ) zajmowała II miejsca w turniejach strefowych , nie zdobywając jednak awansu do turniejów o mistrzostwo świata . Najwyższy ranking w karierze osiągnęła 1 października 2006 r . , z wynikiem 2385 punktów zajmowała wówczas 78 . miejsce na światowej liście FIDE , jednocześnie zajmując 3 . miejsce ( za Humpy Koneru i Subbaraman Vijayalakshmi ) wśród indyjskich szachistek . Bibliografia ChessBase Megabase 2010 Linki zewnętrzne
Droga hamowania – odległość przebyta przez pojazd w czasie od uruchomienia hamulca pojazdu do całkowitego zatrzymania się na równej , poziomej drodze o dobrej nawierzchni . Aby wartości były porównywalne , często podaje się drogę hamowania z prędkości 100 km / h do całkowitego zatrzymania . W przepisach dotyczących ruchu drogowego ( Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r . w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia ) hamulce zasadnicze pojazdu uznaje się za sprawne , Skuteczność hamowania określa się wskaźnikiem , który jest stosunkiem siły hamowania do siły wynikającej z dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu lub stosunkiem opóźnienia hamowania ( uzyskanego na drodze poziomej o nawierzchni twardej , suchej i czystej ) do przyśpieszenia ziemskiego . ' ' – np . dla autobusu 45 % . Zależność drogi hamowania od prędkości można określić przyrównując energię kinetyczną samochodu w chwili poprzedzającej hamowanie z pracą hamowania , którą określa się jako iloczyn siły hamowania i drogi hamowania . Praca W wykonana przez siłę tarcia równa jest zmianie energii kinetycznej Ek od wartości początkowej do zera gdzie F – siła hamująca , s – droga hamowania . Przyjmując , że siła hamowania spełnia warunki siły tarcia można zapisać gdzie μ – efektywny współczynnik tarcia , N – siła nacisku , a – przyspieszenie ( opóźnienie ) związane z hamowaniem . Ze wzorów tych można wyznaczyć drogę hamowania Z wzoru tego wynika , że droga hamowania jest proporcjonalna do kwadratu prędkości oraz zależy od opóźnienia samochodu podczas hamowania . Opóźnienie zależy głównie od warunków hamowania i jest mniejsze od współczynnika tarcia opon o jezdnię , statycznego przy obracających się kołach lub kinetycznego przy zablokowanych kołach . Z wzoru wynika , że droga hamowania nie zależy od masy pojazdu , ale współczynnik tarcia trochę zależy od siły nacisku . Poza tym , nieprawidłowy rozkład masy w pojeździe prowadzi do nierównomiernego rozkładu nacisku kół na jezdnię , a nieprawidłowe wyregulowanie lub niesprawność hamulców prowadzi do nieodpowiedniego rozłożenia sił hamujących obrót kół , co w sumie prowadzi do przedwczesnego zablokowania i wchodzenia w poślizg któregoś z kół , obniżenia sumarycznej siły hamującej i wydłużenia drogi hamowania .
Monteverdi High Speed - sportowy samochód osobowy produkowany przez szwajcarską firmę Monteverdi w latach 1967 – 1970 . Dostępny jako 2 - drzwiowe coupé lub 2 - drzwiowy kabriolet . Do napędu użyto pochodzących od Chryslera silników V8 , 7 , 2 l oraz 7 , 0 l Hemi . Moc przenoszona była na oś tylną poprzez 3 - biegową automatyczną lub manualną skrzynię biegów produkcji ZF . Dane techniczne Silnik V8 Hemi 7 , 0 ; l ( 6974 ; cm³ ) , 2 zawory na cylinder , OHV Układ zasilania : gaźnik Średnica × skok tłoka : 107 , 95 mm × 95 , 20 mm Stopień sprężania : 10 , 25 : 1 Moc maksymalna : 456 KM ( 335 , 6 kW ) przy 5000 obr / min Maksymalny moment obrotowy : 663 N • m przy 4000 obr / min Bibliografia
Abarth 500 ' ' ' – samochód osobowy produkowany przez firmę Abarth od 2008 roku . Jest to usportowiona wersja modelu Fiat 500 . Abarth 500 jest produkowany w tyskiej fabryce Fiata . Opis modelu Abarth 500 został nieoficjalnie zaprezentowany w lutym 2008 roku . Oficjalnie samochód zaprezentowano w marcu podczas salonu samochodowego Geneva Motor Show . Samochód występuje w wersji hatchback i cabrio . Wersja hatchback jest dostępna z silnikiem 1 . 4 T - Jet o mocy 135 KM , a cabrio z także silnikiem 1 . 4 , ale o mocy o 5 KM większej . Obie wersje nadwoziowe rozpędzają się do prędkości 205 km / h . Wersje specjalne Abarth 500 esseesse Jest mocniejszą wersją Abartha 500 . Samochód dysponuje mocą 160 KM , dzięki czemu do 100 km / h rozpędza się w zaledwie 7 , 4 s . Maksymalna prędkość 500 esseesse wynosi 211 km / h . Abarth 695 Tributo Ferrari 695 Tributo Ferrari ma pod maską 180 - konny silnik . Dzięki takiej mocy , mały Abarth rozpędza się do 225 km / h . Do " setki " samochód rozpędza się w niespełna 7 sekund . Abarth 500 Assetto Corse Abarth 500 Assetto Corse został wyprodukowany w limitowanej edycji 49 sztuk . Każdy samochód jest wyposażony w turbodoładowany silnik Fiata 1 . 4 mocy 200 KM , a pojazd waży tylko 930 kg . Abarth 500 Abarth 595 50th Anniversary Abarth 500 Abarth 595 50th Anniversary został wyprodukowany w limitowanej edycji 299 sztuk . Każdy samochód jest wyposażony w turbodoładowany silnik Fiata 1 . 4 o T - Jet mocy 180 KM Abarth 500 R3T Rally Abarth 500 występuje także w wersji rajdowej R3T Rally . Samochód ma pod maską silnik 1 . 4 o mocy 180 KM . Abarth przedstawił tę wersję na 51 . Rajdzie San Remo . Auto startuje w klasie R3T . Samochód wyposażony jest w 6 biegową sekwencyjną skrzynię biegów firmy Sadev z mechanizmem różnicowym o zwiększonym tarciu , dwu tarczowe sprzęgło firmy AP Racing , zawieszenie z możliwością indywidualnej regulacji twardości i wysokości Extreme Tech . Wewnątrz posiada on bardzo mocno rozbudowaną klatkę bezpieczeństwa , fotele kubełkowe z pasami szelkowymi 6 punktowymi , ciekłokrystaliczny wyświetlacz - Dash dający kierowcy informacje o parametrach pracy silnika i skrzyni biegów . W Polsce pierwszy egzemplarz został zaprezentowany w grudniu 2012 poprzez 44tuning Rally Team . Oficjalna prezentacja samochodu odbyła się w firmowym salonie firmy Abarth w Warszawie . Premierowy start i pierwsze kilometry rajdowe po polskich drogach Abarth 500 R3T z powodzeniem wykonał podczas Jubileuszowej 50 Barbórki Warszawskiej . Jest to egzemplarz dysponujący lepszymi parametrami . Moc silnika została poprawiona do 218 KM a moment obrotowy aż na 397 Nm . Wprowadzone zostały także zmiany homologacyjne w przeniesieniu napędu ( np : piasty ) oraz w osprzęcie silnika ( np : intercooler ) . Samochód został specjalnie wyważony celem spełnienia homologacyjnej wagi w klasie R3T w wysokości 1080 kg . Zobacz też Fiat 500 Abarth Grande Punto Linki zewnętrzne
Safir Engineering – brytyjski konstruktor samochodów sportowych i wyścigowych . Historia Firma została założona przez Johna Thorpe'a . Pierwszym samochodem marki Safir był przemianowany pojazd Formuły 1 Token RJ02 , oryginalnie skonstruowany przez Rondel Racing . Safir RJ02 uczestniczył w kilku nieoficjalnych wyścigach Formuły 1 w 1975 , a jego kierowcą był Tony Trimmer . W 1975 roku Safir zbudował także model Formuły 3 , RJ03 . Ten napędzany silnikiem Forda pojazd , zaprojektowany przez Raya Jessopa , był prawdopodobnie rozwinięciem samochodu produkcji Delty . Za aerodynamikę był odpowiedzialny Alan England . Była to stosunkowo udana konstrukcja , którą Patrick Nève odniósł zwycięstwo w Knockhill . Mimo tego założenie wystawienia pięciu samochodów nie zostało zrealizowane . Główną zmianą w 1976 roku była zmiana silnika na jednostkę Toyoty . Jednakże po śmierci Jessopa Safir zarzucił projekt . W 1980 roku firma kupiła prawa do Forda GT40 i kontynuowała jego produkcję .
Krzysztof Chojnacki ( ur . 16 sierpnia 1983 w Poznaniu ) – polski szachista , mistrz międzynarodowy od 2009 roku . Kariera szachowa Wielokrotnie startował w finałach mistrzostw Polski juniorów w różnych kategoriach wiekowych , nie osiągając jednak zdobyczy medalowych . Był również , w barwach klubu " Pocztowiec " Poznań , uczestnikiem turniejów z cyklu drużynowych mistrzostw Polski seniorów oraz juniorów . Normy na tytuł mistrza międzynarodowego wypełnił w Legnicy ( 2007 ) , Policach ( 2008 , memoriał Tadeusza Gniota , II m . za Siergiejem Kaliniczewem ) oraz Litomyślu ( 2008 / 09 ) . Do innych jego sukcesów należą m . in . III m . w Obrze ( 2005 , za Lechem Sopurem i Mirosławem Gawrońskim ) , dz . II m . w Poznaniu ( 2005 , za Marcinem Szelągiem , wspólnie z Rafałem Przedmojskim ) , I m . w Poznaniu ( mistrzostwa klubu " Pocztowiec " – 2006 , 2007 ) oraz dz . I m . w Rewalu ( 2009 , turniej Konik Morski Rewala , wspólnie z m . in . Radosławem Jedynakiem ) . Najwyższy ranking w dotychczasowej karierze osiągnął 1 sierpnia 2012 r . , z wynikiem 2444 punktów zajmował wówczas 45 . miejsce wśród polskich szachistów . Bibliografia Linki zewnętrzne
Indywidualne mistrzostwa Polski w szachach – najważniejszy turniej krajowy , mający na celu wyłonienie najlepszych szachistów w Polsce . W oparciu o wyniki ( w głównej mierze ) tego turnieju Polski Związek Szachowy wyłania kadrę narodową , a z niej – olimpijską . Pierwszy turniej o mistrzostwo Polski mężczyzn rozegrany został w roku 1926 , natomiast pierwszy turniej kobiet – w roku 1935 , oba – w Warszawie . W okresie międzywojennym rozegrano cztery finały mężczyzn i dwa kobiet . Po II wojnie światowej turnieje o mistrzostwo kraju odbywały się ( z nielicznymi wyjątkami ) corocznie . W przeważającej większości rozgrywane były systemem kołowym ( turnieje męskie najczęściej z udziałem 14 - 16 zawodników , zaś kobiece – z udziałem 12 - 14 zawodniczek ) , system szwajcarski zastosowano w dziewięciu finałach mężczyzn ( 1975 , 1976 , 1977 , 1979 , 2010 , 2011 , 2012 , 2013 , 2014 ) oraz w siedmiokrotnie w turniejach kobiet ( 1959 , 1965 , 1966 , 1975 , 1976 , 1977 , 1978 ) . W 2010 r . mistrzostwa kobiet odbyły się systemem pucharowym . Dwukrotnie ( 1937 , mężczyźni oraz 1962 , kobiety ) turnieje finałowe rozegrano w obsadzie międzynarodowej , w roku 1962 medale przyznając jednak tylko zawodniczkom polskim ( w turnieju tym zwyciężyła Margareta Perevoznic przed Évą Karakas i Milunką Lazarević ) . W 1958 r . nie odbył się finałowy turniej mężczyzn . W latach 1960 i 1963 odbyły się tylko mistrzostwa mężczyzn , zamiast finałów mistrzostw Polski , kobiety rozegrały 6 - osobowe , dwukołowe turnieje kadry , będące eliminacjami do turniejów strefowych ( eliminacji mistrzostw świata kobiet ) ; w 1960 r . w Łodzi zwyciężyła Henryka Konarkowska , przed Haliną Szpakowską i Mirosławą Litmanowicz , natomiast w 1963 r . w Myślenicach – Henryka Konarkowska , przed Mirosławą Litmanowicz oraz Krystyną Radzikowską . Dwukrotnie , w latach 2008 i 2013 , turnieje kobiet i mężczyzn kończyły się zwycięstwem małżonków , Moniki i Bartosza Soćków . Wielokrotni mistrzowie i mistrzynie Polski Medaliści mistrzostw Polski mężczyzn Medalistki mistrzostw Polski kobiet Zobacz też drużynowe mistrzostwa Polski w szachach mistrzostwa Polski w szachach szybkich mistrzostwa Polski w szachach błyskawicznych Bibliografia W . Litmanowicz , J . Giżycki , " Szachy od A do Z " , tom I , Warszawa 1986 , str . 648 - 687 miesięczniki " Szachy " z lat 1970 – 1990 miesięczniki " Szachista " z lat 1991 – 2002 miesięczniki " Magazyn Szachista " od 2003 r . archiwum Andrzeja Filipowicza
Miller Brewing Company – amerykańskie przedsiębiorstwo zajmujące się produkcją piwa . Należy do SABMiller , mieści się w Milwaukee w stanie ( Wisconsin ) . Przedsiębiorstwo posiada browary w Albany ( Georgia ) , Chippewa Falls ( Wisconsin ) , Eden ( Karolina Północna ) , Fort Worth ( Teksas ) , Irwindale ( Kalifornia ) , Milwaukee ( Wisconsin ) , Trenton ( Ohio ) . Historia Przedsiębiorstwo zostało utworzone w 1855 r . przez Fredericka Millera , który kupił Plank Road Brewery ( Browar Plank Road ) . Na początku nabył on mały browar umiejscowiony w Miller Valley , co dawało mu łatwy dostęp do potrzebnych produktów , wytwarzanych na pobliskich farmach . Od 15 stycznia 1920 r . browar , tak jak inne w USA , przeżywał kryzys . Było to spowodowane 18 . poprawką do Konstytucji Stanów Zjednoczonych , która wprowadziła prohibicję . Przedsiębiorstwo produkowało wtedy inne napoje – niezawierające alkoholu . 6 kwietnia 1933 r . 21 . poprawka zniosła prohibicję , a browar wznowił produkcję piwa . W maju tego roku , ustanowiono też obecną firmę : Miller Brewing Company . W 1947 r . browar przejął prawnuk założyciela – Frederick C . Miller . Znacznie rozwinął on przedsiębiorstwo , powodując że w 1949 r . sprzedaż przekroczyła milion beczek , a w 1952 trzy miliony . Piwo tego przedsiębiorstwa było dostępne w 48 stanach oraz na Hawajach . 9 września 1966 r . konglomerat W . R . Grace and Company kupił 53 % udziałów przedsiębiorstwa od Lorraine John Mulberger ( prawnuczki Freda Millera ) i jej rodziny . 12 czerwca 1969 r . Philip Morris kupił przedsiębiorstwo od W . R . Grace and Company za 130 milionów dolarów , przebijając PepsiCo . 30 maja 2002 r . przedsiębiorstwo zostało nabyte od Philip Morris ( obecnie Altria ) przez South African Breweries , tworząc SABMiller . 14 sierpnia 2006 r . Miller Brewing ogłosiło zakończenie procesu kupna marki Sparks oraz Steel Reserve od McKenzie River Corporation za 215 milionów dolarów . Produkty Piwa Miller Miller Lite Miller Lite Ice Miller Genuine Draft ( sprzedawane w Polsce przez Kompanię Piwowarską ) Miller Genuine Draft Light Miller Gold Miller High Life Miller High Life Light Miller 1855 Celebration Lager Frederick Miller Classic Chocolate Lager Milwaukee ’ s Best Milwaukee ’ s Best Light Milwaukee ’ s Best Ice Piwa Hamm ’ s Hamm ’ s Beer Hamm ’ s Golden Draft Hamm ’ s Special Light Piwa Plank Road Icehouse 5 . 0 ' ' Icehouse 5 . 5 ' ' Red Dog South Paw Light Piwa Leinenkugel ’ s Leinenkugel ’ s Sunset Wheat Leinenkugel ’ s Honey Weiss Leinenkugel ’ s Berry Weiss Leinenkugel ’ s Red Lager Leinenkugel ’ s Creamy Dark Leinenkugel ’ s Original Leinenkugel ’ s Light Piwa sezonowe : ' ' ' Leinenkugel ’ s Oktoberfest ( sierpień – październik ) Leinenkugel ’ s Apple Spice ( wrzesień – grudzień ) Leinenkugel ’ s Big Butt Doppelblock ( styczeń – marzec ) Piwa Henry Weinhard ’ s Henry Weinhard ’ s Amber Light Henry Weinhard ’ s Blue Boar Pale Ale Henry Weinhard ’ s Hefeweizen Henry Weinhard ’ s Northwest Trail Henry Weinhard ’ s Private Reserve Inne marki Mickey ’ s Olde English HG800 ' ' Foster ’ s Peroni Nastro Azzurro Pilsner Urquell Sharp ’ s – napój energetyzujący Nagrody World Beer Cup Linki zewnętrzne
Darja Kapš ( ur . 26 listopada 1981 w Novo Mesto ) – słoweńska szachistka , arcymistrzyni od 2005 roku . Kariera szachowa W latach 1992 – 2001 wielokrotnie reprezentowała Słowenię na mistrzostwach świata i Europy juniorek w różnych kategoriach wiekowych , najlepszy wynik osiągając w 2000 r . w Erywaniu , gdzie na MŚ do 20 lat zajęła X miejsce . Wielokrotnie startowała w finałach indywidualnych mistrzostw Słowenii , sześciokrotnie zdobywając medale : 2 złote ( 1996 , 2001 ) , 2 srebrne ( 2002 , 2012 ) oraz 2 brązowe ( 2003 , 2008 ) . Wielokrotnie reprezentowała Słowenię w turniejach drużynowych , m . in . : , ; medalistka : indywidualnie – srebrna ( 2001 – na II szachownicy ) , ; medalistka : wspólnie z drużyną – złota ( 2002 ) . W 1998 r . zajęła II m . ( za Carmen Voicu ) w Tapolcy , w 2002 r . była czwarta w Rijece ( za Reginą Pokorną , Janą Krivec i Mirjaną Medić ) , natomiast w 2004 r . podzieliła III m . ( za Stefanem Djuriciem i Igorem Miladinoviciem , wspólnie z Calogero di Caro , a przed m . in . Igorem Naumkinem ) w kołowym turnieju w Montecatini - Terme , wypełniając drugą arcymistrzowską normę . W następnym roku na turnieju w Rzymie wypełniła trzecią normę na tytuł arcymistrzyni . Najwyższy ranking w dotychczasowej karierze osiągnęła 1 lipca 2005 r . , z wynikiem 2319 punktów zajmowała wówczas 2 . miejsce ( za Anną Muzyczuk ) wśród słoweńskich szachistek . Bibliografia ChessBase Megabase 2009 Linki zewnętrzne
Brilliance BS2 ' ' ' – samochód osobowy typu hatchback lub sedan produkowany od 2007 roku przez chiński koncern Brilliance ( Huachen Zhonghua ) . Opis modelu Na Salonie w Szanghaju w 2007 roku Brilliance zaprezentowało nowego , kompaktowego hatchbacka – model BS2 bazującego na Mitsubishi . Jest to piąty już model tej chińskiej marki . Pojazd ten został zaprojektowany przez włoskie studio stylistyczne Ital Design . Jego stylizacja jest już mniej kontrowersyjna . BS2 to pierwszy kompaktowy model marki . Ma on przysporzyć marce klientów na wymagającym rynku europejskim . W stosunku do poprzednich aut tej marki w modelu BS2 została poprawiona jakość wykonania . Produkcję seryjną rozpoczęto w 2008 roku . Europejska premiera odbyła się na Salonie IAA we Frankfurcie w 2007 roku . Silnik BS2 spełnia normę Euro 4 . Na salonie w Szanghaju w 2009 roku zaprezentowano odmianę sedan . Od hatchbacka odróżnia się ona innymi elementami pasa przedniego i innym wyglądem deski rozdzielczej . W Chinach model ten jest sprzedawany pod tradycyjną nazwą Huachen Zhonghua Junjie FRV . Na innych rynkach oferowany jest jeszcze pod nazwą Brilliance Splendor FRV . Wyposażenie Brilliance zapowiada , że w elementami seryjnymi wyposażenia mają być m . in . : wspomaganie kierownicy , koła z lekkich stopów za , które trzeba zwykle dopłacać w samochodach innych marek . Za dopłatą będzie można otrzymać m.in : automatyczna klimatyzacja , elektrycznie sterowane szyby , czujniki parkingowe , radio z CD oraz elektrycznie regulowany fotel kierowcy . Wyposażenie , z zakresu bezpieczeństwa będą m.in : przednie poduszki powietrzne , ABS oraz napinacze pasów bezpieczeństwa . Nie wiadomo , czy model wyposażony będzie w ESP . Bibliografia Huachen Zhonghua , [ w : ] Cars of the World 2009 , Wyd . Moto Media Point , Nowy Dwór Mazowiecki , s . 167 . ISBN 978 - 83 - 61604 - 04 - 4
Eduardas Rozentalis ( ur . 27 maja 1963 w Wilnie ) – litewski szachista i trener szachowy ( FIDE Trainer od 2014 ) , arcymistrz od 1991 roku . Kariera szachowa Pod koniec lat 80 . należał do ścisłej czołówki radzieckich juniorów , trzykrotnie ( 1984 , 1985 , 1987 ) zwyciężając w turniejach młodych mistrzów . W roku 1990 zwyciężył w swoim pierwszym międzynarodowym turnieju w Genewie . W kolejnych latach odniósł szereg turniejowych sukcesów , m . in . w 1997 podzielił I miejsca w Hastings i Beer Szewie , w 2000 i 2003 triumfował w Montrealu ( za pierwszym razem wspólnie z Siergiejem Smaginem ) , w 2002 zdobył tytuł mistrza Litwy oraz zwyciężył w Cappelle - la - Grande , w 2003 ponownie zwyciężył w Cappelle - la - Grande ( wspólnie z m . in . Jewhenem Miroszniczenką i Władimirem Burmakinem ) , jak również w Gausdal , w 2004 podzielił I miejsca w turniejach open w Hamburgu i Genui oraz triumfował w Augsburgu , w 2005 podzielił I miejsca w Kawali oraz w Sztokholmie ( turniej Rilton Cup , edycja 2005 / 06 ) , w 2006 ponownie zwyciężył w Gausdal , natomiast w 2007 podzielił II m . w Triesen ( za Aleksandrem Baburinem , wspólnie z Ivánem Faragó ) oraz w Gausdal ( za Magnusem Carlsenem , z Michałem Krasenkowem i Lajosem Portischem ) . W 2008 r . zwyciężył w Augsburgu oraz podzielił I m . w Bad Wörishofen ( z Henrikiem Teske , Władysławem Borowykowem , Władimirem Burmakinem , Jurijem Drozdowskim i Władimirem Georgiewem ) , Montrealu ( wspólnie z Ołeksandrem Moisejenką , Matthieu Cornettem i Wiktorem Michalewskim ) i Salonikach ( z Tamazem Gelaszwilim ) . W 2009 r . zajął II m . ( za Radosławem Wojtaszkiem ) w rozegranym w Warszawie memoriale Mieczysława Najdorfa . W 2013 r . zwyciężył w otwartych mistrzostwach Norwegii , rozegranych w Fagernes . Dwukrotnie startował w mistrzostwach świata rozgrywanych systemem pucharowym : w roku 1997 w Groningen awansował do rundy II ( w której przegrał z Siergiejem Tiwiakowem ) , natomiast w 1999 odpadł w I rundzie , ulegając Lewonowi Aronjanowi . Od odzyskania niepodległości przez Litwę w 1991 r . jest podstawowym zawodnikiem reprezentacji kraju . Wielokrotnie reprezentował Litwę w turniejach drużynowych , m . in . : oraz . Od 1996 r . reprezentuje barwy Polonii Warszawa , z którą czterokrotnie zdobył medale w rozgrywkach klubowego Pucharu Europy : 3 srebrne ( 1997 , 1999 , 2001 ) oraz brązowy ( 2002 ) . Wielokrotnie zdobywał również medale drużynowych mistrzostw Polski , w tym 9 razy złote ( 1996 , 1999 , 2000 , 2001 , 2002 , 2006 , 2007 – w barwach klubu WASKO HetMaN Szopienice Katowice , 2009 , 2011 ) . Najwyższy ranking w karierze osiągnął 1 stycznia 1997 r . , z wynikiem 2650 punktów dzielił wówczas 19 - 20 . miejsce na światowej liście FIDE , jednocześnie zajmując 1 . miejsce wśród litewskich szachistów . Wybrane publikacje Vierzig kommentierte Partien 1983 - 1997 ' ' , ISBN 3 - 923532 - 65 - 2 , 1998 Play the 2 c3 Sicilian , ISBN 1 - 901983 - 56 - 0 , 2002 Bibliografia ChessBase Megabase 2007 Linki zewnętrzne
Dimitrios Anagnostopulos , do 1996 Demetrios Agnos ( ur . 11 czerwca 1970 ) – grecki szachista , do 1996 reprezentant Anglii , arcymistrz od 1996 roku . Kariera szachowa W latach 1987 ( w San Juan ) i 1988 ( w Aguadilli ) dwukrotnie zdobył srebrne medale mistrzostw świata juniorów do lat 18 , natomiast w 1990 podzielił IV m . ( wspólnie z m . in . Weselinem Topałowem ) w mistrzostwach Europy juniorów do lat 20 w Arnhem . W 1994 r . zwyciężył w otwartym turnieju w Berdze , w 1996 r . triumfował w Papanastasio i Karditsie ( wspólnie z Aleksandrem Grafem ) , a w 1997 r . – w Ano Liosii . Po zmianie obywatelstwa zależał do czołówki greckich szachistów . W 1996 r . zdobył w Atenach brązowy medal indywidualnych mistrzostwach kraju , w tym samym roku zadebiutował w narodowej drużynie na szachowej olimpiadzie w Erywaniu , a w następnym wystąpił w drużynowych mistrzostwach Europy w Puli . W 2001 r . podzielił IV m . w Londynie . Najwyższy ranking w karierze osiągnął 1 lipca 1996 r . , z wynikiem 2515 punktów zajmował wówczas 4 . miejsce ( za Vasiliosem Kotroniasem , Joanisem Nikolaidisem i Igorem Miladinoviciem ) wśród greckich szachistów . Od 2003 r . w turniejach klasyfikowanych przez Międzynarodową Federację Szachową występuje bardzo rzadko . Bibliografia ChessBase Megabase 2008 Linki zewnętrzne
Saab 98 ' ' ' ' ' ( projekt X14 ) ' ' − samochód koncepcyjny szwedzkiej marki Saab o nadwoziu łączącym cechy coupe oraz kombi opartym na płycie podłogowej modelu 95 zaprezentowany w 1974 roku . W latach 1974 - 1976 zbudowano kilka prototypów pojazdu . Projekt prowadzony był pod przewodnictwem Björna Envalla , a zaprojektował go włoski stylista Sergio Coggiola , który brał udział w projektowaniu trzeciej generacji modelu Sonett . Jedyny zachowany pojazd o szwedzkiej tablicy rejestracyjnej AYX 330 jest wystawiony w Muzeum Saaba w Trollhättan .
Mistrzostwa Brazylii w szachach – coroczne rozgrywki szachowe , mające na celu wyłonienie najlepszych brazylijskich szachistów ( zarówno kobiet , jak i mężczyzn ) , rozegrane po raz pierwszy w 1927 ( mężczyźni ) oraz 1957 ( kobiety ) roku . Do 1943 r . mistrza kraju wyłaniano w meczach , w kolejnych latach były to turnieje z udziałem od kilku do kilkunastu ( sporadycznie kilkudziesięciu ) uczestników , rozgrywane w zdecydowanej większości systemem kołowym lub sporadycznie szwajcarskim albo pucharowym . Tytuł za rok 1941 został przyznany decyzją federacji brazylijskiej w 1949 roku . Dwukrotnie ( 1974 , 1983 ) złote medale przyznano dwóm zawodnikom , w 1971 przyznano dwa srebrne medale , natomiast w 1998 – dwa brązowe . Lista medalistów Bibliografia
Pozycja Saavedry – ważne szachowe studium gry końcowej " pion przeciw wieży " , w którym wygrywa słabsza materialnie strona . Pozycja została przeanalizowana w 1895 roku na łamach tygodnika Weekly Citizen , ukazującego się w Glasgow . Przy okazji analizy pewnej partii redakcja umieściła tę pozycję z przeświadczeniem , że czarne remisują po sprytnym 5 . . . Wd4 ! Czytelnik , Fernando Saavedra ( 1849 - 1922 ) , znalazł jednak piękną odpowiedź 6 . c8 = W ! ! i w ten sposób , nie będąc wybitnym szachistą , zapisał się w historii szachów . W grze praktycznej końcówka " pion przeciw wieży " jest zazwyczaj łatwo wygrana przez stronę silniejszą lub przynajmniej remisowa , jako że strona silniejsza w ostateczności może wymienić wieżę za piona . Opisana poniżej pozycja jest wyjątkowa , ze względu na zaawansowanie piona i niefortunną pozycję wieży . Studium ukazuje sposób rozgrywania tego rodzaju końcówek , z wykorzystaniem motywu patowego i słabej promocji . Pozycja Saavedry została przedstawiona na diagramie po prawej stronie . Białe zaczynają i wygrywają . ' ' ' 1 . c7 Wd6 + ' ' ' Białe grożą promocją w następnym posunięciu . Czarne nie mogą zapobiec promocji inaczej niż przez szachowanie białego króla . Jeśli teraz białe zagrają 2 . Kc5 ? czarne łatwo remisują : 2 . . . Wd1 ! i białe nie mogą uniknąć wymiany wieży za piona ( 3 . c8 = H ? ? Wc1 + z wygraniem hetmana ) . Białe zatem muszą odciąć czarną wieżę od pola c1 : ' ' ' 2 . Kb5 Wd5 + ' ' ' ' ' ' 3 . Kb4 Wd4 + ' ' ' ' ' ' 4 . Kb3 Wd3 + ' ' ' ' ' ' 5 . Kc2 ! ' ' ' Czarne teraz nie mogą grać Wd1 , bo stracą wieżę , ale mogą zastawić pułapkę : ' ' ' 5 . . . Wd4 ! ' ' ' Nieprzemyślana promocja na hetmana doprowadzi do remisu : ' ' 6 . c8 = H ? Wc4 + ! 7 . Hxc4 ' ' i czarny król jest w pacie ! Saavedra znalazł jednak drogę do wygranej : ' ' ' 6 . c8 = W ! ! ' ' ' Białe grożą matem : ' ' 7 . Wa8 + Wa4 8 Wxa4 # . ' ' ' ' ' 6 . . . Wa4 ' ' ' ' ' ' 7 . Kb3 ' ' ' W obronie przed matem ( ' ' 8 . Wc1 # ' ' ) czarne muszą oddać wieżę . Zobacz też pozycja Luceny Linki zewnętrzne
Renault Caravelle ( lub też Renault Floride ) – mały samochód osobowy produkowany przez francuską firmę Renault w latach 1958 - 1968 . Dostępny jako 2 - drzwiowy kabriolet lub 2 - drzwiowe coupé . Do napędu używano silników R4 o pojemności 1 , 1 l . Moc przenoszona była na oś tylną poprzez 4 - biegową manualną skrzynię biegów . Dane techniczne Silnik R4 1 , 1 ; l ( 1108 ; cm³ ) , 2 zawory na cylinder , OHV Układ zasilania : gaźnik Średnica × skok tłoka : 70 , 00 mm × 72 , 00 mm Stopień sprężania : 8 , 5 : 1 Moc maksymalna : 50 KM ( 36 , 5 kW ) przy 5100 obr / min Maksymalny moment obrotowy : 88 N • m przy 2500 obr / min Osiągi Przyspieszenie 0 - 100 km / h : 17 , 8 s Prędkość maksymalna : 143 km / h Średnie zużycie paliwa : 9 , 5 l / 100 km Galeria Plik : Caravelleback . jpg Plik : Renault R 1133 Caravelle 1968.jpg Plik : Renault Caravelle.jpg Bibliografia
Mistrzostwa Polski w Szachach 1926 ' ' ' – turniej szachowy , rozegrany w 1926 r . w Warszawie , mający na celu wyłonienie 1 . mistrza Polski mężczyzn . Turniej rozegrano systemem kołowym z udziałem 18 zawodników . Złoty medal zdobył Dawid Przepiórka ( 1 . raz w karierze ) . Plik : Dawid przepiorka.jpg Wyniki 1 . Mistrzostw Polski Mężczyzn Warszawa , 12 – 30 czerwca 1926 Zobacz też Mistrzostwa Polski w szachach Bibliografia W . Litmanowicz , J . Giżycki , " Szachy od A do Z " , tom I , Warszawa 1986 , str . 664 Andrzej Filipowicz , " Dzieje Polskiego Związku Szachowego do 1956 roku " , Warszawa 2007 , str . 51 - 52
Olaf Barda ( ur . 17 sierpnia 1909 jako Olaf M . Olsen , zm . 2 maja 1971 ) – norweski szachista , mistrz międzynarodowy od 1952 , arcymistrz w grze korespondencyjnej od 1953 roku . Kariera szachowa W 1930 r . reprezentował Norwegię na rozegranej w Hamburgu szachowej olimpiadzie , w tym również roku zdobył swój pierwszy tytuł indywidualnego mistrza kraju . W czasie swojej kariery złote medale mistrzostw Norwegii zdobył jeszcze pięciokrotnie , w latach 1947 , 1948 , 1952 , 1953 i 1957 . W 1956 r . po raz drugi wystąpił na olimpiadzie , rozegranej w Moskwie . Dwukrotnie ( Helsinki 1947 i Mariańskie Łaźnie 1951 ) startował w turniejach strefowych ( eliminacjach mistrzostw świata ) . Największy sukces w grze klasycznej odniósł na arenie międzynarodowej w 1959 r . w Jönköping , gdzie podzielił I m . wspólnie z Aleksandrem Kotowem , przed Wiaczesławem Ragozinem . W 1952 r . został pierwszym norweskim szachistą , któremu Międzynarodowa Federacja Szachowa przyznała tytuł mistrza międzynarodowego . Był również pierwszym norweskim arcymistrzem w szachach korespondencyjnych ( tytuł otrzymał w 1953 roku ) . W tej odmianie szachów odniósł znaczące sukcesy , z których jednym z największych było IV miejsce w I finale indywidualnych mistrzostw świata , rozegranym w latach 1950 – 1953 . Barda był autorem wydanego w 1943 r . w Oslo podręcznika Sjakk ! ' ' , prowadził także szachową rubrykę w dzienniku Dagbladet . Według systemu Chessmetrics , najwyższy ranking osiągnął w styczniu 1950 r . , z wynikiem 2542 punktów zajmował wówczas 94 . miejsce na świecie . Bibliografia W . Litmanowicz , J . Giżycki , " Szachy od A do Z " , tom I , Warszawa 1986 , str . 62 - 63 ChessBase Megabase 2009 Linki zewnętrzne
Trajcze Nediew , maced . Трајче Недев ( ur . 27 lutego 1973 ) – macedoński szachista , arcymistrz od 2001 roku . Kariera szachowa Od połowy lat 90 . XX wieku należy do ścisłej czołówki macedońskich szachistów . Pomiędzy 1996 a 2006 r . uczestniczył we wszystkich w tym okresie 6 szachowych olimpiadach , w swoim debiucie zdobywając brązowy medal za indywidualny wynik na V szachownicy , natomiast w latach 1997 – 2007 również sześciokrotnie reprezentował barwy Macedonii na drużynowych mistrzostwach Europy , w 2003 r . za wynik na IV szachownicy otrzymując medal srebrny . W 1993 r . w Strudze zajął III m . w pierwszych mistrzostwach niepodległej Macedonii . W swojej kolekcji posiada jeszcze medale srebrne ( 2002 , 2007 ) oraz brązowy ( 2001 ) . Do innych jego indywidualnych sukcesów należą : II m . we Vrbasie ( 1994 , za Radovanem Govedaricą ) , dz . I m . w Star Dojran ( 1996 , wspólnie z Borysem Czatałbaszewem ) , dz . II m . w Lublanie ( 2002 , za Robertem Zelciciem , wspólnie z Walerijem Niewierowem , Pawłem Eljanowem , Davorem Palo , Bojanem Kurajicą i Dusanem Lekiciem ) , dz . III m . w San Salvador ( 2003 , za Wiktorem Michalewskim i Sergio Minero Pinedą , wspólnie z Piotrem Kiriakowem ) , I m . w Miluzie ( 2004 ) , dz . I m . w Bazylei ( 2004 , wspólnie z Attilą Czebe , Csabą Baloghem , Mihajlo Stojanoviciem , Andriejem Zontachem i Stefanem Djuriciem ) . Najwyższy ranking w dotychczasowej karierze uzyskał 1 października 2005 r . , z wynikiem 2537 punktów zajmował wówczas 2 . miejsce ( za Władimirem Georgijewem ) wśród macedońskich szachistów . W 2008 r . wydał , wspólnie z Atanasem Kolewem , książkę The Easiest Sicilian ( ISBN 954 - 8782 - 66 - 9 ) , w której opisane są aktywne możliwości gry czarnym kolorem w obronie sycylijskiej ( oparte przede wszystkim na wariancie Swiesznikowa ) . Bibliografia ChessBase Megabase 2008 Linki zewnętrzne
Jerzy Owczarzak ( ur . 29 stycznia 1984 w Środzie Wielkopolskiej ) – polski szachista , trener i sędzia szachowy . Kariera szachowa Największe sukcesy w karierze odnosił w rozgrywkach z cyklu mistrzostw Polski juniorów , pięciokrotnie zdobywając medale : złoty ( Wisła 2000 – do 16 lat ) , trzy srebrne ( Grudziądz 1994 – do 10 lat , Żagań 1996 – do 12 lat , Łężeczki 1998 – do 14 lat ) oraz brązowy ( Bartkowa 2002 – do 18 lat ) . Był również kilkukrotnym reprezentantem Polski na mistrzostwach świata i Europy juniorów , najlepszy wynik osiągając w 1996 r . w Rimavskiej Sobocie , gdzie w ME do 12 lat zajął V miejsce . Do sukcesów Jerzego Owczarzaka w turniejach międzynarodowych należą m . in . IV m . w Poznaniu ( 2003 , za Marcinem Szelągiem , Patrykiem Łagowskim i Leszkiem Ostrowskim ) , IV m . w Polanicy - Zdroju ( 2004 , za Bartłomiejem Heberlą , Krzysztofem Jasikiem i Lechem Sopurem ) oraz III m . w otwartym turnieju memoriału Akiby Rubinsteina w Polanicy - Zdroju ( 2006 , za Michałem Olszewskim i Moniką Soćko ) . Posiada tytuł mistrza FIDE , który otrzymał w 2006 roku . Najwyższy ranking w dotychczasowej karierze osiągnął 1 kwietnia 2007 r . , z wynikiem 2389 punktów dzielił wówczas 65 - 67 . miejsce wśród polskich szachistów . Bibliografia ChessBase Megabase 2009 Linki zewnętrzne
Eifelland , pełna nazwa Team Eifelland Caravans – niemiecki zespół i konstruktor wyścigowy , uczestniczący w Formule 1 w 1972 roku . Wyniki w Formule 1 Bibliografia
Aleksandra Kosteniuk , ros . Александра Константинова Костенюк ( ur . 23 kwietnia 1984 w Permie ) – rosyjska szachistka , mistrzyni świata w latach 2008 – 2010 . Kariera szachowa W szachy gra od piątego roku życia . W roku 1994 zwyciężyła w mistrzostwach Europy juniorek do lat 10 , zaś dwa lata później zdobyła złoty medal mistrzostw świata juniorek do lat 12 . Mając lat 14 została najmłodszą arcymistrzynią świata , zaś w roku 2004 Międzynarodowa Federacja Szachowa nadała jej tytuł arcymistrza ( była wówczas dziesiątą kobietą w historii , która otrzymała ten tytuł ) . W 2001 roku w Moskwie zdobyła tytuł wicemistrzyni świata , w finale przegrywając z Zhu Chen . W 2004 zdobyła złoty medal na rozegranych w Dreźnie mistrzostwach Europy kobiet oraz zdobyła srebrny medal na mistrzostwach Rosji . Rok później w mistrzostwach kraju rozegranych w Samarze zdobyła medal złoty oraz podzieliła II miejsce ( wraz z Xu Yuhua ) w silnie obsadzonym turnieju North Urals Cup w Krasnoturjinsku . W 2006 zwyciężyła w rozegranych w Moguncji I mistrzostwach świata w szachach losowych , pokonując w finale Elisabeth Pähtz , natomiast w 2008 r . obroniła ten tytuł , w finale pokonując Katerynę Łahno . W tym samym roku osiągnęła największy sukces w swojej karierze , zdobywając w Nalczyku tytuł mistrzyni świata ( po finałowym zwycięstwie nad Hou Yifan ) . Wielokrotnie reprezentowała Rosję w rozgrywkach drużynowych , m . in . : ; siedmiokrotna medalistka : wspólnie z drużyną – dwukrotnie złota ( 2010 , 2012 ) , dwukrotnie srebrna ( 2002 , 2006 ) i brązowa ( 2004 ) oraz indywidualnie – srebrna ( 1998 – na II szachownicy ) i brązowa ( 2012 – na IV szachownicy ) , ; trzykrotna medalistka : wspólnie z drużyną – srebrna ( 2011 ) i brązowa ( 2013 ) oraz indywidualnie – brązowa ( 2013 – na II szachownicy ) , ; dwunastokrotna medalistka : wspólnie z drużyną – trzykrotnie złota ( 2007 , 2009 , 2011 ) , srebrna ( 2013 ) i dwukrotnie brązowa ( 2003 , 2005 ) oraz indywidualnie – czterokrotnie złota ( 2003 – na III szachownicy , 2009 – na I szachownicy , 2011 – na IV szachownicy , 2013 – na II szachownicy ) , srebrna ( 2007 – za wynik rankingowy ) i brązowa ( 2007 – na I szachownicy ) . Najwyższy ranking w dotychczasowej karierze osiągnęła 1 września 2014 r . , z wynikiem 2543 zajmowała wówczas 7 . miejsce na światowej liście FIDE , jednocześnie zajmując 1 . miejsce wśród rosyjskich szachistek . Bibliografia Linki zewnętrzne
Andriej Biełozierow , ros . Андрей Белозеров ( ur . 17 czerwca 1977 ) – rosyjski szachista , arcymistrz od 2002 roku . Kariera szachowa Kilkukrotnie uczestniczył w mistrzostwach Europy juniorów , największy sukces odnosząc w 1995 r . w Żaganiu , gdzie zdobył brązowy medal w kategorii do 18 lat . W 1997 r . zajął IV m . ( za Jewgienijem Najerem , Władimirem Małachowem i Aleksandrem Motylewem ) w mistrzostwach Rosji juniorów do 20 lat . W 2001 r . zwyciężył w Nowosybirsku oraz podzielił I m . w Tomsku ( wspólnie z Antonem Szomojewem ) i w Togliatti ( wspólnie z Jewgienijem Najerem ) , w 2003 r . był drugi ( za Dmitrijem Boczarowem ) w Tomsku , a w 2003 r . w kolejnych turniejach rozegranych w Tomsku i Nowosybirsku zajął I miejsca . W 2004 r . , podzielił II m . ( za Aleksandrem Chasinem , wspólnie z Leonidem Jurtajewem ) w Tomsku , natomiast w 2007 r . w tym mieście podzielił I m . ( wspólnie z m . in . Farruchem Amonatowem , Andriejem Gutowem i Maratem Dżumajewem ) . W 2008 r . zwyciężył w Nowokuźniecku . Najwyższy ranking w dotychczasowej karierze osiągnął 1 kwietnia 2004 r . , z wynikiem 2558 punktów zajmował wówczas 56 . miejsce wśród rosyjskich szachistów . Bibliografia ChessBase Megabase 2009 Linki zewnętrzne
Mistrzostwa Polski w Szachach 1959 ' ' ' – turnieje szachowe , rozegrane w 1959 r . w Łodzi ( mężczyźni , również dogrywka ) i Katowicach ( kobiety ) , mające na celu wyłonienie 16 . mistrza Polski mężczyzn oraz 13 . mistrzynię Polski kobiet . Finał mężczyzn rozegrano systemem kołowym z udziałem 18 zawodników , natomiast kobiet – systemem szwajcarskim z udziałem 28 zawodniczek . Złote medale zdobyli : Stefan Witkowski ( 1 . raz w karierze ) i Krystyna Hołuj ( 7 . raz w karierze ) . Plik : Stefan Witkowski 1991.jpg Plik : Krytyna Radzikowska.jpg Wyniki 16 . Mistrzostw Polski Mężczyzn Łódź , 18 stycznia – 10 lutego 1959 Dogrywka Łódź , 1959 Wyniki 13 . Mistrzostw Polski Kobiet Katowice , 1959 , 12 rund Zobacz też Mistrzostwa Polski w szachach Bibliografia W . Litmanowicz , J . Giżycki , " Szachy od A do Z " , tom I , Warszawa 1986 , str . 653 i 674 ChessBase Megabase 2010
Xavier Vila Gazquez ( ur . 8 marca 1990 w Tarragonie ) – hiszpański szachista , arcymistrz od 2011 roku . Kariera szachowa Wielokrotnie reprezentował barwy Hiszpanii na mistrzostwach świata i Europy juniorów , największy sukces odnosząc w 2008 r . w Herceg Novi , gdzie zdobył tytuł mistrza Europy do 18 lat . Był też czterokrotnym medalistą mistrzostw Hiszpanii juniorów ( złotym – 2006 , srebrnym – 2004 , 2005 , 2007 ) , jak również wielokrotnym medalistą mistrzostw Katalonii juniorów . W 2002 r . zwyciężył w I turnieju juniorów pamięci Davida Garcii Ilundaina , rozegranym w Barcelonie . W 2004 r . zajął II m . ( za Radkiem Kalodem ) w Castellar del Vallés oraz po raz drugi zwyciężył w memoriale Davida Garcii Ilundaina . Normy na tytuł arcymistrza wypełnił w latach 2010 ( w Benasque – dz . III m . za Kiryłem Georgjewem i Eltajem Safarlim , wspólnie z m . in . Fidelem Corralesem Jimenezem i Władimirem Burmakinem oraz w Sabadell – II m . za Fernando Peraltą ) i 2011 ( w Cannes – dz . II m . za Josephem Sanchezem , wspólnie z m . in . Christianem Bauerem i Michaelem Roizem ) . Najwyższy ranking w dotychczasowej karierze osiągnął 1 maja 2011 r . , z wynikiem 2494 punktów zajmował wówczas 27 . miejsce wśród hiszpańskich szachistów . Jest jednym z nielicznych arcymistrzów na świecie , który otrzymał ten tytuł nie osiągając na żadnej oficjalnej liście rankingowej FIDE poziomu min . 2500 punktów , który jest wymagany do jego nadania . Stało się to dzięki przepisowi , który umożliwia wirtualne zliczanie aktualnie posiadanego rankingu po każdej rozegranej partii . Tym sposobem , w dniu 3 maja 2011 r . jego punktacja osiągnęła wartość 2508 . Bibliografia Linki zewnętrzne
Volkswagen Corrado – osobowy samochód sportowy o nadwoziu coupé zaprojektowany przez koncern Volkswagena a produkowany przez firmę Karmann Coachworks w Osnabrück od 1 września 1988 do 31 lipca 1995 roku . Wyprodukowano 97 521 egzemplarzy . Prace nad prototypem nowego coupé Volkswagena rozpoczęto w 1987 roku . Do budowy zastosowano płytę podłogową z Passata B3 w tylnej części , przód był wspólny z Golfem i Jettą , dzięki temu wiele części mechanicznych było zamiennych z innymi Volkswagenami . Taśmy produkcyjne w latach 1988 - 1995 opuściło 97 521 pojazdów , z czego 73 055 przeznaczonych na rynek europejski . W rzeczywistości , Volkswagen produkowało tylko 20 % niezbędnych elementów , pozostałe 80 % to wytwór Karmanna . Historia Początkowo Corrado miało być trzecią wersją Scirocco , lecz ze względu na o wiele wyższą masę i cenę , Volkswagen zdecydował się na zmianę nazwy , która początkowo miała brzmieć Typhoon czyli Tajfun . Jednak nazwa ta była zarejestrowana jako znak towarowy dla samochodów ciężarowych General Motors , stąd nie mogła zagościć w tym modelu Volkaswagena . Stąd wzięto nazwę Corrado , od hiszpańskiego słowa Correr , co znaczy biegać . Pomimo wysokiej wagi , przednionapędowe Corrado oferowało wyjątkowe właściwości jezdne , ustępowało jednak modelowi Scirocco . Ponadto , znalazło się na prestiżowej liście " 25 samochodów , którymi musisz pojeździć przed śmiercią " ogłoszonej przez brytyjski magazyn " Car " . Samochód do dziś ma wielu entuzjastów na całym świecie , którzy wciąż czerpią radość z jego możliwości . Debiut Volkswagena Corrado odbył się w 1988 roku , posiadał on początkowo dwa silniki o pojemności 1 . 8 : 16 - zaworowy o mocy 139 KM jako model podstawowy , oraz doładowany 8 - zaworowy znany jako G60 produkujący 160 KM . Nazwa G60 wywodzi się od sprężarki mechanicznej typu G montowanej w tymże modelu , jej przekrój przypomina literę " G " . Oprócz tego 1 . 8 8V PF i PB odpowiednio 107 i 112KM oraz 1 . 8 16V 129KM produkowane wyłącznie na eksport . W sierpniu 1991 roku wprowadzono do produkcji dwie nowe wersje silnikowe . Pierwsza o pojemności 2 . 0 16V o mocy 136 KM a druga o pojemności 2 . 9 VR6 o mocy 190 KM . Wersja przeznaczona na rynek północnoamerykański miała pojemność 2 . 8 i moc 174 KM . Konstrukcja silnika VR6 była rewolucyjna w owym czasie , ze względu połączenie zalet silników widlastych oraz rzędowych i poprzez umiejscowienie cylindrów pod kątem 15 ° w pojedynczej głowicy . Pozwoliło to na zmieszczenie silnika 6 - cylindrowego w miejsce 4 - cylindrowego . W 1994 roku wprowadzono jednostkę 2 . 0 8v o mocy 115 KM . Wszystkie jednostki miały do wyboru 2 skrzynie ; 5 - biegową manualną i 4 - biegową automatyczną . W USA Corrado zadebiutowało w 1990 roku , a wycofano je ze sprzedaży w 1994 roku . Wersja VR6 wyprodukowana w ilości 7 000 egzemplarzy nosiła nazwę Corrado SLC ( Sport Luxury Coupe ) . Corrado na rynek USA różniło się kilkoma detalami takimi jak pomarańczowe kierunkowskazy przednie ( przed faceliftingiem ) , brak miejsca na przednią tablice rejestracyjną , światła obrysowe w przednim zderzaku , inne lampy przednie i tylne , tylna blenda pod rejestrację przystosowana pod amerykańskie tablice , brak tylnego ucha holowniczego , trzecie światło stopu , dodatkowo w wersjach kanadyjskich występowały czasami zaślepki na halogeny . We wnętrzu różnice dotknęły deskę rozdzielczą , zegary , kierownicę oraz automatyczne pasy bezpieczeństwa . Corrado VR6 było godnym konkurentem dla aut sportowych wyższej klasy takich jak Porsche 944 czy 968 . Można to zauważyć też w Wolfsburgu , gdzie główny inżynier Herbert Schuster sam nazywa go " volks - porsche " . Edycje specjalne Storm - W Europie produkcja zakończyła się limitowaną edycją " Storm " dostępną tylko w Wielkiej Brytanii . Dwa dyskretne znaczki , grill w kolorze nadwozia , 15 - calowe felgi BBS " Solitude " i standardowo montowane elementy dotychczas dostępne za dopłatą odróżniały model " Storm " od bazowego VR6 . Wyprodukowano tylko 500 sztuk : 250 w kolorze LC6U Classic Green ze skórzanym wnętrzem w kolorze kremowym i 250 w kolorze LC5L Mystic Blue ( dostępnym tylko w wersji " Storm " ) ze skórzanym wnętrzem w kolorze czarnym . Campaign - Pierwsze 6 sztuk VR6 na rynek Wielkiej Brytanii . Wyróżniały się skórzanym wnętrzem Recaro w kolorze czerwonym z fioletowymi wstawkami . Wersja " Campaign " wyszła tylko w jednym kolorze LC5P ( Dusty Mauve Pearl Effect ) Jet - W Niemczech występowała wersja specjalna " Jet " , wypuszczona w 1991 roku i produkowana do 1992 ( roku 1 419 sztuk ) . Wyposażona w silnik G60 wyróżniała się innym wnętrzem w 4 kolorach : czarny , niebieski , czerwony i fioletowy , były to ostatnie modele G60 . Estoril - Na rynku włoskim i szwajcarskim można spotkać wersję " Estoril " wyposażoną w koła " Estoril " . Exclusiv - Produkowana od 1992 do 1993 roku ( 1 338 sztuk ) wersja na rynek niemiecki . Wersja ta wyróżniała się grillem w kolorze nadwozia , wychodziły w niej tylko 2 . 0 16V i VR6 w kolorze LC4U ( Violet touch pearl effect ) . Posiadała w standardzie elektryczny szyberdach , centralny zamek , elektryczne sterowanie szyb oraz dodatkowe zegary ( tylko w VR6 ) Powstało także kilka prototypów m . in . Corrado Cabrio , Corrado pickup i Corrado Magnum ( kombi ) . Ostatni z nich został opracowany przez firmę konstrukcyjną PEGAM z Osnabrück i wykonany przez hamburską firmę „ Projekty i Technika ” . Ciekawostka jest że kombi miało mniejszy współczynnik oporu powietrza od coupe . Przestrzeń bagażowa po złożeniu kanapy powiększyła się do 4901 l . Początkowo zamierzano wypuścić 100 egzemplarzy Magnum , projektu tego jednakże nie zrealizowano i finalnie powstały tylko 2 egzemplarze prototypowe . Wyposażenie Ciekawostką w każdym modelu jest spojler wysuwany automatycznie przy prędkości 120 km / h w wersjach europejskich i przy 80km / h w wersjach na rynek USA i Szwajcarię , a chowany poniżej 20 km / h , można także sterować nim ręcznie . Spojler ten przy ok . 160 km / h dociska tylna oś nawet do 60 kg . Podobne rozwiązanie zastosowano w Porsche 911 ( 964 ) . Z wyposażenia podstawowego można między innymi wyróżnić ABS , elektryczne sterowanie lusterek , komputer pokładowy ( wskazujący m . in . chwilowe spalanie , temperaturę oleju , temperaturę na zewnątrz , ciśnienie w kolektorze ssącym , wskaźnik obrotów w formacie cyfrowym , w sumie 18 różnych funkcji ) , halogeny i alufelgi . W opcji natomiast dostępne były m . in . skórzana tapicerka ( w kolorze czarnym , szarym lub kremowym ) , klimatyzacja , tempomat , dodatkowe wskaźniki ciśnienia oleju i ładowania , 2 poduszki powietrzne , szyberdach , spryskiwacze reflektorów . Niektóre modele wyposażone były w kubełkowe , elektrycznie regulowane fotele Recaro w trzech możliwych wersjach : pełna skóra - 1 846 sztuk , pół skóra - 1 734 sztuki i zwykły materiał - 676 sztuk Pod koniec 1991 roku wraz z wprowadzeniem silników 2 . 0 i VR6 , Corrado z tymi jednostkami przeszło drobny facelifting nadwozia . Zmianom uległy błotniki przednie , maska , grill , reflektory , pas przedni , listwy boczne oraz zderzaki wraz z kierunkowskazami i halogenami . Dodatkowo zbiornik paliwa został powiększony z 55 l do 70 l , bagażnik pomniejszony z 300 l do 235 l ( po złożeniu oparcia kanapy - 810l ) , weszły nowe wersje kolorystyczne tapicerki . W 1992 roku we wnętrzu zmianie uległa deska rozdzielcza wraz z zegarami i boczki drzwi . Wersje z silnikiem VR6 miały w standardzie dzieloną tylna kanapę , 3 - ramienną kierownicę i EDS . Produkcja Przybliżona liczba wyprodukowanych egzemplarzy w poszczególnych latach produkcji : Rok modelowy 1989 – ok . 14 . 118 ( w tym ok . 5 . 200 z roku 1988 ) Rok modelowy 1990 – ok . 27 . 624 Rok modelowy 1991 – ok . 16 . 678 Rok modelowy 1992 – ok . 17 . 525 Rok modelowy 1993 – ok . 11 . 502 Rok modelowy 1994 – ok . 5 . 890 Rok modelowy 1995 – ok . 4 . 184 Eksport : ' ' ' Europa - 73 055 ( w tym Niemcy - 44 . 025 ) USA - 19 814 Kanada - 2 817 Inne kraje - 1 835 Dane techniczne Linki zewnętrzne http : / / corrado . com . pl / http : / / corrado - database . nl / http : / / www . corradog60 . com
Imad Hakki ( ur . 1 stycznia 1957 ) – syryjski szachista , mistrz międzynarodowy od 1987 roku . Kariera szachowa Od końca lat 70 . XX wieku należy do ścisłej czołówki syryjskich szachistów . Pomiędzy 1978 a 2008 r . dziewięciokrotnie ( w tym 3 razy na I szachownicy ) reprezentował narodowe barwy na szachowych olimpiadach . W 1986 r . zdobył brązowy medal za indywidualny wynik na IV szachownicy podczas drużynowych mistrzostw Azji , natomiast w 2007 r . zdobył dwa medale drużynowych mistrzostw panarabskich ( srebrny wspólnie z drużyną oraz złoty za indywidualny wynik na III szachownicy ) . W 1997 r . zwyciężył w rozegranym w Teheranie turnieju strefowym ( eliminacji mistrzostw świata ) . W 1999 r . zdobył w Adenie tytuł indywidualnego mistrza krajów arabskich , natomiast w 2000 r . zdobył w Bejrucie tytuł wicemistrzowski . Dzięki tym wynikom dwukrotnie uczestniczył rozgrywanych systemem pucharowym turniejach o mistrzostwo świata : w 1999 r . nie pojawił się na starcie mistrzostw w Las Vegas i oddał walkowerem mecz przeciwko Hichamowi Hamdouchiemu , natomiast w 2000 r . w Nowym Delhi w I rundzie przegrał z Ututem Adianto . W 2001 r . zwyciężył w rozegranym w Damaszku finale indywidualnych mistrzostw Syrii . W latach 2001 i 2002 w kolejnych mistrzostwach państw arabskich dwukrotnie zdobył medale brązowe . W 2002 r . zajął I miejsce w otwartym turnieju w Latakii , w 2004 r . zajął IV miejsce ( za Ehsanem Ghaemem Maghamim , Mohamadem Al - Modiahkim i Mohamadem Al - Sayedem ) w turnieju strefowym rozegranym w Bejrucie oraz podzielił II miejsce w Isfahanie ( turniej Fajr Open , za Tigranem L . Petrosjem , wspólnie z Faridem Abbasowem ) , natomiast w 2006 i 2007 r . dwukrotnie zwyciężył w kołowych turniejach w Ammanie . W 2009 r . zdobył w Aleppo tytuł mistrza Syrii . Najwyższy ranking w karierze osiągnął 1 kwietnia 2005 r . , z wynikiem 2471 punktów zajmował wówczas 1 . miejsce wśród syryjskich szachistów . Bibliografia ChessBase Megabase 2010 Linki zewnętrzne
Mistrzostwa świata juniorów w szachach – zawody szachowe organizowane przez Międzynarodową Federację Szachową ( FIDE ) , rozgrywane w grupach wiekowych do 8 , 10 , 12 , 14 , 16 , 18 i 20 lat . Najstarsze i najbardziej prestiżowe są turnieje w kategorii do 20 lat , po raz pierwszy zorganizowane w 1951 r . Przez długi czas były one jedynymi spośród obowiązujących współcześnie kategorii . Dopiero w latach 1974 – 1980 ( do 1976 jako Puchar Świata młodzików ) rozgrywano turnieje w kategorii młodzików ( do 17 lat ) , od 1981 r . zmieniając kategorię wiekową na 16 lat . W 1985 r . odbyły się pierwsze mistrzostwa w grupie do 14 lat , w 1986 r . – do 10 i 12 lat , a w 1987 – do 18 lat , choć turniej ten nie posiadał statusu oficjalnych mistrzostw świata ( nosił nazwę Pucharu świata juniorów do lat 18 ) ; oficjalne mistrzostwa w tej kategorii wiekowej po raz pierwszy odbyły się w 1989 r . Najkrótszą historię mają mistrzostwa świata do lat 8 – po raz pierwszy rozegrane zostały w 2006 r . Mistrzostwa świata juniorów w poszczególnych kategoriach wiekowych mistrzostwa świata juniorów do lat 8 w szachach mistrzostwa świata juniorów do lat 10 w szachach mistrzostwa świata juniorów do lat 12 w szachach mistrzostwa świata juniorów do lat 14 w szachach mistrzostwa świata juniorów do lat 16 w szachach ( oraz do lat 17 ) mistrzostwa świata juniorów do lat 18 w szachach mistrzostwa świata juniorów do lat 20 w szachach Osiągnięcia medalowe polskich zawodników aktualizacja : wrzesień 2014 ( po MŚJ 10 - 18 ) ' ' Zobacz też mistrzostwa Europy juniorów w szachach mistrzostwa świata w szachach
MAN Engines Components to przedsiębiorstwo zajmujące się w produkcji silników wysokoprężnych . Zostało założone w 1991 roku z inicjatywy zmiany nazw z MAN Engine Company na MAN Engines . Z inicjatywy firmy w 1998 roku dodano nazwę Components Inc . i przekształcono w spółkę akcyjną . Linki zewnętrzne
Jerzy Konikowski ( ur . 24 stycznia 1947 w Bytomiu ) – polski szachista , publicysta i trener szachowy , od 1981 r . obywatel Niemiec . Biografia Z zasadami gry w szachy zapoznał się w wieku 14 lat . W maju 1961 r . został członkiem sekcji szachowej przy Okręgowym Klubie Oficerskim OKO Caissa w Bydgoszczy . W swym pierwszym w życiu turnieju w mistrzostwach Pomorza juniorów zajął V miejsce , wyprzedzając m . in . jednego z najbardziej utalentowanych zawodników w historii polskich szachów , Jerzego Lewiego . W sumie był 4 - krotnie mistrzem okręgu bydgoskiego juniorów i 2 - krotnie seniorów . W mistrzostwach Polski juniorów w Goleszowie ( 1965 ) podzielił III - IV miejsce , natomiast w Wiśle ( 1967 ) był trzeci i zdobył brązowy medal . Reprezentował barwy kraju w meczach międzypaństwowych juniorów przeciwko Węgrom ( 1965 ) i Szwecji ( 1966 i 1967 ) . W 1968 r . wygrał międzynarodowy turniej otwarty o Puchar Podlasia w Augustowie oraz turniej " B " im . PKWN w Lublinie . W 1969 r . został mistrzem Wojska Polskiego , a rok później wygrał V turniej międzynarodowy o Puchar Bieszczadów w Solinie . Na początku 1971 r . wyjechał na stałe do Krakowa , gdzie bronił barw I - ligowego Klubu Hutnika Nowa Huta . Szybko awansował na drugie miejsce w kadrze krakowskiej za olimpijczykiem Jerzym Kostro . W 1975 r . wywalczył brązowy medal w indywidualnych mistrzostwach Polski w grze błyskawicznej w Bydgoszczy , natomiast w konkurencji drużynowej , grając na I szachownicy w Hutniku , czynnie przyczynił się do zdobycia złotego medalu . Wcześnie zajął się pracą szkoleniową . W Bydgoszczy trenował Lidię Fentzel , która była dwukrotną mistrzynią Polski juniorek w latach 1967 i 1969 . W latach 1976 – 1977 kształcił się na AWF w Warszawie i uzyskał tytuł zawodowego trenera II klasy . W 1977 r . został zaangażowany do szkolenia kadry juniorów w Częstochowie . Jego podopiecznymi zostali przyszli reprezentanci kraju i olimpijczycy Roman Tomaszewski , bracia Artur i Bogusław Sygulscy oraz Jacek Flis . W plebiscycie Gazety Częstochowskiej znalazł się dwukrotnie ( 1980 i 1981 ) w piątce najlepszych trenerów w częstochowskim sporcie . W latach 1978 – 1981 był trenerem kadry Polskiego Związku Szachowego . Na olimpiadzie szachowej w Valletcie w 1980 r . kierowana przez niego drużyna kobieca zdobyła brązowy medal , jeden z dwóch zdobytych przez polskie szachistki w powojennej historii występów na olimpiadach . W 1981 r . wyemigrował do Niemiec i zamieszkał w Dortmundzie . Przez kilka lat grał w I i II lidze niemieckiej ( Bundeslidze ) , natomiast w 1988 r . wygrał międzynarodowy turniej open w greckiej miejscowości Kawala . Był wielokrotnie angażowany przez Niemiecką Federację Szachową do prac szkoleniowych z kadrą juniorek i juniorów , m . in . w 1997 r . był trenerem Arkadija Naiditscha . , który jest obecnie najsilniejszym szachistą Niemiec . Przez 15 lat był trenerem kadry młodzieżowej Północnej Nadrenii - Westfalii . Obecnie trenuje reprezentację Niemiec szachistów głuchych . Od 1986 r . posiada trenerską A - licencję , najwyższą w Niemczech . Najwyższy ranking w karierze osiągnął 1 stycznia 1981 r . , z wynikiem 2400 punktów zajmował wówczas 18 - 19 . miejsce wśród niemieckich szachistów . Ponad pracę szkoleniową oraz grę w turniejach przedkłada szachową publicystykę . Do 2011 r . wydał w Niemczech , Polsce , Stanach Zjednoczonych , Włoszech , Czechach , Luksemburgu i Holandii ponad 130 książek o tematyce szachowej . Pisze także artykuły dla specjalistycznych pism w Niemczech i w kraju ( Magazyn Szachista i Panorama Szachowa ) . W latach 1998 – 1999 był redaktorem naczelnym Kwartalnika Teoretycznego wydawanego przez wydawnictwo " Penelopa " . Jest członkiem Polskiego Stowarzyszenia Autorów , Dziennikarzy i Tłumaczy w Europie A . P . A . J . T . E oraz Stowarzyszenia Autorów Niemieckich " Das Wort " z siedzibą w Monachium . W okresie 1999 – 2000 brał trzykrotnie udział w sesjach Młodzieżowej Akademii Szachowej . Jest propagatorem treningu wirtualnego , jako uzupełniającą formą szkolenia . Tym sposobem opiekował się w latach 1999 – 2003 mistrzem Polski , Radosławem Wojtaszkiem . W 2002 r . został wydelegowany przez PZSzach z grupą młodzieżową ( Radosław Wojtaszek , Kamil Mitoń i Agnieszka Matras ) na mistrzostwa świata juniorów w Indiach . W marcu 2003 r . , po obronie pracy kontrolnej i zdaniu egzaminu przed państwową komisją , został mu przyznany przez Ministerstwo Edukacji Narodowej i Sportu w Warszawie tytuł trenera I - klasy . W 1983 r . otrzymał tytuł mistrza FIDE . Jest szachistą wszechstronnym , poza występami w turniejach zajmuje się również innymi dziedzinami szachów . Jako problemista opublikował około 400 zadań , z czego przeszło 100 zostało wyróżnionych na konkursach międzynarodowych . W specjalistycznych Albumach FIDE ( zbiorach najlepszych zadań świata ) znalazło się jego 8 utworów . Inną jego pasją jest gra korespondencyjna . Wygrał kilka turniejów w klasie europejskiej . W XLVIII finale Mistrzostw Europy zajął VII miejsce . Wygrał I Memoriał Sergiusza Czerniakowa ( 1970 – 1973 ) oraz I Memoriał Bogdana Śliwy ( 2005 – 2006 ) . Na liście rankingowej ICCF w październiku 2006 r . posiadał 2406 punktów . Dwukrotnie zwyciężył w Polonijnych Mistrzostwach Niemiec w grze szybkiej ( 2005 – 2006 ) . Od 1973 r . jest żonaty z czołową pod koniec lat 60 . juniorką kraju , Sylwią Grzegorzek z Katowic ( dwukrotną medalistką – w latach 1969 i 1970 – mistrzostw Polski juniorek ) , z którą ma córkę Agatę . W tym również roku odznaczony został Złotą Odznaką Honorową Polskiego Związku Szachowego . W latach 1982 – 2012 pracował w Katedrze Chemii Technicznej na uniwersytecie w Dortmundzie . Od 1 marca 2012 roku jest na emeryturze . Bibliografia ChessBase Megabase 2008 Linki zewnętrzne – karta na stronie ICCF
Saturn Aura – samochód osobowy klasy średniej produkowany w latach 2006 - 2009 przez koncern General Motors pod marką Saturn . Historia modelu W styczniu 2005 roku na salonie motoryzacyjnym w Detroit zaprezentowany został prototypowy model klasy średniej o oznaczeniu Saturn Aura Concept , będący następcą dla produkowanych w latach 1999 - 2004 modeli serii L . Seryjna odmiana Aury miała swoją światową premierę na salonie motoryzacyjnym w Nowym Jorku w kwietniu 2006 roku . Jeszcze w tym samym roku rozpoczęto produkcję seryjną w zakładzie Fairfax w Kansas City w stanie Kansas . Konstrukcja pojazdu oparta została na platformie podłogowej GM Epsilon , która wykorzystana została również w innych modelach tej klasy oferowanych przez marki należące do koncernu General Motors . Do napędu tego modelu wykorzystano jeden z trzech silników benzynowych : 2 , 4 dm³ LE5 R4 o mocy 171 KM , 3 , 5 dm³ LZ4 V6 o mocy 220 KM oraz 3 , 6 dm³ LY7 V6 o mocy 253 KM . Jednostki napędowe zblokowane zostały z 4 - biegową automatyczną skrzynią biegów typu 4T45 - E lub 6 - biegową 6T70 . W 2008 roku z oferty został wycofany silnik 3 , 5 dm³ . W marcu 2007 roku wprowadzono do sprzedaży wersję z napędem hybrydowym o oznaczeniu Saturn Aura Green Line . Wersja ta wyposażona została w silnik benzynowy 2 , 4 dm³ oraz jednostkę elektryczną , których łączna moc wynosi 166 KM . Produkcja Saturna Aura zakończona została w 2009 roku , ze względu na likwidację marki Saturn . Stylistyka Nadwozie Aura zapoczątkowała nowy kierunek stylistyczny marki Saturn , który teraz będzie oparty na stylu europejskich Opli . Droższa wersja XR jest ozdobiona m . in . wieloma chromowanymi detalami karoserii . 17 - calowe felgi z 5 - ramiennymi kołpakami są dostępne w standardzie wyposażenia XE , a 18 - calowe , 14 - ramienne , z polerowanego aluminium – w XR . Wszystkie wersje Aury w standardzie mają składane lusterka boczne . Wnętrze Wnętrze Aury również stanowi przełom w stylistyce . Bardzo się przy tym różni od IONa , który w tej dziedzinie był ostro krytykowany . Niestety i tego modelu nie ominęła krytyka – zwracano uwagę na tanie materiały wykończeniowe . W lepiej wyposażonej wersji XR jako opcja można dokupić m . in . skórzaną tapicerkę , a w standardzie są chociażby automatyczna klimatyzacja , sześć poduszek powietrznych czy sterowanie radiem z koła kierownicy . Wersje wyposażeniowe Aura XE : Aura XE to podstawowa wersja . Wyposażona jest w silnik 2 , 4 dm³ R4 lub 3 , 5 dm³ oraz automatyczną skrzynię biegów 4T45 - E . Od 2008 roku w oferowana była wyłącznie z silnikiem 2 , 4 dm³ i 6 - biegową automatyczną skrzynią biegów . Kontrola trakcji stanowi wyposażenie standardowe . Aura XR : Aura XR to topowa wersja . Wyposażona jest w 3 , 6 - litrowy , 252 - konny silnik DOHC V6 , stosowany tez w Buicku LaCrosse , Cadillacu CTS i Pontiacu G6 . Po raz pierwszy w przednionapędowym samochodzie GM zastosował 6 - biegową skrzynię automatyczną Hydra - Matic 6T70 . Kierowca może też wybrać manualną zmianę biegów , steruje wtedy nią łopatkami za kołem kierownicy . Aura Green Line : Aura Green Line to wersja wyposażona w hybrydową jednostkę napędową , identyczną jak ta z modelu VUE . Napędzają ją 2 , 4 - litrowy , 164 - konny , spalinowy Ecotec i silnik elektryczny . Według Saturna , model ten jest o 30 % oszczędniejszy od Aury XE . W sprzedaży ta wersja jest od marca 2007 roku , Aura Green Line posiada jeden niezaprzeczalny atut : kosztując 22 ; 695 USD jest tańszy od swoich hybrydowych konkurentów ( Hondy Accord Hybrid za 31 ; 090 USD i Toyoty Camry Hybrid za 26 ; 200 USD ) i niewiele droższy od mniejszych hybryd ( Hondy Civic Hybrid za 22 ; 600 USD i Toyoty Prius za 22 ; 175 USD ) . Przyjęcie Aura została dobrze przyjęta na rynkach Ameryki Północnej . Określono ją " najładniejszym sedanem GM ostatnich czasów " i " jak dotąd najlepszym Saturnem " . Model ten ma dobre przyspieszenie , lepszą jakość ( od poprzednich Saturnów ) oraz wysoki komfort jazdy . Pozytywnie oceniają ją też jej właściciele . Mimo tylu superlatyw znaleziono w Aurze kilka wad . Są nimi chociażby tanie materiały wykończeniowe , za duża kierownica , niewystarczająca ilość miejsca nad głową dla pasażerów tylnych siedzeń przy zamontowanym szyberdachu czy niedociągnięcia w ergonomii . Robert Cumberford z Automobile Magazine powiedział , że Aura to dobry samochód " zepsuty " działalnością księgowych z General Motors . Aura zdobyła tytuł North American Car of the Year w edycji na rok 2007 . Bibliografia Linki zewnętrzne | Oficjalne strony modelu Aura
Dangel – francuskie przedsiębiorstwo branży motoryzacyjnej zajmujące się modyfikacją samochodów Citroën i Peugeot na pojazdy z napędem 4x4 . Przedsiębiorstwo zostało założone w 1980 roku , a jego siedziba mieści się w Sentheim w Alzacji . Pierwszym samochodem przerabianym przez firmę Dangel był Peugeot 504 . Do 1992 roku całkowita wielkość produkcji w fabryce w Sentheim wyniosła 7500 pojazdów .
Lech Sopur ( ur . 22 lipca 1973 w Łasku ) – polski szachista . Kariera szachowa W 1990 r . zdobył w Brzozowie brązowy medal mistrzostw Polski juniorów do 19 lat . W tym samym roku reprezentował narodowe barwy w mistrzostwach świata juniorów do 18 lat , rozegranych w Singapurze . W latach 1994 – 2003 nie występował w turniejach klasyfikowanych do szachowego rankingu ELO . W 2004 r . podzielił II miejsce ( za Bartłomiejem Heberlą ) w otwartym turnieju w Polanicy - Zdroju , natomiast w 2005 r . zwyciężył w Obrze . W 2007 r . odniósł duże sukcesy , zwyciężając w memoriale Emanuela Laskera w Barlinku ( przed m . in . Klaudiuszem Urbanem , Witalijem Koziakiem , Leonidem Wołoszynem i Jurijem Zezulkinem ) oraz w memoriale Tadeusza Gniota w Policach . Najwyższy ranking w dotychczasowej karierze osiągnął 1 października 2007 r . , z wynikiem 2438 punktów zajmował wówczas 40 . miejsce wśród polskich szachistów . Posiada tytuł mistrza krajowego , który zdobył w roku 1989 . Aktualnie reprezentuje klub PTSz Płock . Bibliografia Linki zewnętrzne
Magnus Øen Carlsen ( ur . 30 listopada 1990 w Tønsbergu ) – norweski szachista , arcymistrz od 2004 , mistrz świata od 2013 roku . Kariera szachowa Pierwsze szachowe turnieje rozegrał w roku 2001 , szybko ściągając na siebie uwagę szachowych ekspertów . Po dwóch latach posiadał już tytuł mistrza międzynarodowego , a w roku 2004 otrzymał tytuł arcymistrza , stając się drugim najmłodszym w historii zawodnikiem ( po Siergieju Karjakinie ) , któremu nadano ten tytuł . Sukcesy i ważniejsze występy w kolejnych latach : 2002 – II m . w mistrzostwach świata juniorów do 12 lat w Heraklionie , 2003 – III m . w mistrzostwach Europy juniorów do lat 14 w Budvie , 2004 – zwycięstwo w turnieju Corus C w Wijk aan Zee , srebrny medal w mistrzostwach Norwegii w Oslo , występ na mistrzostwach świata w Trypolisie ( porażka w I rundzie z Lewonem Aronianem ) , trzykrotne wypełnienie norm arcymistrzowskich ( pierwsza w Wijk aan Zee , kolejne w Moskwie i Dubaju ) , 2005 – I m . w mistrzostwach Norwegii w Molde , zwycięstwo w otwartym turnieju w Gausdal , X m . w Pucharze Świata w Chanty - Mansijsku i sukces w postaci awansu do meczów pretendentów , 2006 – w styczniu po raz pierwszy przekroczył granicę 2600 punktów rankingowych , I - II m . w turnieju Corus B w Wijk aan Zee , I m . w silnie obsadzonym turnieju szachów szybkich w Reykjavíku ( m . in . zwycięstwo 2 - 0 w półfinale z Viswanathanem Anandem ) , II m . w turnieju Midnight Sun w Tromsø , zdobycie tytułu mistrza Norwegii po pokonaniu w barażu Simena Agdesteina ( 3 - 1 ) , zwycięstwo ( wraz z Liviu - Dieterem Nisipeanu oraz Władimirem Małachowem ) w turnieju Bosna w Sarajewie , 2007 – w lipcu po raz pierwszy przekroczył granicę 2700 punktów rankingowych , II - III m . ( wraz z Aleksandrem Moroziewiczem ) w turnieju elity w Morelii i Linares , I m . w turnieju Classics 2007 ' ' w Gausdal , występ w rozegranych w Eliście meczach pretendentów ( porażka w I rundzie z Lewonem Aronianem ) , I m . w Biel Chess Festival ( po pokonaniu w dogrywce Aleksandra Oniszczuka ) , 2008 – I - II m . ( wspólnie z Lewonem Aronianem ) w turnieju Corus A w Wijk aan Zee , II m . ( za Viswanathanem Anandem ) w Linares , dz . I m . ( wspólnie z Wugarem Gaszimowem i Wang Yue ) w I turnieju FIDE Grand Prix 2008 / 2009 w Baku , I m . w Foros ( turniej Aerosvit - 2008 ' ' ) , II - III m . ( za Weselinem Topałowem , wspólnie z Lewonem Aronianem ) w turnieju Final Chess Masters w Bilbao , 2009 – I m . w León ( po zwycięstwie w finale nad Wasilijem Iwanczukiem ) , I m . w Nankinie ( turniej elity Nanjing Pearl Spring Chess Tournament , z wynikiem 8 / 10 pkt i uzyskanym rankingiem 3002 pkt ) , 1 listopada został piątym w historii szachistą , który przekroczył granicę 2800 punktów rankingowych , I m . w mistrzostwach świata w szachach błyskawicznych , I m . w turnieju London Chess Classic w Londynie , 2010 – najmłodszy w historii lider światowej listy rankingowej ( na liście 1 stycznia 2010 , w wieku 19 lat ) , I m . w turnieju Corus A w Wijk aan Zee , I m . w turnieju Kings Tournament w Baznie , prestiżowe zwycięstwo nad mistrzem świata Viswanathanem Anandem w finale turnieju szachów szybkich Arctic Securities Chess Stars w Kristiansundzie , zwycięstwo w meczu przeciwko szachistom z całego świata ( wspieranym przez Maxime Vachiera - Lagrave , Hikaru Nakamurę i Judit Polgár ) , I m . w turnieju Nanjing Pearl Spring Chess Tournament ' ' w Nankinie , I m . w turnieju London Chess Classic w Londynie , 2011 – dz . I m . ( wspólnie z Siergiejem Kariakinem ) w turnieju Kings Tournament w Bukareszcie , I m . w Biel , I m . w turnieju Chess Masters Firnal w São Paulo i Bilbao , dz . I m . w Moskwa ( memoriał Michaiła Tala , wspólnie z Lewonem Aronianem ) , 2012 – I m . w Moskwie ( memoriał Michaiła Tala ) , II m . ( za Siergiejem Kariakinem ) w mistrzostwach świata w szachach szybkich w Astanie , dz . I m . w Sao Paulo / Bilbao ( wspólnie z Fabiano Caruaną ) , I m . w turnieju Chess Classic w Londynie , 2013 – I m . w Wijk aan Zee ( turniej Tata Steel – A ) , I m . w turnieju pretendentów w Londynie , I m . w turnieju ' ' 1st Sinquefield Cup w Saint Louis , zwycięstwo w meczu o mistrzostwo świata 6½ : 3½ nad Viswanathanem Anandem , 2014 – I m . w turnieju Chess Challenge w Zurychu , I m . w memoriale Wugara Gaszimowa w Şəmkirze , dwukrotnie I m . w mistrzostwach świata w szachach szybkich oraz w szachach błyskawicznych , w Dubaju . Wielokrotnie reprezentował Norwegię w turniejach drużynowych , m . in . : oraz , zdobywając srebrny medal za indywidualny wynik na I szachownicy . Najwyższy ranking w dotychczasowej karierze osiągnął 1 maja 2014 r . , z wynikiem 2882 punktów zajmował wówczas 1 . miejsce na światowej liście FIDE . Jest to najwyższy w historii ranking uzyskany przez szachistę . Po pobiciu tego rekordu , w wywiadzie dla tygodnika Polityka powiedział : W latach 2009 – 2010 Magnus Carlsen współpracował z byłym wieloletnim mistrzem świata , Garrim Kasparowem , który karierę zakończył w 2005 roku . W 2012 r . Kasparow wyraził opinię , iż jego zdaniem Carlsen mógł by stosunkowo szybko osiągnąć poziom 2900 punktów rankingowych , gdyby tylko " zaczął pracować na poważnie " . W 2013 r . został wybrany do corocznego zestawienia tygodnika " Time " , obejmującego 100 najbardziej wpływowych ludzi na świecie , w kategorii Tytani . W 2013 został norweskim sportowcem roku oraz otrzymał tytuł Osobowości Roku 2013 w Norwegii . Galeria Plik : Magnus Carlsen ( 33 ) . JPG | 2004 Plik : Carlsen Magnus.jpg | Warszawa 2005 Plik : Carlsen Aronian.JPG | Linares 2007 Plik : London Chess Classic 2010 Calsen 02.jpg | Londyn 2010 Plik : Magnus Carlsen ( 2012 ) cropped.jpg | 2012 Bibliografia Simen Agdestein Wonderboy : How Magnus Carlsen became the Youngest Chess Grandmaster in the World , Interchess 2004 , ISBN 90 - 5691 - 131 - 7 Linki zewnętrzne
Māris Krakops ( ur . 3 kwietnia 1978 ) – łotewski szachista , arcymistrz od 1998 roku . Kariera szachowa W roku 1990 , mając zaledwie 12 lat , wystąpił w Leningradzie w finale mistrzostw Związku Radzieckiego juniorów do lat 20 . Wielokrotnie reprezentował Łotwę na mistrzostwach świata i Europy juniorów w różnych kategoriach wiekowych , największy sukces odnosząc w roku 1994 w Szeged , gdzie wywalczył tytuł wicemistrza świata w kategorii do lat 16 ( za Péterem Lékó , przed Rustamem Kasimdżanowem ) . W roku 2000 triumfował ( wraz z Igorsem Rausisem ) w otwartym turnieju Troll Masters w Gausdal , a w 2001 podzielił II lokatę ( za Steliosem Halkiasem , a wraz z Andrei Istrăţescu i Vasiliosem Kotroniasem ) w kolejnym openie , rozegranym w Patras . W latach 1998 - 2002 trzykrotnie wystąpił w narodowym zespole na szachowych olimpiadach , natomiast pomiędzy 1997 a 2001 r . również trzykrotnie – w drużynowych mistrzostwach Europy , największy sukces odnosząc w 2001 r . w León , gdzie zdobył srebrny medal za indywidualny wynik na III szachownicy . Najwyższy ranking w karierze osiągnął 1 stycznia 1999 r . , z wynikiem 2530 punktów zajmował wówczas 2 . miejsce ( za Edvīnsem Ķeņģisem ) wśród łotewskich szachistów . Od 2003 r . nie występuje w turniejach klasyfikowanych przez Międzynarodową Federację Szachową . Bibliografia ChessBase Megabase 2007 Linki zewnętrzne
Roewe 550 ' ' ' – samochód osobowy klasy średniej - niższej produkowany przez chińską firmę Roewe od 2008 roku . Model oparty został na prototypie RDX60 opracowywanym jeszcze przez firmę MG Rover . Zapowiedź modelu 550 została zaprezentowana w 2007 roku podczas Shanghai Auto Show pod postacią prototypu Roewe W2 . Do wyboru dostępne są dwie jednostki napędowe , wolnossąca i turbodoładowana R4 1 , 8 ; l . Pierwsza z nich osiąga moc 133 ; KM ( 98 ; kW ) przy 6000 ; obr . / min . i moment obrotowy 170 ; Nm przy 4000 ; obr . / min , druga zaś 160 ; KM ( 118 ; kW ) przy 5500 ; obr . / min . i 215 ; Nm przy 2500 - 4000 ; obr . / min . Prędkość maksymalna dla podstawowej wersji wynosi 188 ; km / h , dla mocniejszej 205 ; km / h . Napęd przenoszony jest przez 5 - biegową automatyczną bądź manualną skrzynię biegów na oś przednią . Przednie zawieszenie oparte jest na kolumnach McPhersona , tylne zaś to konstrukcja wielowahaczowa . Od 2008 roku pojazd sprzedawany jest w Chile pod nazwą MG 550''' . Zmodernizowana wersja modelu 550 z nadwoziem typu hatchback została zaprezentowana w 2009 roku podczas Shanghai Auto Show pod nazwą MG 6 .
