DO HELENY, MARII I STANISŁAWA ZELWEROWICZÓW

Warszawa, dn. 30 IX [19]53 r.

Kochane moje morskie „świnki”, w całym najpaskudniejszym
tego wyrazu znaczeniu!
Coś się psuje w państwie Yankesów. 27-go sierpnia wróciliśmy z Krynicy w niezłomnej nadziei zastania w Warszawie obszernego listu o treści budżetowo-handlowej i olbrzymiej paki zamorskich smakołyków. Tych ostatnich ani dudu, tak, że musieliśmy kupić sobie chleba świętojańskiego i lodowatego cukru, oraz rachat-łukum; zamiast zaś 8-miostronicowej epistoły mama kartka ze łbami 4-ch głupich konisiów i z homeopatyczną treścią. Tak dalej być nie może! Albo się ma starego ojca, którego należy jako tako respektować, albo zrywa się z nim wszelkie stosunki dyplomatyczne.
Przed 8-miu dniami wysłałem Wam wypociny mojej twórczości literackiej w postaci przekładów Czechowowskich opowiadań i książeczkę z pięknymi zdjęciami, opisem i mapką Zatoki Gdańskiej. Proszę o potwierdzenie odbioru. Za 10 dni wyślę wam serię fotosów, ilustrujących rozkosze domowego ogniska, oraz przekład pięknego opowiadańka Gorkiego.
Za 3 dni w teatrze Polskim odbędzie się dawno zapowiadana i przygotowywana premiera Horsztyńskiego  reżyseruje Wierciński udekoruje Roszkowska, Horsztyńskiego gra Adwentowicz, Salomeę — Barszczewska, Szczęsnego: Kreczmar, Amelię — Mikołajska, a Kossakowskiego — Jurek Leszczyński. Będzie to premiera wielkiego dzwonu. A 13-go października Teatr Polski świętować będzie swoje 40-lecie (tenże sam Horsztyński, tylko z jeszcze większym dzwonem).
W pierwszych dniach stycznia ja wchodzę na widownię z uroczystym jubileuszem 60-lecia mojego aktorstwa i 35-lecia t.zw. działalności pedagogicznej. Jutro w szkole uroczysta inauguracja roku szkolnego: przemówienia, śpiewy, wykład inauguracyjny i immatrykulacja, zaś od piątku normalna robota. Pozwalam sobie najenergiczniej przypomnieć sprawę wspaniałego pasa gumowego, który, jak baran podwawelskiego smoka, może nareszcie udobrucha i poskromi moją połowicę.
W dbałości o piękny Jej wygląd proszeni jesteście, zwłaszcza Myszka, o dostarczenie możliwie szybko porcji płynu do trwałej ondulacji. Poprzedni nazywał się „TONI”, który był dobry.
W rewanżu za niezliczone ilości nadesłanych konisiów, donoszę że przez dwa ubiegłe tygodnie na wspaniałym, bezkonkurencyjnym torze Służewieckim odbywał się przy niesłychanej ilości publiczności Międzynarodowy Meeting, z udziałem wszystkich krajów demokracji ludowej. Konie radzieckie okazały się najlepsze, potem czeskie, dalej rumuńskie, węgierskie, na przedostatnim miejscu nasze i na końcu najsłabsze konie Demokratycznej Republiki Niemieckiej. Nasz kapitalny trzylatek, kasztanowaty Dorpat wygrał wielką nagrodę Moskwy, ale za to w głównym wyścigu o nagrodę międzynarodową w batach przyszedł drugi, za wspaniałym radzieckim Charkowem.
Tyle na dzisiaj, a reszta po wypełnieniu przez Was zaległych zobowiązań. Ucałowania uściski i wszelkie inne dyrdymałki —jak zwykle
Wasz
Produktor