DO HELENY ZELWEROWICZ-ORCHOŃ

Warszawa, dn. 17 XII 1949 r.

Drogie moje Dickensowsko-Zagłobowate, bezgwiezdne dziecko!
List Twój z dnia 11-go b.m. pełen staropolskiego humoru i anglosaskiej pogody, pełen zapowiedzi zgoła niepotrzebnych prezenciaków, wczoraj otrzymałem i dzisiaj dziękczynienie zań składam.
Bellergale otrzymałem 13-go b.m. i w osobach Kreczmara, tudzież Mellera gorąco dziękuję. Na razie większych zapotrzebowań na ten produkt nie mam. Kreczmar wraz po świętach idzie pod nóż: wyjmują mu kamienie z woreczka żółciowego; za 6 tygodni ma zdrowiuteńki wrócić do roboty.
Miły Adzik wykitował po udanej operacji ślepej kiszki.
Dwa obozy, — najnudniejsza i najpapierowsza ze znanych mi sztuk teatralnych, wyreżyserowana i grana w głównej roli przez niżej podpisanego — cieszy się przeciętnym powodzeniem, sprawiając wykonawcom poważne przykrości.
Do Reni napisałem na stary paryski adres.
Pragnę dokładnie znać: nazwę i adres tej uczelni, w której ćwiczysz swoje talenta, godziny zajęć, wykładane przedmioty, praktyczne zajęcia i czas niezbędny do ukończenia całego kursu, wreszcie ilość i jakość słuchaczy.
Nadzieja na nasze spotkanie na terenie Francji maleje z godziny na godzinę. Tyle na dzisiaj — ciąg dalszy w połowie stycznia.
W wigilijny wieczór między piątą a szóstą czasu środkowo-europejskiego zajrzę do Was przez dziurkę od klucza i szepnę: „zdrowych, miłych, spokojnych radosnych świąt!”
Wasz
Al. Zelwerowicz