Białe pałace sułtana kąpią się w morzu, podobne do zaklętej królewny; mieskończonemi tarasami piętrzy się amfiteatr domów, gmachów, świą tyń, wytryskujący w niebo wieżyczkami minaretów ogrody pną się po zboczach i kładą smugi zieleni na białe grupy domów. Przez dwa dni, spędzone w mieście, przebywamy je dorożką we wszystkich kierunkach. Sto razy zatrzymują nas na noście, dzielącym jednę część Konstantynopola od drugiej, każąc za każdą razą płacić za przejazd. Zwiedzamy kilka meczetów, podziwiany surową i suchą wspaniałość Świętej Zofii. By stopy niewiernych nie kalały świętego przybytku, nadziewamy w przedsionku jakieś trepki, płacimy za tę przyjemność dwa franki od osoby i wchodzimy wreszcie do świątyni. Wogóle straszne zdzierstwo kwitnie w hotelu, w sklepach, wszędzie, gdzie poznają nieświadomego obyczajów miejscowych podróżnika. Rzecz to jednak zwykła; wszędzie i zawsze nakładają haracz na cudzoziemca. Ludzie Wschodu pobierają go przynajmniej z wielkim wdziękiem i kraszą bezczelny wyzysk tak kwiecistemi frazesami, że i żalu do nich żywić niepodobna Przedsmak Teheranu dają nam okropne psie koncerty, wskutek których nocą oczu zmrużyć nie mogę. Z czasem przyjdzie przyzwyczajenie; obecnie przygnębiające robi wrażenie wycie tysiącznych głosów i sam widok tych nędznych, wyrudziałych włóczęgów, gromadami zalegających chodniki,
Z Konstantynopola czeka nas przeprawa morzem do Trebizondy; dalszą podróż wyobrażamy sobie w najfantastyczniejszych barwach. Wiemy że pojedzimy przez Erzerum i Bajazyd, że widzieć będziemy Ararat, że gdzieś przerżniemy Araks, i Eufrates, lecz o sposobach przebycia tej drogi staramy się nie myśleć. Jakoś się Wszystko urzą dzi. Nie bylibyśmy Polakami, gdybyśmy rządzili się inną filozofią. Statek „Odyssos” w trzy dni dostawi nas do Trebizondy. Zwolna przesuwamy się przez Bosfor ku brzegom Małej Azyi, wzdłuż których wciąż płynąć będziemy. Ostatniem spojrzeniem obejmuję urocze mia sto; długo jeszczę widzę biały pałac, schodzący w morze marmurowemi schodami Fala jest ciemna, lecz kryształowo przezroczysta; w powietrzu leży spokój i cisza, najmniejszy podmuch Wiatru nie mąci wód powierzchni. Wybrzeża Małej Azyli niczem nie pociągają wzroku: nagie są i skaliste, wieje od nich grobowa mewota Przystajemy po raz pierwszy przy małej mieścinie Ineboli; w parę godzin później widzimy zda la Sinope, starożytną kolonię grecką. Niebo wciąż czyste i morze bez ruchu, mnóstwo ryb latających miga, w powietrzu. Zatrzymujemy się po raz drugi przy Samsu mie, miejscowości słynnej na cały świat ze swych tytoniów.