DO EDMUNDA WIERCIŃSKIEGO

Warszawa, dn. 11 VI [19]51 r. 

Drogi, kochany Przyjacielu!
Dawno nie doznałem tak głębokiego, nobliwego, kojącego i wzruszającego przeżycia, jakim było dla mnie odczytanie Twojego listu. Bez przesady mogę stwierdzić, że dał mi on tyle prawie szczęścia, ile dostarczył mi go powrót do życia na scenie.
Oczywiście, w Twoim subtelnym odczuciu zdajesz sobie niewątpliwie w pełni sprawę, jak wielkie znaczenie miał dla mnie dzień premiery Grzechu.
Po roku i czterech miesiącach przymusowego głodu, pełen zwątpienia, roztrzęsiony nerwowo i słaby fizycznie, wystraszony radykalnym sprzeciwem lekarzy — rozumiałem, że albo — albo. Zwycięstwo, lub zdecydowana, ostateczna klęska. Los mi się uśmiechnął: zagrałem i wygrałem.
Obok niezapomnianej Twojej Elektry w Łodzi, Twojego Majora w Fantazym jest to trzecie wielkie moje doznanie artystyczne. I właściwie wszystkie trzy wiążą się z Tobą, kochany Dziuniu, bo przecież Bohdan jest cząstką Ciebie i obydwaj reprezentujecie jeden pełny typ twórczego artysty.
Bohdanowi zawdzięczam ryzykowne powierzenie mi wielkiej, trudnej i bardzo skomplikowanej roli i Jemu również, Jego bezkompromisowości w tępieniu plew i chwastów mojego trochę zszablonowanego aktorstwa mogę przypisać, że dałem robotę czystą, nie tylko głęboko przeczutą, ale i poważnie, dogłębnie przemyślaną i architektonicznie skonstruowaną.
Tyle o mnie. A teraz o Tobie.
Wszyscy tęsknimy tu do współpracy z Tobą, myślę jednak, że trochę przejaskrawiasz okoliczności, dla których siłą niejako zatrzymano Cię we Wrocławiu. Z licznych rozmów i wypowiedzi, które z racji uczestnictwa w Komisji, powołanej przez Ministerstwo dla skontrolowania zwolnienia z pracy całego szeregu naszych kolegów, przeprowadziliśmy z członkami Dyrekcji Generalnej — wywnioskowałem, że obecność Twoja istotnie jest niezbędna dla utrzymania na godnym poziomie tak ważnej placówki, jaką jest Wrocław. Myślę, że Twoja ofiara jest w tym wypadku niezbędna dla dobra sprawy. Myślę jednak, że od jesieni przyszłego roku będziemy mieli szczęście współpracy z Tobą, drogi, kochany Dziuniu.
Gorącym sercem dziękuję Ci za Twój piękny odruch, który jeszcze bardziej zbliżył mnie do Ciebie i jeszcze bardziej zobowiązał.
Całuję Cię serdecznie Twój oddany przyjaciel
Al. Zelwerowicz