DO HELENY ZELWEROWICZ-ORCHOŃ
Warszawa 21 II [19]51 r.

Drogie moje kochane wędrowne dziecko!
Obszerny list z 13-go b. m. otrzymaliśmy dziś rano i oto szereg odpowiedzi. Cudowna paczka z pomadkami, zielonym paskiem i guziczkami dawno już jest w posiadaniu i użyciu przez Marynę. W ogóle wszystkie paczki, nawet te nie wysłane — doszły idealnie i prosimy o dalsze transporty, byle w zwiększonych ilościach. W szkole zwłaszcza na pierwszym roku, praca idzie cudownie: świetna dyscyplina, ośmiu wyraźnie uzdolnionych i uwarunkowanych chłopców i cztery takież dziewczyny; frekwencja dotąd nie notowana, t.j. 98%. Na drugim i trzecim roku znacznie gorzej, zwłaszcza z frekwencją na przedmiotach ruchowych (gimnastyka, taniec, szermierka.)	
W teatrze pracuję na dwa ganki. Na Kameralny pod reżyserską wodzą Korzeniewskiego przy współpracy niżej podpisanego gram doskonałą rolę ex-szlagona w nie znanym utworze Żeromskiego p.t. GRZECH, a w Teatrze Polskim w reżyserii dyr. Dąbrowskiego gram doskonały epizod księcia Tugouchowskiego w genialnej komedii Gribojedowa Rozumnemu biada. Pierwsza premiera przewidziana jest na połowę kwietnia, a druga na połowę maja. Urodziny Arciszewskich dogorywają na skrawku Uścimowa: Zdzisław i starsza Jego siostra Helena. Paczka Ich nie uratuje, ale wraz z listem sprawi przeogromną radość: należy ją w każdym razie wysłać do nas, a my przetransportujemy na Podlasie.
A teraz coś bardzo ciekawego: zawsze byłem przekonany, i chyba nie bez racji, że oprócz Was, nas i Krystyny, świat cały cierpi na kompletny brak Zelwerowiczów. Tymczasem przed sześciu tygodniami najniespodziewaniej otrzymałem z Gorlitz w Saksonii (Niemiecka Republika Demokratyczna) list polecony, na którym jako nadawca figurował, ni mniej ni więcej, Pan Kurt, Horst (!?!) Zelwerowicz. Obywatel pisze, że pracujący wspólnie z nim w fabryce Polacy powiedzieli mu, jako że w Warszawie istnieje aktor ściśle tego samego nazwiska. Kurt Horst zapytuje więc, czy nie jesteśmy krewnymi, wyjaśniając, że jego protoplasta imieniem Wojciech zarejestrowany był w księgach ludności w Myszkowie przed stu laty. Odpisałem mu, że ród Zelwerowiczów, który mam zaszczyt reprezentować, z szeregu pokoleń wywodzi się z Wilna, i że nie zdaje mi się wobec tego, iżbyśmy stanowili rodzinę, ale wobec tożsamości nazwiska milo mi będzie zawrzeć bliższą znajomość z imiennikiem, choćby nawet z Kurt-Horstem. Na to otrzymałem rozczulający list z wyrażoną nadzieją ewentualnego naszego spotkania się i całym szeregiem serdecznych czułości. Odpisałem mu ze szczerym rozrzewnieniem i posłałem fotkę z odpowiednią dedykacją. Popatrz, popatrz, co się to nie dzieje. Może i w Anglii spotkasz jakiego bogatego lorda, sir Zelwerowicza, rzucaj wtedy na gwałt Józka, wychodź za lorda, i wysyłaj codziennie 20 kg paczki.
Pomimo uroczych, choć dziwolągowatych, piesków (zwłaszcza afgańczyk, przypominający raczej smutnego człowieka na szczudłach), wracaj co prędzej do konisiów bez których mi bardzo tęskno.
Tu się kończy niniejsze pismo, czego i Wam życzę.
Całuję, ściskam, tęsknię i czekam
Wasz
Al. Zelwerowicz