Siarczane wywczasy
Wśród żywych i malowniczych zagłębień Ziemi Kieleckiej, w niepozorny dołek zapadł i, w ciernistym prastarym parku ukryty – tryska zdrowiem Zdrój-Busko. Sól i siarka w rzadkiej kombinacji działają istotne cuda. Całe gromady półkalek i paralityków wjeżdżają tu na szpitalnych wózkach, aby po miesięcznej kuracji raźno i ochoczo, już o własnych siłach, prowadzić białego mazura na zakładowym reunionie.
Idealna cisza, wzorowy porządek, uprzedzająca grzeczność zarządu i służby zakładowej pod wodzą dyrektora p. inżyniera M. Byszewskiego, wzruszająco troskliwa opieka lekarza zakładowego p. d-ra E. Budzyńskiego i świetnie prowadzony przez p. doktorową Budzyńską i p. Nizińską pensjonat „Sanato” – czynią z Buska-Zdroju zdrój-raj na ziemi, wymarzony zakątek do odprasowania i wygładzenia zmęczonego hałaśliwym zgiełkiem wielkiego miasta inteligenckiego wnętrza; do zwalczania trapiących nas artretyzmów, i zaczerpnięcia pełnej garści sił i niezbędnej krzepy do dalszej walki z... kryzysem. A propos kryzysu. Ceny w Busku są wprost żenujące. Za pięć złotych można mieć zgoła solidny pokój i godne całodzienne utrzymanie, a koszt pełnej, całomiesięcznej kuracji, wraz z opieką lekarską i zabiegami, można śmiało opędzić trzystoma złotymi. Słowem: „artretycy wszystkich krajów łączcie się... w Busku!”
Przy tym kuracja w Busku jest tak przemyślnie zorganizowana, że pozostawia pacjentowi bardzo wiele wolnego czasu do osobistej dyspozycji. Wszystkie zabiegi odbywają się od szóstej rano do dwunastej w południe, tak, że zapobiegliwy, a ruchliwy pacjent potrafi do dziesiątej rano obrobić i siarkę, i mułówkę, i wodolecznictwo, i helioterapię, i w ten sposób trzy czwarte długiego letniego dnia, bez straty dla zdrowia może ofiarować na spacery i zwiedzanie okolicy. A okolica i spacery – istne cuda! Cały szereg pięknych dworów okolicznych; więc Radzanów p.p. Patków z prastarym, z górą trzysta lat liczącym domem mieszkalnym i wzorowym gospodarstwem rybnym; dalej Łatanice, Hołudza, a potem cały szereg wielkich fortun magnackich jak: Chroberz Wielkopolski i Jurków – oba nad Nidą, Górki, Staszów i wiele, wiele innych. Okolice Buska pełne są cennych pamiątek historycznych: Wiślica ze wspaniałym kościołem z XVI stulecia i słynnym domem Długosza (konserwacją i remontem kieruje prof. Szyszko-Bohusz); Stary Pińczów, głośny niegdyś ośrodek ruchu dysydenckiego w Polsce, nawet Pacanów, w którym do dziś dnia żyje słynny ród kowali, nazwiskiem Kozy (stąd: „w Pacanowie Kozy kują”).
O pół kilometra od zakładowego parku, na dominującym nad całą okolicą wzniesieniu, stoi rzadki pomnik ludzkiej ofiarnej pracy i społecznego instynktu. Wspaniały, luksusowo urządzony przez architekta Nowakowskiego budowany gmach: sanatorium dla dzieci z gruźlicą pozapłucną i sześć, niezwykle estetycznych, i higienicznych pawilonów, projektu Witkiewicza – „Kolonia lecznicza dla dzieci im. D-ra Med. Rektora Józefa Brudzińskiego przy zdroju w Busku”. To szczytne dzieło inicjatora, organizatora i kierownika dra Szymona Starkiewicza – jest chlubą Polski. Dwieście istot ludzkich, skazanych na męczeńską śmierć przez trawiącą je gruźlicę kości czy stawów – znajduje tu opiekę, pomoc i zdrowie w warunkach wprost idealnych; kolonie zaś dają przeciętnie letnią porcję zdrowia z górą tysiącowi, z zatęchłych suteryn wyrwanych, anemicznych i rachitycznych dzieci ulicy.
„Górka” jest nie tylko „górą szczęścia” dla małych pacjentów, odzyskujących w niej życie; jest nie tylko terenem ideowej ofiarnej pracy społecznej całego personelu – ale jest „pagórkiem szczęścia” – optymizmu i wiary – dla odwiedzających ją laików z dołu.

1932