[Wspomnienia o Wyspiańskim]
Niezapomniana jest dla mnie premiera Wesela. Na długo już przed premierą tą wrzało w światku krakowskim. Mówiono, że przedstawieniu Wesela będzie czymś niezwykłym. Gdy rozdano nam role (grałem wówczas Kaspra – później zaawansowałem na Czepca) i zaznajomiliśmy się z tekstem, utworzyły się wśród aktorów trzy grupy. Pierwsza – najliczniejsza – twierdziła, że przedstawienie będzie skandalem, że nie wiadomo po co na przygotowanie Wesela poświęca się tyle drogiego czasu, że utwór ten jest symptomem choroby Wyspiańskiego. Drugą grupę stanowili najmłodsi aktorzy, do których i ja należałem. Instynktownie wyczuwaliśmy, że Wesele jest czymś niepospolitym, chociaż nie zdawaliśmy sobie jasno z tego sprawy, na czym ta niepospolitość dolega. Do trzeciej wreszcie grupy należało kilku artystów, którzy całkowicie zorientowali się w pięknie utworu. Gdy jednak na premierze wpadł w trzecim akcie na scenę Jasiek (grał go Mielewski) i padły słowa: […] zniknęły „grupy” i wszyscy wyczuliśmy, że jakiś piorun strzelił na teatr. I nie tylko wśród nas było to wrażenie. Tak samo odczuli poezję Wyspiańskiego maszyniści teatralni. Jak reagowała publiczność – powszechnie wiadomo. Przypominam sobie charakterystyczny szczegół. Opowiadał ml mianowicie Axentowicz, że gościł kuzynów swojej żony, Anglików, którzy specjalnie przybyli do Polski, żeby poznać ten „egzotyczny” kraj, którego zwyczajów ani języka nie znali. Byli oni na premierze, wyszli z teatru wprost oszołomieni, a co najciekawsze, z rozmowy z nimi przekonał się Axentowicz, że wyczuli doskonale ideologię utworu. Nie znając polskiego! Jak popularne stało się Wesele wśród braci aktorskiej, świadczy o tym fakt, że przez długi czas do potocznej rozmowy wtrącaliśmy zwroty z Wesela. Zwłaszcza Zawierski i ja wyspecjalizowaliśmy się w tego rodzaju rozmowach, mówiąc co trzecie, czwarte zdanie – wierszami Wyspiańskiego.
Twierdzę, że jest legendą, jakoby Wyspiański był zadowolony z Wesela. Przynajmniej, jeżeli chodzi o stronę techniczną. Zbyt wielką miał fantazję, żeby mogły go zachwycie śmieszne manewrowania ustawionym za oknem reflektorem, który oświetlał zjawiające się w akcie drugim „osoby dramatu”. Nie mówił o tym Wyspiański wyraźnie, ale z półsłówek można to było wywnioskować.
W ogóle Wyspiański nie był rozmowny. Był częstym gościem w teatrze, snuł się jak cień po korytarzach i garderobach, siadał w kącie, przyglądał się nam, ale w rozmowach nie brał udziału, mimo że mógł tak siedzieć jedną czy dwie nawet godziny. Wywierał wrażenie dziwaka, który nie wiadomo po co przesiadywał za kulisami, tak że wreszcie przestało się zwracać na niego uwagę. Potem, gdy napisał studium o Hamlecie, przeczytałem, że Wyspiański „siedział w jednym pokoju razem z Dunkanem, Makdufem”, że „przesiadywał u Makbeta i widział jak z każdą chwilą rósł w króla”. I o mnie pisał w tym studium Wyspiański: „Aż i nadszedł pan Zelwerowicz i począł się charakteryzować: na grabarza. Przypatrywałem się. Nie było nic i nie ma w tym nic śmiesznego. Widać to przeistoczenie się, jak z wolna a starannie się odbywa i aż nareszcie inny siedzi przed tobą człowiek, niż był tu przed chwilą, człowiek co myśli i czuje inaczej – z tą chwilą «metamorfozy»”.
Wyspiański nie tylko mało był rozmowny, ale i nie udzielał aktorom wskazówek – poza półsłówkami. Gdy zapytywali go, jak mają grać, odpowiadał – mniej więcej – w tym sensie: „Jak chcecie”. Jak gdyby sprawiało mu to przykrość, że zwracają się do niego aktorzy po informacje.
Pamiętam, jak raz Włodek Kosiński prosił Wyspiańskiego o wskazówkę, jak ma się ubrać jako jedna z masek w Wyzwoleniu. Wyspiański odrzekł: „Mnie jest to całkiem obojętne, byleby tylko zrobiło odpowiednie wrażenie”.
Gdy miałem grać w Bolesławie Śmiałym, zapytałem panią Kotarbińską jak będę ubrany. Odesłała mnie do Wyspiańskiego. „To mnie nie  obchodzi” – usłyszałem odpowiedź. I ubrano mnie w jakiś brązowy trykot, na głowę dano jakiś pęk korzeni, wyglądałem jak nurek – w każdym razie ni przypiął, ni przyłatał do postaci. Czy Wyspiański udzielał informacji reżyserom – nie wiem. Przypominam sobie drobny, ale chrakteryzujący Wyspiańskiego szczegół. W rok po premierze Wesela prowadziłem w lecie teatr w Zakopanem. Postanowiłem wystawić Bolesława Śmiałego z Ordon-Sosnowską i Sosnowskim. Napisałem list do Wyspiańskiego w sprawie tantiem autorskich, na co otrzymałem odpowiedź, żebyśmy za sumę przypadającą z tantiem odbyli wspólną wycieczkę do Czarnego Stawu. I tak się stało. Że zaś graliśmy Bolesława Śmiałego z wielkim powodzeniem kilkanaście razy, więc wycieczka odbyła się z szumem i hukiem.
Nie zapomnę nigdy Wyspiańskiego w ostatnich czasach. Przywożono go karetką do teatru, wynoszono na piętro. Dłonie miał ujęte w łupkach, trzymał je wzniesione – wyglądał jak jakaś cierpiętnicza postać, odprawiająca liturgiczne obrzędy.
Byłem pierwszym dyrektorem, który wystawi Wesele w Łodzi, a potem w innych miastach b. Kongresówki. W Łodzi policmajster zgodzi się na wybawienie tej – jak mówi – głupiej sztuki zakończonej baletem. Pod warunkiem, żeby nie wprowadzać kos na scenę. Długoletni sekretarz teatru łódzkiego, Włodzimierz Malinowski, namówi mnie, bym urządzi bibę dla przedstawicieli policji: podczas pijatyki odbywała się licytacja na temat ilości kos. O piątej rano pijani komisarze zgodzili się na 8 kos – i tyle właśnie kos było na premierze. Gdy później rozmawiała ze mną żona komisarza, Maja Lewicką powiedziała „Gdybym ja była władzą nie tylko zezwoliłabym na wystawienie Wesela, ale dałabym jeszcze subwencję rządową bo nikt chyba nie wymierzył takiego policzka społeczeństwu polskiemu”.

1932