DO HELENY, MARII I STANISŁAWA ZELWEROWICZÓW

Warszawa 4 IV [19]52 r.
Droga moja Krezusowa Trójko! — Aj, da trojka!
Przedwczoraj na dworcu towarowym zawezwano nas i wręczono olbrzymią skrzynię, którą ktoś z krewnych Morgana, czy Forda przysłał, aby na parę dni jeszcze przedłużyć nasze żywoty, chroniąc je od głodowej śmierci. Po otwarciu skrzyni, znaleziono w niej: kawę, herbatę, kakao, czekoladę, ryż, dwie puszki konserw mięsnych, 4 słoiki z sokiem cytrynowym, biały kaftanik damski, masę żyletek do podcinania żył, wspaniałe mydło do golenia i trzy rozkoszne Pears’y do mycia różnych części ciała, chusteczkę do obcierania zasmarkanego nosa, cudowny krem do spuchniętej gęby, wspaniały lakier ze sprytnym pędzelkiem do brudnych paznokci, żelazo-betonowy puder do posypywania błyszczącej mordy i jeden jeszcze przedmiot, który narobi nam trochę kłopotu. Oto cztery książki w obcym języku, które komora celna w Gdyni zatrzymała aż do wyjaśnienia. Błagam wszystkich multimiliarderów amerykańskich, aby jak najprędzej poinformowali nas co to mianowicie za książki, w jakim języku, jakich autorów i treści.
Kochani moi! Zaczynamy się obawiać, że wartość tej jadalnej biżuterii przekroczyła sumę, którą wydajemy comiesięcznie na leki dla p. Jadwigi Rakowskiej] (tym razem 1-go kwietnia, w sam dzień prima-aprilisu pomimo szalejącej wichury z deszczem i śniegiem, Maryna wręczyła jej zapowiedziany lek, co oczywiście w następstwie pozwoliło Jej — Marynie, a nie p. R[akowskiej] — przez dwie doby robić mi piekło w domu, przetykając je rozkosznymi monologami zgoła nie frywolnej treści.)
Od jutra za tydzień, korzystając z ferii szkolnych, wyjeżdżamy na 10 dni pod Łowicz, do Nieborowa — wspaniałego pałacu z parkiem i muzeum, niegdyś Janusza Radziwiłła, a obecnie Domu Wczasów dla literatów i artystów. Przedwczoraj rozpocząłem próby z Lalki, gdzie mam arcywygodny, a bardzo soczysty i mocno „do zrobienia”, kapitalny epizod starego Marszałka. Kolega Władysław Walter ciężko zachorował na paraliż, czy inną jakąś mózgową chorobę, a kochany Adwentowicz dostał na twarzy i na całej głowie groźnej róży.
Zima trzyma nas w okowach i dzisiaj pierwszy raz mieliśmy przedsmak dnia wiosennego, a przecież Wielkanoc już za pasem.
Żyjemy w ustawicznej gorączce i oczekiwaniu na spadające na nas paczuchny i, nie gasząc w Was tego exportowego entuzjazmu, z drugiej strony prosimy dobrego bóstwa, aby Was chciało trochę oświecić i od robienia niepotrzebnych głupstw powstrzymać, czego Wam życzy z duszy i stokrotnie całuje wszystkich Troje kochający i tęskniący
Wasz
Rodzic
Olutek
P-S. Dziękuję Stachursiowi za Jego dopisek o zębach i alkoholu.
Bądźcie cierpliwi, bo długo będziecie musieli czekać na nadejście wysianego przed dwoma tygodniami egzemplarzyka Grzechu — nie dało się tego zrobić pocztą lotniczą.