DO HELENY ZELWEROWICZ-ORCHOŃ
Warszawa, dn. 16 V [ 19]51 r. 

Najukochańsza moja solenizantko!
Chcę, aby tych kilka wyrazów doszło Twoich rąk w dniu Patronki, św. Heleny, która, jak się okazuje, jest popleczniczką wszystkich niedowiarków, pesymistów, zgorzknialców i niemądrych podchwytywaczy wszelkiego rodzaju plotek i bajd. Życzę Ci z całego serca, abyś przynajmniej siebie, jeżeli już nie możesz wpłynąć na charakter swojej orędowniczki, abyś przynajmniej siebie na resztę długiego jeszcze żywota potrafiła oczyścić z tej plugawej pleśni, zamieniając te paskudztwa na cudowne elementy wiary, spokoju, radości i uśmiechu. Tego Ci życzy z całego serca Twój zdrowy, normalnie pracujący, pełen wigoru i szczerego uśmiechu, odmłodzony ojciec!
Drogie moje dziecko, zawiadamiam Cię głosem triumfalnych surm, że przed sześciu dniami odniosłem w Grzechu prawdziwy, wielki i śmiem twierdzić, całkowicie zasłużony triumf. Po Wujaszku Wani, Porfirym, Żebraku w Elektrze, Panu Jowialskim, Panu Damazym — Pan Jaskrowicz w Grzechu jest największym moim przeżyciem teatralnym, a może i największym osiągnięciem aktorskim.
Za tydzień wyślę Ci wszystkie recenzje (zbieram je po raz pierwszy w życiu dla Ciebie) i fotografie, które to dwa dowody chyba przekonają Cię naocznie o moim fizycznym, duchowym, nerwowym i artystycznym potencjale.
Wyraźnie ułatwiły mi zadanie dwie tkwiące w Jaskrowiczu zbieżności z moim osobistym życiem: wyraźne poczucie stopniowego wysuwania się poza burtę życia i bezsilna niemoc wobec utraty ukochanej córki. Ale gdyby nawet i tych pomocy nie było, mogę Cię zapewnić, że masz jeszcze w swoim rodzicu dziarskiego, zuchowatego i wciąż jeszcze twórczego faceta. Powinszuj mu serdecznie!
Za tydzień więcej, wraz z recenzjami i fotkami.
Całuję Was Oboje tak, że aż Wam kostki trzeszczą i bardzo czekam na kubeł radosnych wiadomości.