DO HELENY ZELWEROWICZ-ORCHOŃ
Wtorek 24 XII [19]46 r. godz. 17 Moje drogie, ukochane, utęsknione, utracone dziecko!
Wątpię, czy ten liścik dojdzie Twoich rąk, ale oczywiście, w ten przedwieczerz wigilijny muszę nie tylko być (bo jestem ciągle i zawsze), ale i mówić do Ciebie. Wiem, że kochamy się bardzo, że uczuciem i myślą jesteśmy ze sobą nie tylko dzisiaj; że tam, w eterach widzimy, słyszymy się i rozmawiamy ze sobą czule, ale... to nie może wystarczyć, bo kochać trzeba i można tylko pełnią środków, za pomocą których wyżywa się nasza miłość: a więc oczami, słuchem, powonieniem nawet, słowem obcowaniem. A na to właśnie w stosunku do Was (Was i Stacha) znikomą mam nadzieję. Starość bije w drzwi: w sierpniu kończę 70 lat; jestem wprawdzie ze zdrowiem i użytkowością raczej bardzo dobrze, ale... dekadencja zbliża się i cały szereg pozornie drobnych usterek organizmu, podsumowany daje świadomość: no... jeszcze trzy, pięć... no siedem lat i odwrót. Przystąpiłem więc do Syzyfowej pracy — godzenia się z myślą, że już Was nie obejrzę po tej stronie. Przedsięwzięcie niesłychanie trudne i męczące, ale z całą energią i dobrą wolą zabieram się doń, widząc w nim jedyną możliwość ucieczki od rozpaczy. Materialnie powodzi mi się świetnie, artystycznie prawie idealnie; wprost jakiś renaissance, druga młodość i tylko... mieć realną pewność, że Was zobaczę w Kraju — tylko tyle! Posyłam kawałek polskiego opłatka i listki polskiego kwiatka, oraz ostatnią swoją podobiznę z nieprawdopodobną, nieobjętą ilością serdecznych drgnień duszy i gorących pocałunków dla Was i dla Stacha!
Wasz Al. Zelwerowicz

P.S. Tadeuszów zainstalowałem w Łodzi; jestem z Nimi w kontakcie i pomagam. Helutyczka i Koszańscy w Bydgoszczy, a Wojtkowie, Zosia i Beba w Toruniu.