DO HELENY ZELWEROWICZ-ORCHOŃ
Warszawa, dn. 24 I [19]49

Drogie moje dziecko!
List Twój z dnia 10-go otrzymałem i pięknie dziękuję. Zmieniam zapowiedziane terminy wysyłania listów do Was z pierwszej na ostatnią dekadę każdego miesiąca.
Sarnakerowa, którą niesłusznie nazywasz „nieprzytomną” i „wariatką” — jest właściwie zdecydowaną „świnią”. Pieniądze, które jej, jako równoważnik funtów wypłaciłem po części przed pół rokiem, — dojdą Twoich rąk (jeśli dojdą w ogóle) w końcu stycznia; poza tym obiecywała mi najsolenniej, że specjalnie jedzie na Londyn żeby Was zobaczyć; prosiłem ją, żeby najobiektywniej i najszczerzej opowiedziała Wam wszystko o Polsce, Warszawie i o mnie, jak również najobiektywniej i najszczerzej opisała Wasze życie, warunki i nastroje. I oto wszystko spaliło na panewce. Ludzie chętnie korzystają z uczynności bliźnich, natomiast skwapliwie wymigują się od jakichkolwiek przysług, choćby najdrobniejszych i najmniej fatygujących.
Złoszczę się na siebie, że zawsze mnie to zaskakuje i nigdy nie mogę tego przewidzieć.
Przed dziesięciu dniami gościła u nas przez dwie doby, jak zawsze miła, Lusia, a pierwszego lutego przyjeżdża na dziesięć dni do Warszawy Horowicz, który w charakterze reżysera łącznie z kapelmistrzem Mierzejewskim jedzie w kwietniu do Palermo na festiwal operowy, gdzie będzie wystawiony Król Roger Szymanowskiego. Cieszę się, że zobaczę Pana Bronisława i skromną gościną zrewanżuję się za Jego bezprzykładną dla nas uczynność na terenie Paryża. Natomiast, sknocono w naszym Radio zapowiadane zaproszenie Horowicza na wymienną wizytę do Warszawy i wbrew zapowiedziom, których, zresztą zwiastunem na zlecenie Radia byłem ja — przysłano do nas Tadzia Święcickiego i bardzo miłego reżysera P. Renier.
Pisząc w poprzednim liście o ewentualnej grożącej potrzebie przeprowadzenia remontu swojego cielska — miałem na myśli ogólne odrestaurowanie chylącego się z wolna ku upadkowi, choć wciąż jeszcze w zasadzie trzymającego się dzielnie budynku, w którym znalazła długoletnie pomieszczenie moja jaźń. Od pierwszego stycznia b.r. szkoła nasza awansowała do godności wyższej uczelni i nazywa się: „Państwową Wyższą Szkołą Aktorską”. Jedenastego lutego zaczynamy półroczny egzamin, którego ofiarą prawdopodobnie padną dwie niewiasty i trzech chłopców.
W zeszłym tygodniu byłem z odczytem we Wrocławiu, na którym spotkałem Zdzisia Karczewskiego, który bardzo ciepło mówił o Tobie i prosił, abym Ci przesłał jego pozdrowienia. Ożenił się, ma dziesięcioletniego syna, spoważniał, zrozumniał i podobno wyraźnie rozrósł się po aktorsku; z powodzeniem gra i para się reżyserią.
Jowialski wciąż cieszy się zawrotnym powodzeniem, wczoraj graliśmy go 64 raz i jeszcze ze 30 mamy przed sobą.
Pan Skrzypek i Pani Kocięcka zostali zaaprowizowani styczniowym zastrzykiem, na co mam w biurku formalne Ich pokwitowania.
W najbliższym liście napisz mi, proszę, ściśle ile zarabiasz miesięcznie i ile, i na co, wydajesz?
Szyfman otworzył bardzo ładny, 400-tu osobowy Teatr Kameralny na ulicy Pierackiego. gdzie z powodzeniem grają bardzo dowcipną radziecką komedię p.t. Wyspa pokoju, a my w teatrze Polskim próbujemy znakomita i do grania niezwykle bogatą sztukę Gorkiego p.t. Wrogowie, w której gram pod reżyserią Borowskiego doskonały epizod.
Całuję Was serdecznie i, jak zawsze, czekam na wieści
Wasz
Al. Zelwerowicz