DO HELENY ZELWEROWICZ-ORCHOŃ
Warszawa 3 II 1950 r.

Ukochana, utęskniona moja „paniczna Paniko”.
Ostatni Twój list był pierwszym, w którym meldujesz mi o rozklejeniu się i panice na myśl o tym, co ze mną będzie w chwili gdy „przejrzę”. Przed miesiącem Staszek zameldował mi, że ogarnia go panika w momentach, kiedy rodzi się w nim wątpliwość, czy postępuje słusznie. Mnie z kolei ogarnia często panika na myśl co z Wami i z Was będzie w ciągu długich lat Waszego życia. Słowem wszyscy troje jesteśmy ogarnięci paniką — a więc skwitowani. I dlatego proszę abyśmy wyrzekli się radykalnie wszelkich wypowiedzi na paniczny temat. Zrobione!
Załączam kwit p. J. R[akowskiej] na lutowy zastrzyk wedle nowej formuły. Dziękuję Ci serdecznie za obfite podarunki, a mianowicie modlitewnik dla ciotki (wysiany wczoraj pocztą poleconą), wspaniałe żylety, przy pomocy których co drugi dzień produkuję czerninę, czarodziejski puszek i filigranową pomadkę. Obiekty jadalne, o wysłaniu których wspominasz już od dawna — dotąd nie nadeszły i należy pieścić gruntowną pewność, że zostały skonsumowane przez szczęśliwych odbiorców. Smacznego?!
Obecnie z niecierpliwą tęsknotą oczekują: Kreczmar (który już jest w zupełnym porządku i po nachkurowym miesięcznym pobycie w Zakopanem — wraca do roboty) i Meller na nową porcję zbawczego Bellergalu, a Maryna we wstydliwej cichości na trzy tubki kremu „La Reine de cremes”.
Od nowego roku zamknąłem nieodwołalnie księgę swojej działalności pedagogicznej. Łabędzim śpiewem mojej kariery w tym względzie było kapitalne zdziałanie pod nazwą: „kurs wakacyjny w Łańcucie”. Zdecydowanym i jedynym motywem tego kroku jest fakt, że sumienie nie pozwala mi produkować dyletantów i tępaków, ku czemu bardzo wyraźnie zmierza nasza polityka szkolnictwa artystycznego.
Przed świętami Bożego Narodzenia zostałem odznaczony orderem Sztandar Pracy I-szej klasy. Prócz mnie z branży teatralnej odznaczeni zostali tylko Adwentowicz i Schiller. Za rolę w sztuce Dwa obozy na festiwalu sztuk rosyjskich i radzieckich otrzymałem najwyższą nagrodę w wysokości 250.000 — zł. W tej dziedzinie oprócz mnie jest jeszcze siedmioro obdarowanych.
Obecnie próbuję ciekawy epizod ojca w Molierowskim Don Juanie przy bardzo ciekawej, wnikliwej i subtelnej reżyserii Bohdana Korzeniewskiego.
W szeregu różnych kombinacji, które wysnuwam na ten temat możliwości spotkania się z Tobą przychodzi mi na myśl następująca dla mnie zupełnie realna propozycja. Czy mogłabyś otrzymać paszport i wizy na połowę lipca do angielskiej strefy Berlina? Bo jeżeli tak, to spotkanie w Berlinie niezależnie od różnych stref, jest bez żadnych trudności do zrobienia.
Przed tygodniem otrzymałem bardzo serdeczny list od Reni, a Reg[ina] Murzynowska pisała mi, że otrzymała od Ciebie pełne wyrazu i pogody pisanie. Przed miesiącem była w Warszawie dwa dni Beba w sprawie przeniesienia się z Torunia do Bydgoszczy, a przed trzema tygodniami gościli u nas przez dwie doby przemili „Skowronkowie” z Kowali Pańskich. Z Czarneckimi i Krajewskimi wciąż jestem w najserdeczniejszych przyjacielskich stosunkach.
Przed świętami umarło dwóch starych aktorów: doskonały Wołłejko w Lublinie i zawsze paprusowaty Franio Rychlowski w Toruniu. Niech im ziemia lekką będzie!
Napisz mi proszę co to jest za instytucja wydawnicza The International WHO’S WHO, która zwraca się do mnie o dostarczenie danych, dotyczących skromnej mojej osoby dla jakiejś artystycznej encyklopedii.
Całuję Cię serdecznie i ceduję to samo na rzecz Józka po Jego powrocie z triumfalnego tournee.
Twój pogodzony z beznadziejnością
Al. Zelwerowicz