DO HELENY I STANISŁAWA ZELWEROWICZÓW

Mądralin 1-61 [1952] i Warszawa 8-9 I [19]52 r. 

Drodzy moi: Leno, Stachu i Myszko!
Jest uroczysty, cichy przedwieczerz noworoczny. W Mądralinie i okolicy zalega bezgraniczna, rajska, żadnym dźwiękiem nie zamącona cisza. Z dala tylko, hen, gdzieś od czasu do czasu, poszczekują wsiowe kundysy, i karłowate sosenki na nadwiślańskim piaseczku dostojnie i miarowo pokiwują gałązkami. Wczasowicze (same wielkie persony, uczeni, profesorowie uniwerków i politechnik) po specjalnie sutym, noworocznym żarciu obiadowym porozłazili się po swoich pokoikach. Ja, korzystając z tej krystalicznej ciszy skaczę przez ocean i zjawiam się na 266 Henry Street aby złożyć Wam noworoczne życzenia. Obawiam się, że ten 52, biorąc globalnie, nic dobrego ludzkości nie przyniesie. Ludziska tak się wzajemnie na siebie porozżerali, tak sobie już prawie do gardzieli w imię „ideałów” skaczą, że nie ma chyba żadnych logicznych danych, aby ich ten 52 rok uspokoił i do zbiorowej pracy w poszanowaniu, i wzajemnym uznawaniu swoich praw i obyczajów, namówić potrafił. Personalnie życzę Lenie, aby zrobiła wszystko, co jest w jej mocy (a mocy tej ma do podziwu i zazdrości bardzo wiele), aby przy pomocy pracy, obowiązków, i Waszych gorąco dla Niej bijących serc, zabliźnić jątrzącą ranę i pociągnąć ją świeżym naskórkiem nowego życia. To jest moje naprawdę najgorętsze życzenie! Wam obojgu zaś życzę zdrowia, równowagi duchowej, umiejętności zwalczania nostalgii za krajem i swoimi najbliższymi, a prócz tego „syna”, którego zjawienia się wiele spraw pomyślnie rozwiązać może. Zwracam uwagę Twoją, Stachu, że jest już wielki czas zabrać się do produkcji. Na Tobie i Myszce leży obowiązek dać mi wnuka i utrwalić godny ród Zelwerowiczów, dając nowego, pełnowartościowego, produktywnego, aktywnego i na wskroś nowoczesnego członka społeczeństwa. To jest Wasz „obowiązek” i tak społeczność ludzka, jak i ja domagamy się od Was tego i to rychło, bez odkładania sprawy ad Kalendas Graecas!
Dla mnie ten 52 rok także nic radosnego nie niesie. Zbliża mnie do grobu, rozciąga pasmo tęsknoty do Was i pogłębia beznadziejność mojej sytuacji. A mimo to witam go radośnie i chcę wierzyć, że potrafi przynieść jakąś ulgę nie mnie samemu, ale braciom moim. Cześć Ci więc i chwała Nowy Roku!
5/1 [1952] — List ten wyślę z Warszawy dopiero 10 b. m. mając nadzieję, że zastanę w Warszawie Wasze kolorowe pismo i potrafię jeszcze na nie odpowiedzieć. Proszę Cię więc Leno nie utyskuj na żółwiowatość naszej poczty, jeżeli to pisanie otrzymacie koło 23-25 b. m.
Przepraszam Cię bardzo, że pani R[akowska] tym razem otrzyma lekarstwo nie ściśle 2-3, jak zwykle, a dopiero 9 b. m.; myślę, że ta wyjątkowa zwloką nie wpłynie ujemnie na Jej zdrowie. Czy w porozumieniu z panem R. dałoby się powiększyć dozę specyfiku do 800 gramów, co by ulżyło mocno naszym sumieniom przy namawianiu Cię na dostarczenie nam specjalnych leków ginekologicznych dla Maryny?
[brak strony listu]
Po uroczystej, świątecznej, niejako oficjalnej części — następuje część z szarego dnia, z życia codziennego.
Więc jak „nieoficjalnie”, wygląda sprawa zrekonstruowanych zębów Maryny. Bo zdaje się, że po całym szeregu memoriałów, not dyplomatycznych, wykresów i rysunków w ostatnim Twoim liście z Londynu pisałaś (o ile się nie mylę), że sprawa jest definitywnie załatwiona, i że zleciłaś komuś, kto miał te cenne klejnoty przesłać do kraju?!? Proszę Cię bardzo, abyś w „nieoficjalnej” części najbliższego Twego pisania chciała parę wyjaśniających dobitnie sprawę słów umieścić. Wraz po powrocie do stolicy (już za trzy dni) w szkole mamy półroczne kolokwia i egzaminy. Obecnie mamy czteroletni kurs nauczania i każdy rocznik ma swego opiekuna, który dany kurs przez wszystkie cztery lata prowadzi, i za jego poziom i rezultaty odpowiada. Ja w tym roku patronuję Il-mu i IV-emu rocznikowi. I-szym opiekuje się Jacek Woszczerowicz (wielki nowoczesny aktor i równie wielki pedagog), III-cim Rektor Kreczmar; ale wedle nowego programu od Ii-go roku poprzez Il-ci i IV-ty, aż do końca, opracowuje się przez trzech wykładowców trzy odmienne sztuki, które jako gotowe, publiczne widowiska stanowią egzamin dyplomowy absolwentów; więc ja robię z kursem II-gim Nadzieję Heijermansa, a z kursem IV-tym wykańczam Trzy siostry Czechowa.
W teatrze wciąż idzie z rekordowym powodzeniem (dotąd 175 widowisk a drugie tyle zapewnione do czerwca) nasz kochany Grzech w dwóch całkiem odmiennych zespołach. Potem Balzakowska przeróbka Eugenia Grandet, potem w reżyserii Bohdana Korzeniewskiego nowym okiem widziana Fredrowska Zemsta z Jerzym Leszczyńskim, znakomitym Cześnikiem, Karolem Adwentowiczem Milczkiem i Woszczerem Papkinem, a potem bardzo ciekawa przeróbka Prusowskiej Lalki gdzie ja w coś wpadam. Tyle de teatralibus […]