DO HELENY I STANISŁAWA ZELWEROWICZÓW

Warszawa 21/1 [19]54 r.

Gołąbeczki moje, co z rodzinnego gniazda w zamorskie
wyleciały kraje!
Paczki, jako te gwiazdki, jedna za drugą spadają z nieba: oto 18 b.m. otrzymaliśmy od wuja Sama 3 mydełka dziegciowe i szereg buteleczek z zamorskimi eliksirami do odmłodzenia siwiejącego owłosienia mojej magnifiki. Teraz czeka się z niecierpliwością na: pas gumowy dla pani i wzmocnioną porcję rutiny dla pana Zelwerowicza, a w dalszej przyszłości ewentualnie na: sardynki, jakiś świetny pasztet puszkowy, kawę, kakao, ryż, oliwę i herbatę oraz trzy paczki gillette-blades. Ale przede wszystkim na nasilenie kontaktu korespondencyjnego, który ostatnio osłabł i spadł prawie do zera. Piszcie jak wygląda Wasz dzień roboczy i odpoczynkowy świąteczny, i wiele, wiele drobnych spraw dnia powszedniego. Ale piszcie koniecznie dużo i często!
Zbliża się mój jubileusz sześćdziesięciu lat roboty teatralnej i trzydziestu czterech tzw. „pracy pedagogicznej”. Wtorek 16 lutego o 19 w Teatrze Polskim w Grzechu będę za czcigodnego „Jubilatę”. Będzie to właściwie rodzaj uroczystego pożegnania. U nas sypie śnieg i szaleje grypa: coraz któryś z warszawskich teatrów przez radio odwołuje na 3-4 albo 5 wieczorów spektakle z powodu choroby artystów! 
Czy już nadleciał do Was nasz gwiazdkowy prezent w postaci Piękno polskich Tatr. Proszę zaanonsować po nadejściu. Czekam na zwrot listu Reni i dokładny adres Sielberschatzów, aby przesłać Marii Twój fotos, który dałem do powiększenia do rozmiarów portretu.
Dziś mam dzień całkowicie wolny, ani teatru, ani szkoły, ani radia — cały dzień wypoczynkowy: leży się do góry brzuchem, myśli się o niebieskich migdałach, załatwia korespondencję, czyta się Balzaka i Czerkasowa Zapiski sowietskogo aktiora, lub oddaje się falom tęsknoty.
Tu kres pisania, bo wołają na obiad, a punktualność ciągle jest naszą dewizą. Poprawcież się krnąbrne bachoresy bo... przestanę przyjmować potop paczek, czego i Wam serdecznie życzę.
Zgrzybiały Wasz Konstruktor