DO HELENY ZELWEROWICZ-ORCHOŃ
Warszawa, dn. 18 VI [19]51 r. 

Drogie moje dziecko!
Piszę extra, nie czekając na Twój list, ponieważ nagromadziła się dosłownie cała fura zaszczytów, wyróżnień, najwspanialszych ocen, — słowem przeogromny hałas dookoła Grzechu i skromnej mojej osoby. Słowem Grzech stał się epokową „cnotą”.
Przed dwoma tygodniami odwiedził nasz Grzech Prezydent Bierut, który po spektaklu złożył mi bardzo szczere i ogromnie bezpośrednie gratulacje, zapewniając, że wzruszyłem Go głęboko, za co jest mi niezmiernie wdzięczny i życzy dalszych sukcesów. W tydzień potem zjawił się u mnie wysoki urzędnik z Belwederu i wręczył w pięknym futerale wspaniały złoty zegarek szwajcarskiej firmy „International Watch Co” z wzruszającą, wygrawerowaną dedykacją, która brzmi: „Wielkiemu i zasłużonemu artyście Aleksandrowi Zelwerowiczowi — Bolesław Bierut”.
Jestem głęboko i szczerze wzruszony tym dowodem pamięci i uznania i dzielę się moją radością z Tobą.
Ludziska formalnie oblegają kasę i wykupują resztki biletów na dziesięć dni naprzód. Istnieje pewność, że będziemy „Grzeszyć” przez cały przyszły sezon. Pani Halina Bavey, którą pamiętam tylko z nazwiska, jest nieujawniona, ani Zosia Małynicz, ani nikt z osób, do których się zwracałem nic nie wie o miejsce jej pobytu […].