[Teatr Zjednoczony]
W latach 1911–12 na terenach znanej w starej Warszawie Krausharowskiej knajpki „Pod Gwiazdą” żył i działał krótko, ale jędrnie, Teatr Zjednoczony. Był to pierwszy w stolicy ideowy artystyczny teatr popularny – prekursor późniejszego Teatru im. W. Bogusławskiego.
Był to dość sztucznie skonstruowany zlepek dramatu (którego gros stanowiło jądro b. teatru łódzkiego – teatru, o którym można będzie kiedyś powiedzieć, że po spełnieniu swojej misji kulturalnej – spłonął, jako ta „garść kądzieli”) i czegoś w rodzaju prywatnej opery. Może podświadomie, impreza ta odegrała znamienną rolę w historii teatru w Warszawie z dwóch powodów:
primo – był to teatr, w którym po raz pierwszy w Warszawie odegrano przy niebywałym powodzeniu (62 kolejne widowiska, w tej liczbie 39 kompletów), in extenso Wesele St. Wyspiańskiego; secundo – ruch, jaki dookoła siebie wytworzył, wpłynął dodatnio na „drzemiący po trosze na laurach” Teatr Rozmaitości. Ożywiona i pobudzona pierwsza scena polska jęła żyć szybszym tętnem i wzmożoną energią.
Teatr Zjednoczony, prócz Wesela (którego wystawienie było dla artystycznego życia stolicy zrozumiałą rewelacją), grał pierwszy w Warszawie, z kolosalnym powodzeniem, Irydiona – potem, w oryginalnej, jak na owe czasy, nieomalże rewolucyjnej inscenizacji Poskromienie złośnicy Szekspira i cały szereg pierwszorzędnych utworów dramatycznych w reżyserii niżej podpisanego.
Organizatorem i dyrektorem tej bojowej placówki był pełen energii i artystycznych aspiracji – teraźniejszy Jubilat p. Franciszek Rychłowski.

Warszawa, listopad 1927 r.