DO JANA KRECZMARA
Krynica 19 VII [19]52 r.
Drogi Panie Janeczku!
Ślicznie dziękuję Panu za miły liścik, a jeszcze „śliczniej” za zaszczytny dyplom rektorski „honoris causa”; wprawdzie jest to ostatni gwoździk do mojej trumienki szkolnej, ale niezawodnie ułatwi on Panu cierpliwe znoszenie zbyt częstych i długotrwałych moich absencji, a mnie da oficjalne usprawiedliwienie wizytowania wykładów naszej profesury. W każdym razie wiem, że to Pańska myśl i Pańskie staranie i za to szczerze i głęboko jestem Panu zobowiązany, tym bardziej, że jak Pan pisze, w niczym to nie zmienia naszego układu o godzinach pracy.
Natomiast bardzo mnie zmartwiła wiadomość o poważnej chorobie Jacka (a propos jak się nazywa i gdzie się znajduje Jego szpital? Chciałbym bowiem napisać do niego parę zdań?). Ta choroba Jego, to wielka krzywda dla szkoły, a już specjalnie dla przyszłego drugiego kursu. Myślę, że Jacek będzie mógł udzielać zaledwie okruchy swojego indywidualnego talentu pedagogicznego (dla mnie nieraz aż niepokojąco indywidualnego). Tym bardziej, że tak cennego człowieka będzie Pan musiał siłą powstrzymywać od zbytniej ekspansji. Niepowodzenie Rewizora sprawiło mi uczciwą przykrość i lubo Korzeniewski sprawił mi wyraźną osobistą przykrość, nie mniej jednak po Dziuniu Wiercińskim uważam go za najciekawszego i najwięcej dającego aktorowi reżysera. Pracowałem z nim dwa razy i były to po Elektrze i Fantazym, oraz Grzechu najmocniejsze moje przeżycia aktorskie.
Co się tyczy mojego zdrowia, kuracji, samopoczucia i humoru, to sprawa ta na ogół wygląda dość miękko. W Warszawie mówiło się, że pomoże Krynica, a w Krynicy zaczyna się mówić, że pomoże Warszawa (sic). A no zobaczymy 1-go września.
Cieszę się, że Pan wyprawił już rodzinę i sam niebawem zacznie już korzystać z zasłużonego i tak bardzo dla dobra sprawy potrzebnego wypoczynku.
Z ludzi teatru mamy tu Janinę Romanówną i nieśmiertelnego „hetmana”. Gorący uścisk dłoni i szczerą wdzięczność załączam
Al. Zelwerowicz