DO HELENY ZELWEROWICZ-ORCHOŃ
Warszawa, dn. 19 X1 [19]51 r.
Ukochany mój cudzie zamorski!
Mity Twój i obszerny (względnie) liścik z dnia 6-go b. m. otrzymaliśmy dzisiaj i z miejsca odpisujemy.
Istotnie, aż do zazdrości imponuje mi Twoja niezwykle godna postawa; na jaką może się zdobyć tylko naprawdę bardzo szlachetny i czysty człowiek. Toteż tym goręcej współczuję Ci i tym bliżej nieustannie myślą i wyobraźnią jestem przy Tobie. I myślę, że gdy znajdziesz jeszcze obowiązkową pracę, która Cię wciągnie w jarzmo, — to rana zasklepi się, do pewnych oczywiście granic, bo jądro zarazku choć przytajone, uporczywie będzie dawało o sobie znać. Czekam teraz na równie obszerny list, wypełniony wiadomościami i Twoimi spostrzeżeniami o Stachu, jako o człowieku, mężu, bracie, synu i obywatelu — patriocie. Gdyby jakiś szatan podszepnął Wam (nie daj Boże, ale gdyby!) myśl wysłania jakiejś gwiazdkowej imieninowej, czy mikołajkowej paczki, to w najgorszym razie niechże w niej będzie: a) dwie pary nylonowych pończoch, dobry krem do twarzy i toaletowe drobiazgi dla Maryny; b) kilkanaście ostrzy żyletkowych, mydła dziegciowe i mydło do golenia, oraz cytryna w proszku — dla mnie i c) kawa, suszone owoce, ryż, cynamon w proszku i żelatyny bezbarwnej do ryb.
W trzecim już kolejno liście zapytuję, czy wypadki ostatnich dni przed wyjazdem z Londynu nie spowodowały większych wydatków i, co za tym idzie, długów. Wciąż nie mam na te odpowiedzi komu, ile winnaś i jaką drogą można by to uregulować? Płonę również ciekawością Twojego zdania o współczesnym dramatycznym teatrze amerykańskim. Przesłane milipicanery są śliczne, ale zbyt monumentalne i trącą trochę cyrkiem, natomiast maskota — kucysio jest śliczny i naturalny. Zazdroszczę Ci konkursów hippicznych i wyobrażam sobie, jak meksykańczycy muszą bajkowo jeździć. Czy otrzymałaś listy od Zosi Małynicz, Baczyny i R[eginy] Krzyżanowskiej?
Mamy obecnie w Warszawie gościnę ciekawego teatru leningradzkiego im. Puszkina (dawna Aleksandrynka). Grają Żywego trupa Tołstoja, Wieczór Trzech Króli Szekspira, Gorące serca Ostrowskiego i dwa współczesne fotomontaże. Byliśmy wczoraj na jednym: kapitalna gra, wyrównany poziom, bardzo solidne wykończenie. Poznałem osobiście kilku ich czołowych ludzi: bardzo mili, bezpośredni, prostolinijni i bardzo poważnie na swój fach patrzący ludzie. Jeden z nich, Sieriebriakow, dyrektor leningradzkiego GITISu (Państwowy Instytut Sztuki Teatralnej) był u nas w szkole i wywołał swoją osobą i wykładem olbrzymi entuzjazm naszej młodzieży.
Czy zetknęłaś się już z Ziomkiem K[arpińskim], Tomem, Smosarską, czy innymi osobami z naszego lwiątka? Namów Stacha, ażeby koniecznie dopisywał choć po parę wierszy do każdego Twojego listu.
Gwałtownie walę spać, bo mi się oczy dosłownie zamykają.
Całuję Was wszystkich z całej duszy i rozkosznie zasypiam
Al. Zelwerowicz