DO HELENY ZELWEROWICZ-ORCHOŃ
Warszawa, dnia 4 IV [19]50 r.
Drogie moje, ukochane, rozsądne, zrównoważone dziecko!
Długo czekałem na Twój list z dnia 26-go b.m. aż wreszcie przyszedł w 10 dni po Bellergalu: czekałem w obawie czy nie przejaskrawisz mojej profilaktyki i nie ubierzesz jej w szaty Ibsenowskiej tragedii? Cieszę się bardzo, że tak nie jest, bo jak widać „niedaleko jabłko pada „od jabłoni”. Ale jak się człowiek zada raz z lekarzami, to go zawsze nabiją w butelkę. Miało być 3 tygodnie badań klinicznych, miesiąc badu, miesiąc morza, i ... chłopak jak świeca łojowa. Tymczasem jest już 5 tygodni kliniki, a jeszcze ma być 2, potem 2 tygodnie obserwacji w domu, potem 6 tyg. Połczyna-Zdrój (Pomorze Zachodnie niedaleko Szczecina), potem miesiąc Bałtyku i dopiero koniec. Czyli, że gotowość bojowa nie wcześniej niż w sierpniu. Ministerstwo dało mi 3 miesięczny pełnopłatny urlop i już go teraz prolonguje na 3 następne miesiące t.j. do 1-go września.
Nie jest wykluczone, że Ministerstwo wyśle mnie dla ostatecznego wypolerowania do jakiejś zagranicznej znakomitości (Sztokholm, Zürich i t.p.), gdzie moglibyśmy się przy sposobności spotkać, ale o tym konkretnie w pierwszych dniach czerwca po powrocie z badu. W każdym razie sprawa Holandii nie istnieje. Faktem jest, że na razie serce, ciśnienie, krwioobieg, narządy trawienia, waga j itp. zostały odmłodzone o dobrych parę lat i winny przyzwoicie mi służyć. Na razie włażą mi do gęby, gdzie zaczyna się „odgruzowanie”.
Mieliśmy jubileusz Adwenta, a w tym miesiącu Ćwikła, jako pani Dulska (a Eichlerówna — Hanka) odwali swój 50-cioletni jubileusz. Jak to szybko poleciało. Załączam pokwitowanie p. R[akowskiej], czekam na zapowiedziany list i w okresie świątecznym mając mniej zabiegów i analiz, napiszę do Was znowu. Całuję Was serdecznie
Wasz
Al. Zelwerowicz