DO STEFANA ŻEROMSKIEGO
Łódź, 8 maja 1921 Dzielna N° 18 Telefonu N° 116
Teatr Polski pod dyrekcją
Aleksandra Zelwerowicza
Wielce Szanowny Panie.
Po powrocie do Łodzi spieszę podzielić się z Sz. Panem garścią wieści, świadczących o ambitnym sukcesie, jakiego na terenie łódzkim doznała Biała rękawiczka. Oczywiście nie posyłam Sz. Panu wycinków z pism, bo „fachowa krytyka” tutaj, jak i wszędzie u nas nie ma nic do powiedzenia, a to co mówi, ma zawsze za istotny swój podkład manię wielkości, ciasnotę pojęć, brak fachowej znajomości istoty teatru i roboty teatralnej, oraz skrajny kabotyński subiektywizm. Powiem tylko, ze sztuka, którą przygotowaliśmy naprawdę starannie i uczciwie (oczywiście bez suflera) wzbudziła wyjątkowe zainteresowanie i poruszyła całą teatralną Łódź. W piątek miejski uniwersytet powszechny organizuje konferencję publiczną na temat Białej rękawiczki — będzie referat (mój), koreferat (Prof. Wojeński) i dyskusja. Przed premierą daliśmy poranek p.n. Dramat społeczny Żeromskiego, gdzie w bardzo popularny i przystępny sposób starałem się na podstawie nadesłanego mi łaskawie listu Pańskiego przygotować słuchaczy i wyjaśnić im w myśl Pańskich intencji to, co by mogli wziąć inaczej i zrozumieć opacznie. Teatr był wyprzedany do ostatniego miejsca. Dotąd graliśmy sztukę pięć razy — lutro gramy ją znowu — myślę, że będzie miała czternaście dobrych widowisk w bieżącymi sezonie.
Proszę o łaskawą wiadomość dokąd mam odsyłać tantiemę — czy do Skolimowa) Konstancina, czy może pocztą łatwiej by było do Warszawy — może na ręce Pana Mortkowicza?
Wyrazy głębokiego szacunku i serdeczne pozdrowienia łączę
Al. Zelwerowicz