DO HELENY ZELWEROWICZ-ORCHOŃ
W-wa 4 X 1949 r.
Drogie moje, głupiutkie, podejrzliwe, małomiasteczkowe dziecko! Bezwarunkowo nie masz racji, podejrzewając, że to jakieś tajemnicze wrogie mi siły czy osoby inspirują zapuszczanie kurtyny na poszczególnych odcinkach mojego życia. To ja sam świadomie i zupełnie własnowolnie robię to w imię uczciwości i możliwie bezstronnego ważenia moich kwalifikacji. Jedynie los w postaci wojny i powstałych po niej powikłań zgoła bez mego udziału brutalnie zapuścił raz za zawsze kurtynę, tragicznie oddzielającą mnie od dzieci. I naprawdę nie umiałbym określić co bardziej boli mnie: czy tęsknota ojca i jego osamotnienie w finiszu życiowym, czy boleść obywatela, którego najbliżsi marnieją na emigracji, zamiast owocnie pracować przy odbudowie Polski. Wszystkie inne kurtyny zapuszczam, może za wcześnie, ale z pełną świadomością, bez niczyjej złośliwej pomocy. Zresztą, jeżeli idzie o Szkołę to sprawy zasadniczo powróciły do dawnego stanu. Na razie pozostaję na dawnym stanowisku wobec pewnych ustępstw i gwarancji ze Strony Ministerstwa. Właściwie kryzys minął i do pewnego czasu wszystko pozostaje jak dawniej. Musisz się Leno koniecznie wyzbyć fatalnej podejrzliwości i przeceniania moich walorów. Przy największym przywiązaniu i miłości obowiązuje trzeźwy obiektywizm, pozbawiony t.zw. lokalnego patriotyzmu.
Z przedostatniego Twego listu wywnioskowałem, że porzuciłaś (czy też ona porzuciła Ciebie) Twoją dawną firmę i przeniosłaś się do innego przedsiębiorstwa. Bardzo chciałbym wiedzieć od kiedy i dlaczego tak się stało, jak się nazywa nowa Twoja firma, ile zarabiasz tygodniowo itd. Myślę, że trzeba robić wszystko abyś się dostała do tego instytutu scenograficznego i mogła nareszcie pracować dla teatru.
Przesyłam Ci ciepłe jeszcze pokwitowanie p. Rakowskiej, której wczoraj o godz. 13-ej Maryna wręczyła miesięczny zastrzyk.
Wobec nawału pilnych robót i późnej godziny wieczornej zamykam pogawędkę, zaznaczając, że już od najbliższego czasu zabieram się do wstępnych przygotowań w celu otrzymania wizy do Francji lub Anglii z wiarą, że mi się to uda.
Całuję Was z całej duszy Wasz
Al. Zelwerowicz