DO HELENY, MARII I STANISŁAWA ZELWEROWICZÓW
Warszawa, dn. 12 II [19]53 r.
Bachoreski moje umiłowane, w Trójcy —jedyne, krezusy moje wysokodolarowe, konio-manią opętane. Szereg pięknych kart z różnymi datami z łyskiem — źrebulkiem, winszującym Nowego Roku, strzyżonymi szwajcarami, ze ślicznym arabczykiem w kłusowej akcji, białymi konisiami przy barierze itd., itd. otrzymaliśmy, i najpiękniej za tę końską powódź dank składamy.
Czy wiesz Leno, że z racji Twojej końskiej szczodrobliwości, mam już 98 wizerunków tego rodzaju czworonogów. Wypełniają one po brzegi jedną z szuflad mojego biurka. Mógłbym śmiało założyć tęgi cyrk i obsłużyć ze dwa teatersale. Również piękne dwie Twoje fotki (Hanka z Bronowie i ponura plotkarka) robią furorę.
Czekam na dalszą emisję. Cieszę się bardzo, żeś potwierdziła otrzymanie mojej Tęsknoty, jak również, żeś przeczytała Zapomnienie. W najbliższej korespondencji skrobnij wyrazów kilkoro o wrażeniu, jakie te dwie perły na Tobie wywarły.
Pytasz o maszynę do golenia. To istne cudo! Ja, który dawniej nie cierpiałem obrządku goleniowego i panicznie od niego uciekałem, teraz rwę się do golenia, w którym znajduję pełną satysfakcję. Rozzuchwaleni Waszą pączkową szczodrobliwością cieszymy się na zapowiedziane niespodzianki, a ja w tajnych głębiach ducha snuję zuchwałe marzenia o kilkunastu metrach cienkiej flanelki szaro-pasiastej na dwa komplety pyjamas.
Teatr Polski wkracza w okres jubileuszów. Wierciński zaczyna próby z widowiska jubileuszowego, organizowanego dla uczczenia 40-lecia istnienia Teatru Polskiego. Pójdzie Horsztyński w nowym ujęciu z Adwentowiczem, Leszczyńskim, Kreczmarem i Wyrzykiem. W końcu marca na jubileusz 40-lecia pracy dramaturgicznej Morstina, Warnecki wystawia najnowszą komedię o Mikołaju Reju p.t. Polacy nie gęsi, mają swoją mowę, a w jesieni b.r. zapowiedziany jest jubileusz 60-lecia Waszego Rodzica, połączony z 35-leciem mojej roboty 
pedagogicznej. W przyszłym tygodniu zaczynam próby z nowej. niezwykle interesującej sztuki Kazimierza Brandysa p.t. Sprawiedliwi ludzie, w której gram niezwykle trudną, ale bardzo piękną i dającą szerokie pole do wyżycia się, rolę 70-cio letniego zżartego pracą i wyzyskiem, sparaliżowanego robociarza, który w ciągu trzech aktów bez ruchu siedzi na łóżku i ogarnięty sklerozą, drzemie, mrucząc niezrozumiałe wyrazy i wtrącając od czasu do czasu w momentach „lucida intervalla” ważkie słówka bardzo a propos, a w finale sztuki (rzecz dzieje się w Łodzi w 1905 roku w okresie wielkiego strajku) porwany entuzjazmem czołga się prawie na czworakach i wyłazi po schodkach z sutereny, aby aktywnie brać udział w manifestacji, co niechybnie skończy się jego śmiercią. Rola jest niezwykle pasjonująca, doskonale dopasowana do aktualnych moich dyspozycji psychicznych i już dziś, na samą myśl o jej realizacji, ogarnia mnie płomień radości i lodowata trema, czy podołam temu wysoce dramatycznemu zadaniu.
Zakomunikowaną przez Ciebie decyzję w sprawie ś. p. R[akowskiej] oficjalnie przekazaliśmy Jej synowi, panu Mieczysławowi. W ten sposób nieboszczka otrzymała ostatnią porcję medykamentów 3-go stycznia b.r. za styczeń z góry. Nasza aura przypomina ściśle Waszą. Parę dni mrozu — 8°C, trochę słońca, potem tydzień odwilży z breją i wiatrem i znowu dwa dni przymrozków ze słoneczkiem. Proszę Was bardzo, abyście oficjalnie i źródłowo sprawdzili ewentualną możność porozumienia się telefonicznie i dokładnie określili różnicę między Waszym i naszym czasem.
Rutina będzie mi potrzebna dopiero na połowę maja.
Tyle jest tekstu na dzień dzisiejszy po czym polecamy Was gorąco czułej opiece miejscowych władz bezpieczeństwa i z milionem całusów i uścisków na ustach i w sercu — idziemy spać.
Wasz
tęskniący wiecznie i coraz starszy sklerotyk — niedorajda.
Tato