Mój nekrolog
A więc ma się ku końcowi?!
Jubilat spoglądający na swój obchód uroczysty, podobny jest do nieboszczyka kroczącego skromno-dumnie za własną trumienką, i kreślącego własny swój „akt zejścia”.
Trzeba umrzeć, aby się dochrapać tylu zaszczytów i takiego uznania!
Trochę to ciężko, ale próżność ludzka jest tak wielka, że człowiek godzi się na swoją śmierć i sam godnie układa swoje ja na katafalku, byle przeżyć radosno-upojne chwile uroczystego pogrzebu, byle się zachłysnąć wonnością kadzideł i nasycić łez widokiem w źrenicy bliźniego.
A więc ma się już ku końcowi?!
Jedno ostatnie przedśmiertne spojrzenie – całe życie teatralne przesuwa się przed oczyma – mały rachunek sumienia – ostatnia wola, pożegnanie i już... jubileusz!
Przez trzydzieści i jeden lat (bądźmy w tym obrachunku ściśli i uczciwi: 31 a nie 30!) żyłem teatrem, niesłychanie za mało żyjąc dla teatru.
Przez cały czas usiłowałem wzruszać, zapalać, bawić, pobudzać, ożywiać lub skupiać i zmuszać do refleksji o tyle uczciwie, że sam nigdy nie wykręcałem się sianem – przeciwnie, zawsze sam płonąłem, sam żyłem, cierpiałem, bawiłem się, lub skupiałem się w sobie.
Przez cały czas spoglądałem z dumą na szczytne powołanie aktora i dusza we mnie rosła, gdy z roku na rok rozszerzało się jego pole działania, gdy wchodził on coraz śmielej i pewniej do społeczeństwa, jako pełnoprawny, odpowiedzialny jego uczestnik – obywatel.
Przez cały czas wierzyłem w potęgę i wiecznotrwałość teatru i ani razu nie uląkłem się kina, ani niemego, ani barwnego, ani dźwiękowego; natomiast często tęskniłem do cyrku.
Przez cały czas marzyłem o bajkowym, idealnym warsztacie pracy i przez cały czas bez szemrania, pokornie pracowałem w tym prowizorium, jakie mi los dawał.
Nigdy nie dzieliłem społeczeństwa na aktorów i „porządnych ludzi”; i zawsze widziałem co najmniej tylu „porządnych ludzi” wśród aktorów – ilu spotykałem aktorów wśród „porządnych ludzi”.
Nigdy nie miałem się za „kapłana”, ale i nigdy nie dobijałem się do przezornie zamkniętych drzwi „porządnych ludzi”.
Nigdy nie zabiegałem o względy krytyki, ale też i nigdy nie gniewałem się na krytyków, nawet wtedy, gdy obraźliwie lżyli moją pracę i godność osobistą.
Przez trzydzieści jeden lat byłem aktorem i przez małą resztę swojej podróży pragnę nim pozostać, aktorem i niczym więcej.
Mój testament brzmi następująco:
Całe swoje doświadczenie i zamiłowanie przekazuję młodszym moim kolegom.
Niechaj kochają teatr, jak samych siebie, a bliźnich swoich, jak swój teatr.
Niech mu będą wierni; niech robią „kariery”, niech grają „zespołem” a nie „solo”; niech się wyrzekną intryg za kulisami, i suflera w budzie i niech przyjaźnie wspominają starego Zelwera.
Żegnam was serdecznie i śpieszę na... swój jubileusz.

Wilno, 5 V 1931