DO ZBIGNIEWA ŚMIAŁOWSKIEGO
Warszawa 8/IV [19]33 r.
Drogi Panie Zbigniewie.
Jestem w sytuacji bez wyjścia! Właściwie powinienem ominąć Wilno z pozawieszanymi oknami, a młodym moim elewom kazać się odwrócić tyłem do tego miasta, gdzie nic absolutnie nie da się zrobić bez narażenia się na obrazę i zgorszenia jednej części opinii społecznej!
Właściwie powinienem zorganizować pokaz na placu Łukiskim, ściśle na pół drogi między Pohulanką a Lutnią pod egidą duchowieństwa i przy udziale
sióstr miłosierdzia, wtedy już tylko	Żydzi byliby dotknięci!
Proszę się na mnie nie gniewać, ale muszę postawić sprawę ultymatywnie. Pokazać się powinniśmy na Pohulance — o to b[ardzo] prosi i niejako wy maga tego ode mnie ZASP — a sprawę wycieczki powinien, w moim idealnym zrozumieniu, Pan zorganizować. Otrzymałem dwustronicowy list od p. Dyr. Szpakiewicza z motywacją, że wybór Lutni będzie poczytany za zlekceważenie Pohulanki i teatru ZASP, przez byłego tego teatru Dyrektora i b[yłego] prezesa ZASPu, i telefon od p. Prezesa Śliwickiego, w którym prosi i radzi, abym nie podważał w tej ciężkiej przełomowej chwili prestiżu teatrów zaspowych i albo nie jechał do Wilna wcale, albo organizował pokaz na Pohulance.
Bardzo więc proszę Pana o decydującą odpowiedź odwrotnie czy zechce się Pan zająć zorganizowaniem wycieczki z tym, że grać będziemy na Pohulance?! W przeciwnym razie Wilno ominiemy, albo zatrzymamy się w Grodnie.
Niezależnie od wszystkiego, bardzo Pana przepraszam za kłopoty i przykrości, których autorem jest jednak partykularz wileński — a nie ja.
Dziękuję, przepraszam, czekam. Szacunek i pozdrowienie dla obojga Państwa łączę
Al. Zelwer.