DO HELENY ZELWEROWICZ-ORCHOŃ
Łańcut — Zamek 9 VIII 1949 r.
Ukochanie moje!
Za miły „Szekspirowski” liścik z dn. 1 sierpnia (w przeddzień z nieznanych mi powodów ukończyłem najniepotrzebniej) 72 lata!) pięknie dziękuję.
Ponieważ obiecujesz mi jeszcze jeden list do Łańcuta, więc mi go odeślą do Warszawy, a ja z Maryną na 2 tygodnie do Czarnieckiej Góry (letnisko u podnóża Gór Świętokrzyskich), potem na 1 dobę do Łodzi i na 4 dni do Skowrońskich w ich posiadłości Kowale Pańskie pod Turkiem.
31 sierpnia mam zamiar stanąć w Warszawie, gdzie bardzo chciałbym zastać Twój list.
Łańcut udał się w stu procentach; pogodę mamy zgoła Italską. Daliśmy trzy koncerty (1 w Łańcucie i 2 w terenie) na odbudowę Warszawy. Pupile potyły, osmaliły się na Węgrów, poweselały, ryczą, romansują — słowem: „quod erat demonstrandum” — aż się dusza raduje!
Co grać będę — nie wiem (zaczyna się starym repertuarem — dla mnie Pan Inspektor przyszedł.) O Warszawie, szkole i teatrze napiszę Ci w odpowiedzi na Twój list w Warszawie na 1 września.
Całuję Was z całej duszy i walę na śniadanie