DO MARIANA WYRZYKOWSKIEGO
Warszawa 17/V [19]32 r.
Drogi Panie Wyrzyku
List Pański, zapowiadający rychłe wysłanie portretu — i nieomalże równocześnie sam portret (bo w dwa dni po liście) otrzymałem i bardzo, bardzo serdecznie dziękuję. Trochę przepraszam, że tak piłowałem o ten prezent, ale nigdy w życiu nie miałem własnego portretu, a zwłaszcza tak solidnego pędzla — poza tym upłynął pełny rok od daty oficjalnego obdarzenia Jubilata, więc bardzo chciałem nacieszyć się drogą mi własnością. Teraz dziękuję i raz jeszcze przepraszam.
O teatrze ogólnie ciężko mi coś napisać, przeżywam bowiem, i to boleśnie, poważny dramat wewnętrzny — wobec świadomości, że teatr stał się nikomu do niczego niepotrzebny; to straszne, ale tak jest bezwzględnie! Z plotek dnia faktem jest, że zerwano rokowania z Jaraczem o kierownictwo ZASP’owego teatru — teraz konferują z Borowskim ale zasadniczo szukają sztromana, który by sankcjonował wszystkie posunięcia Pawłowskiego bez zastrzeżeń i dyskusji.
Wszędzie pusto, nudno i nie płacą. Ja 14-go czerwca jadę na kurację do Buska, potem Gdynia, Gdańsk i koło 6-go sierpnia powrót do Warszawy. Co potem — nikt nie wie? Może to i lepiej!
Serdeczne pozdrowienia do Pana, Niusi i wszystkich pamiętliwych znajomków
łączę
Życzliwy Al. Zelwer.