DO HELENY ZELWEROWICZ-ORCHOŃ
Warszawa dnia 31 VIII 1949 r. Al. Szucha 11 m 26 III p.
Stracone Dziecko Moje!
List Twój z 21 b.m. odebrałem dopiero dzisiaj (tym razem szedł dziwnie długo). Sprawa Pani Rakowskiej została załatwiona dnia 3 VIII z Łańcuta za pomocą przekazu pocztowego. Niestety nie mogłem przesłać Ci pokwitowania, gdyż Pani tej w Warszawie nie było, zaś pieniądze podjął jej brat, którego piśmienne pokwitowanie zastałem dopiero po powrocie do Warszawy. Mam tedy aż dwa pokwitowania: kwit pocztowy i kartę z oświadczeniem i pokwitowaniem owego brata. Ponieważ pierwszy dokument jest znacznie mniejszy w objętości, a jednocześnie bardziej autorytatywny, załączam więc tenże kwit pocztowy. Gwarantuję, że każdego trzeciego, aż do odwołania, ta dostojna dama będzie otrzymywała 21.000 zł.
Do Warszawy zostałem wezwany przed 5 dniami przez Ministerstwo gdzie powstał groźny, wprost pikwikowski bałagan, którego konsekwencje mogą być groźne i który wyjaśni się „we wte, albo we wte” najpóźniej w ciągu tygodnia, o czym szczegółowo w następnym liście. Jestem całkowicie wypoczęty i wygładzony zarówno na duchu jak na mocno utytym ciele.
Niestety z powodu przedterminowego zakończenia urlopu, ku mojej wściekłości nie pojechaliśmy do Skowronków, wiem jednak, że Leszek, który obecnie ma 16 lat, uczy się dobrze i robi małą maturę w Kaliszu. Państwo Abramowiczowie oboje z całą rodziną mieszkają w Laskach pod Warszawą i powodzi im się wcale nieźle. Pani Cecylia (a nie Cesia) Woroniecka mieszka z mężem w Warszawie […].
Al. Zelwerowicz