DO HELENY ZELWEROWICZ-ORCHOŃ
Warszawa 13/V 50
Drogie moje, ukochane, cudno-końskie dziecko!
Nareszcie jestem w domu; piszę umyślnie własnoręcznie, przy własnym biurku (załgałem się: biurko, jak się okazuje, jest legalną własnością teatru?!) zdrów na umyśle i ciele (tak mówi Papkin), sycący się ogniskiem domowym i naprawdę cudownym mieszkaniem. Tak się zżyłem z kliniką, że wczorajsze moje z nią pożegnanie było obustronnie wzruszające!
W najbliższy piątek dn. 18 bieżącego] m[iesiąca] o godz. 6 rano państwową chevroletą jadę z Maryną na sześciotygodniowy nachkur do kochanego Iwonicza, pamiętnego ze wspólnego naszego pobytu przed wielu, wielu laty, z uroczymi wycieczkami do Dukli, Rymanowa i Klimkówki pp. Ostoja-Ostaszewskich (Turnalik i Dekobra) oraz z flirtu z dr Malinowskim.
Dn[ia] 3 lipca mam się zameldować w lecznicy na egzamin finalny (wstawiają mi wtedy cudne uzębienie, — bo w tej chwili jestem radykalnie odgruzowany!) i albo do Ustki nad Bałtyk, albo... „nach Ausland” (Stockholm, albo Genewa)! Zakochałem się w tej smarkatej źrebiczce, której portret mi przysłałaś. Cóż to za cudo! Niechże się schowają wszystkie białogłowy z Tobą na czele! Baczyna zawsze kochany, serdeczny i zacny jest dyrektorem administracyjno-organizacyjnym Państw[owego] Teatru Śląskiego we Wrocławiu (prowadzi ten teatr bardzo ambitnie i porządnie Szletyński.) Baczyna obżenił się i wyprodukował Baczyniątko, czy „tka”. Powodzi mu się świetnie.