DO LEONA SCHILLERA
Łódź, dnia 10 II 1947 r.

Wielce Szanowny Panie Rektorze!
Niedotrzymanie udzielonej mi przez p. Rektora prywatnie i oficjalnie obietnicy stawia mnie w tej samej beznadziejnej sytuacji, w którą wepchnięto moje sumienie dzięki nieszczęśliwie zorganizowanej symbiozie Szkoły z teatrem, przez nazbyt wyraźne krzywdzenie spraw szkolnych przy apedagogicznym faworyzowaniu spraw teatru.
Ten stan stał się jeszcze groźniejszy wobec nowego faktu użycia słuchacza PWST do jeszcze jednego zastępstwa, oraz przez fakt, że słuchacze III roku od 20 b. m. rozpoczynają właśnie składanie półrocznych sprawozdań z postępów w przedmiotach teoretycznych, na co w obecnych warunkach absolutnie nie mają czasu.
Zasadnicza sprawa ma dwa aspekty:
Zlekceważono moje, „pedagogiczne sumienie” łudzącą, a nie dotrzymaną obietnicą — to moja osobista, egoistyczna, a więc drobna sprawa.
O wiele gorszą i niesłychanie męcząco-niezrozumiałą jest dla mnie sprawa Pańskiego stanowiska, Panie Rektorze.
Wygląda tak, jak gdyby Pan nie doceniał i wprost nie chciał widzieć tego zasadniczego błędu, jaki kierownictwo Szkoły popełnia wobec słuchaczów tzw. III roku, tworząc fatalną rozbieżność między programowymi założeniami a faktyczną ich realizacją.
Tu właśnie tkwi jądro mojego oporu i, jak dotąd, bezskutecznej walki z Pańską, Panie Rektorze, odmienną interpretacją.
Obecnie jednak doszedłem do zasadniczego wniosku, że dzisiejsza wartość pedagogiczna mojej osoby jest zbyt nikła, aby mogła sobie rościć prawo do jakiejkolwiek „walki” i tym samym stwarzać trudności i zahamowania w Pańskim przedsięwzięciu zreformowania naszego szkolnictwa wedle nowych, naukowych zasad.	
Dlatego oświadczam, że do końca roku szkolnego będę lojalnie wypełniał wszelkie Pańskie rozporządzenia, obarczając wyłącznie Jego sumienie pełną odpowiedzialnością za istniejący stan rzeczy i jego skutki, i odejdę z cierpkim posmakiem współpracownika, którego zlekceważono nieopatrzną obietnicą, oraz z całkowitą niemożnością zrozumienia faktu, że Pan, Panie Rektorze, właśnie Pan, człowiek o tak wyjątkowej inteligencji, wysokim talencie pedagogicznym, słowem, pierwszy u nas „człowiek teatru”, który wziął wielką odpowiedzialność dźwignięcia teatru z dotychczasowego marazmu i wyniesienia go na godne jego wartości stanowisko w społeczeństwie, że właśnie Pan nie widzi podstawowego nieporozumienia, jakim, ponad wszelką wątpliwość, jest dotychczasowa forma sprzęgnięcia szkoły z teatrem.
Znając Pańską wrażliwość, pragnę najgoręcej zapewnić Pana, Panie Rektorze, że jeżeli w niniejszym oświadczeniu mógłby się Pan doszukać czegoś, co by miało w najmniejszym choćby stopniu dotknąć Go osobiście — to byłoby to najdalsze od moich intencji, a w najgorszym razie musiałoby być przypisane wysokiej temperaturze, w której sprawa szkoły i związanych z nią problemów tkwi w moim sumieniu, oraz w żywiołowej potrzebie finalnego wypowiedzenia tego wszystkiego, co mnie boli i męczy, a co odtąd zamknę w sobie, raz jeszcze przepraszając Pana za mitręgę jaką Mu moje stanowisko sprawiło i zapewniając Go o moim szacunku i lojalności, z jakimi pozostaję
Al. Zelwerowicz