DO HELENY, MARII I STANISŁAWA ZELWEROWICZÓW
Warszawa, dn. 7 XI [19]53 r.

Najdroższe moje emigranckie rozrzutniki!
Zamiast od trzech tygodni oczekiwanego listu spadła na nas wczoraj ogromna paka zamorskich smakołyków. Więc: kawa, herbata, kakao, figi, daktyle, wanilia, pieprz, cynamon mielony, migdały i dwie puszki sardynek. Rozzuchwaleni Waszą hojnością, w najbliższym czasie oczekujemy z drżeniem serc i rąk, nowej paczki, a w niej: wspaniałego gumowego pasa w najlepszym gatunku dla Maryny, ryżu, suszonych owoców, i soku cytrynowego — dla nas obojga i trzech paczek żyletek — dla mnie, a prócz tego płyn do włosów również dla Mary. Paczka była słusznie zaadresowana na imię Marii Zelwerowicz; trzeba tylko koniecznie jeszcze przefasonować miejsce zamieszkania: zamiast Al. Szucha, należy pisać — Al. 1-szej Armii Wojska Polskiego.
Proszę Was bardzo o najszybsze poinformowanie mnie czy otrzymaliście: serię naszych zdjęć domowych i turystyczno-krajoznawcze książeczki o Białowieży i Kazimierzu nad Wisłą.
W sobotę 14-go b. m. odbędzie się nareszcie jubileusz 40-lecia Teatru Polskiego. Grają wspaniałego Horsztyńskiego w znakomitym wykonaniu i genialnej reżyserii Dziunia Wiercińskiego. W następną zaś sobotę, t.j. 21-go b. m., w Teatrze Narodowym obchodzić będzie swoje 50-lecie Władek Grabowski. A mój jubileusz 607ciu lat aktorstwa i 36-ciu tzw. działalności pedagogicznej ma być w początkach stycznia przyszłego roku, choć ja nie bardzo w to wierzę, bo jakoś ciężko i niemrawie zabierają się do tego nawet najbliżsi moi koledzy.
Chciałbym wiedzieć, na wypadek gdybym spróbował zatelefonować do Was, abyś Stachu podał mi nie tylko numer Waszego telefonu, ale i zorientował mnie dokładnie która będzie godzina w czasie środkowo-europejskim, kiedy w New Yorku będzie 21, bo myślę, że wtedy wszyscy jesteście w domu. Kończę, bo musimy zostawić trochę czasu na połykanie smakołyków i całuję Was, całą Trójcę, z tęskniącego serca
Wasz
Dziadzio — Zelwer