DO HELENY I STANISŁAWA ZELWEROWICZÓW

Warszawa 12/XI [19] 54 r.

Niepoprawne, zasmarkane dzieciuchy moje, wciąż jednakowo ukochane i utęsknione!
„Obiecanka cacanka! A staremu, głupiemu ojcu radość!” Ile razy obiecujecie, że teraz już częściej i systematycznie będziecie pisali — tym dłużej muszę wyczekiwać na następną korespondencję. Ale trudno! Tak już widać być musi — taki świat! Ostatni Wasz list otrzymałem 29 [września], w dniu przyjazdu za Szwecji, a więc 19 dni temu, wprawdzie nadbiegła w tym czasie paczka z rutiną i wspaniała żywnościowa skrzynia z: kawą, herbatą, kakao, figami, daktylami, rodzynkami i pieprzem, ale o liście z wiadomościami ani dudu! W następnej świątecznej paczce (która nadpłynie w końcu lutego) proszę o: ryż, tapiokę, kawę, czekoladę, sardynki, pasztet, suszone owoce i jakąś gwiazdkową drobnostkę dla Marty.
Proszę o wiadomość, czy otrzymaliście moje przekłady Czechowa: Dietwora, Wańka i Wied’ma. Proszę o całą furę nowin z codziennego życia: o zdrowiu o pracy, pogodzie, znajomkach i zamiarach na najbliższą zimę.
Moi koledzy wrócili po tryumfalnej wizycie w Moskwie, Leningradzie i Kijowie, gdzie w olbrzymim składzie 160 osób (z personelem technicznymi statystami) grali: Cyda, Męża i żonę, Takie czasy (komedia współczesna Jurandota), Lalkę, Juliusza i Ethel (współczesna sztuka Kruczkowskiego o Rosenbergach), Dziadzię Wanię i Obcy cień (współczesna sztuka radziecka). Przywieźli moc wrażeń i głębokich przeżyć artystycznych.
Z ciocią Linetką jest już bardzo źle: goni w piętkę, jest w jakimś domu dla nieuleczalnie chorych. Zdaje się, że już zbliża się do mety.
Czekam na wiele listów i porządną paczkę Wasz coraz starszy i niedołężniejszy
Ojciec Al. Zelwer