DO HELENY ZELWEROWICZ-ORCHOŃ
Warszawa, dn. 22 V [19]48 r.
W-wa, ul. Filtrowa 62 m. 50.
Najdroższa ze wszystkich solenizantek świata, jedyna moja Heleno! Wiązanka moich życzeń brzmi, jak następuje: 1. Niech decyzja o przyszłości Ci całkowity spokój sumienia i poczucie uczciwie spełnionego obowiązku, niech wchłanianie ciekawej kultury Zachodu da Ci wiele, wiele radości zbogaci Twój dociekliwy, bystry umysł, 3. niech osobiste szczęście z wybranym człowiekiem będzie Ci jeżeli nie wiecznym, to przynajmniej długotrwałym majem i 4. niech tęsknota za ojcem, rodziną, krajem i teatrem nie stworzy w Tobie kwasu i goryczy, a obróci się w siłę i wiarę. Tego życzy Ci kochający, tęskniący i przygotowany na wieczną rozłąkę — ojciec. Robię usilne starania o paszport na Paryż dla siebie i Maryny i koło 5 czerwca będę ostatecznie wiedział czy sprawa da się załatwić pozytywnie, tym wypadku 20 lipca czekałbym na Was albo u Reni Wasiutyńskiej, której adresu wciąż mi nie przysyłasz), albo w jednym z innych miejsc, które, stwierdzeniu przez obie strony zgody na termin, ustalilibyśmy oboje. Na razie czekam na wiadomość — czy na pewno będziecie mogli wyjechać w ogóle i czy 20 lipca odpowiada.
Gotówki, jak pisałem, przywiozę sporo i proszę, żeby dla Was ta trudność nie wchodziła w grę; pozostalibyśmy w Paryżu przez osiem dni. Proszę o imiona, nazwiska i dokładne adresy tych dwóch Waszych znajomych, o których wspominałaś.
W zeszłym tygodniu bawiła u mnie Helutyczka, której przyjazd spowodował groźny stan zdrowia Linetki, u której istniało podejrzenie przerzutu gruźlicy na kręgosłup. Masa niepokoju, kłopotów i bieganiny. Na szczęście sytuacja okazała się nie tak groźną, jak przypuszczano i wczoraj obie Ciotki wyjechały do Bydgoszczy, gdzie Linetka pozostanie na stałe.
Miła pani Cieszkowska, przyciśnięta do muru przez Marynę, wykręciła się sianem i, jak było do przewidzenia, niczego nie oddała.
W szkole szykujemy się do egzaminów i do podniesienia się w przyszłym roku szkolnym do godności Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej z wydziałami: aktorskim, reżyserskim, instruktorskim (świetlice i teatry ochotnicze) i liceum technicznym (perukarze, krawcy, rekwizytorzy, elektrotechnicy, meblarze itd.); a w teatrze żyjemy pod znakiem jubileuszu 40-lecia roboty teatralnej Szyfmansia i 35-lecia Teatru Polskiego, na który Dziunio Wierciński w cudowny sposób przygotowuje Fantazego ze mną w roli Majora. (Panicznie boję się śmierci, — zwłaszcza wierszowanej!)
Jutro idę na wyścigi, czego i Tobie bardzo życzę!
Całuję Was z całej duszy i czekam, czekam, czekam... Wasz
Al. Zelwerowicz