DO HELENY ZELWEROWICZ-ORCHOŃ
Warszawa, dn. 18 XI [19]50 r.
Cudowne moje ukochane dziecko!
Liścik Twój z dnia 12-go b. m. otrzymałem wczoraj i już dzisiaj odpisuję. Zosię Małynicz widuję często i oświadczę Jej Twoje pozdrowienia. Jest bardzo zapracowana: próbuje w nowej sztuce, pracuje w szkole (jest moim zastępcą w dziekanacie) i dużo referuje w radio. Jak zawsze jest to jeden z najbogatszych ludzi i obdarza mnie przeogromną życzliwością i uwielbieniem.
Pani Vitali z Magdalenki zjawiła się u mnie przed paru dniami i zostawiła oficjalne pokwitowanie, które w razie żądania mogę przestać przy następnej okazji. Żyjemy tu od wczoraj w ogniu przeogromnego entuzjazmu dla drugiego światowego Kongresu Obrońców Pokoju, który szef brytyjskiego rządu z całym cynizmem i skandalicznym tchórzostwem po chamsku wypędził ze swojego rzekomo pełnego wolności i demokratyczności kraju. Widok tych dwóch tysięcy z wszystkich pięciu części świata przybyłych, uczciwych i bohaterskich obrońców prawa do życia, ich radosny uśmiech i wyciągnięte braterskie dłonie rozczulają mnie do głębi i napawają nadzieją, że może ta ostateczna zagłada kultury i człowieczeństwa da się jeszcze odwołać. Wczoraj byliśmy z Maryną na uroczystym otwarciu Kongresu i byliśmy pełni największego podziwu i uznania dla naszych władz i setek robociarzy, którzy w ciągu sześciu dni potrafili dokonać istotnego cudu, dając cudownie zorganizowane i przygotowane zgoła po europejsku przyjęcie dla naszych drogich gości. Cala Warszawa jest na ulicy i żyje jedynym hasłem: „Pokój!”. Jutro od rana jedziemy tam na cały dzień, a wieczorem chcemy być na znakomitym radzieckim balecie Ludowym Bieriozki.
Na twoje pytanie, kiedy zacznę robotę w teatrze, będę mógł odpowiedzieć w najbliższej korespondencji po ostatecznym porozumieniu się z dyr. Dąbrowskim.
Ciotkę Linetkę przeniesiono na nowe locum i Jej adres brzmi: „poczta Łobżenica powiat Wyrzysk, Chlebno, dom Opieki Społecznej. Bardzo Cię proszę, abyś zaraz napisała do Niej, co Jej umili „nowosielje”.
Napisz mi koniecznie jak idzie praca w Twojej szkole artystycznej, czy jesteś z niej zadowolona, kiedy kończysz i jakie są szanse na otrzymanie pracy artystycznej .
Pana Jerzego doskonale pamiętam i cieszę się, że się zaaklimatyzował, a nie dziwię się, że zdobył powszechny szacunek i sympatię w Szwajcarii.
Całuję Was bardzo gorąco i czekam na nowy list, błagając o nie robienie alarmu na obu półkulach z powodu proszku cytrynowego; n[ota] b[ene] cytryny, przysłane przez Myszkę „par avion” doszły świeżo, są soczyste i znakomite w smaku.
Nie znaczy to jednak, żebym pragnął otrzymywać nadal z Ameryki, czy Anglii te piękne frukty, bez których życie jest wystarczająco ładne.
Wasz kochający Al. Zelwerowicz