DO KONSTANTEGO STANISŁAWSKIEGO
[6 I 1910]
Łaskawy Panie,
Opuszczając Moskwę przesyłam Panu serdeczne pozdrowienia i wyrazy najszczerszej, najgorętszej wdzięczności za okazaną mi przez Pana uprzejmość, pomoc i przychylność. Pan uszczęśliwił i opromienił błyskiem nadziei ideowego a nieszczęsnego sługę teatru.
Porzucając ojczyznę, tak zwaną „sławę”, dość pomyślną sytuację będę z młodzieńczym lękiem oczekiwać sierpnia, aby wejść w charakterze jak najpokorniejszego, kochającego całą duszą i gotowego służyć wszystkimi siłami niewolnika i wielbiciela.
Proszę mnie nie uważać za histeryka, proszę przyjąć na dowód mojej wdzięczności te kwiaty i uznać mnie za oddanego Panu do głębi i za gotowego Panu i wielkiej Pana idei służyć do grobu sługę i pracownika.
Aleksander Aleksandrowicz Zelwerowicz
Moskwa, w styczniu 1910