DO SEWERYNY BRONISZÓWNY
Warszawa 22 VI 1935 r. 
Miła Pani Sedo i droga Koleżanko!
Tak się okoliczności złożyły, że od przyszłego roku szkolnego będę musiał zrezygnować ze współpracy Pani w PIST. Jest mi naprawdę bardzo przykro, że to właśnie do Pani muszę pisać i proszę mi wierzyć, że nie jest to żadne votum nieufności dla Niej jako dla pedagoga.
Pani naprawdę gorący, serdeczny stosunek do szkoły i młodych aktorusów, Pani gotowość ofiarowywania zawsze swego czasu przy trudnych raczej warunkach komunikacyjnych jest naprawdę wzruszająca i serdecznie Pani za to dziękuję. Ale życie jest życiem! Muszę ulokować Jaracza (trzy godziny), muszę powiększyć Terleckiego o jedną godzinę, Husarskiego o jedną i Marso o jedną, muszę wkleić Łagowskiego z kostiumologią — a Ministerstwo nie chce przyznać ani jednej godziny więcej, zresztą me zmieściłyby się one w ramach tygodnia. Proszę mnie zrozumieć i nie mieć ani cienia żalu do człowieka, który jest zawsze wiernym wielbicielem Pani jako aktorki, człowieka i koleżanki.
Wyrazy szacunku i pozdrowienia łączy
P.S. Żadnego „oficjalnego” pisma wysyłać nie będę.
Al. Zelwerowicz