Józef Ignacy Kraszewski


Łoktek na łożu śmierci.



 W wielkiej sklepionej sali krakowskiego zamku, na dole, mrok się już wieczorny rozpościerał. Wązkie okna jej, głęboko w mur wpuszczone, w większej części były gęstemi przysłonięte oponami, przez drugie mało się już gasnącej światłości wkradało.
 Włoska lampka oliwna zapalona stała w kącie, ale słaby jej ognik ledwie małą przestrzeń ruchawym rozjaśniał promykiem.
 Cisza głęboka panowała w obszernej izbie; w przedsieniach, na podwórzach ledwie się co poruszało.
 W kościele świętego Wacława na Wawelu cicho dzwoniono żałobnie na wieczorną modlitwę.
 W jednym sali rogu na szerokiem łożu, skórami i suknami okrytem, widać było z ciemnego tła jedwabnych przykryć, na których spoczywała twarz wybladłą, z oczyma zamkniętemi, jakby uśpionego człowieka lat podeszłych.
 Z jednej strony łoża stał w czerni w sukni duchownych mężczyzna stary, wpatrzony w leżącego z brwiami ściągniętemi; z drugiej, na wielkiem siedzeniu, wpół klęczący, pochylony troskliwie, niespokojne oczy wlepiając w chorego, młodzieniec w kwiecie wieku, silny, piękny, rysów szlachetnych, pańskiego oblicza. Ręce trzymał załamane na kolanach.
 Opodal nieco niewiasta w długiej sukni szarej, obcisłej, z zasłoną na głowie, z różańcem w ręku, modliła się, żywo paciorki jego przebierając palcami wychudłemi.
 W nogach łoża z rękami do modlitwy złożonemi, cicho coś szepcząc, oczy wzniósłszy ku niebu, stał mnich w sukni białej, w płaszczu czarnym.
 Na łożu tem wyczekiwał śmierci i wyzwolenia król, co przeszło pół wieku walczył dla połączenia w jedno rozszarpanego dziedzictwa Mieszka i Chrobrego, Władysław zwany Łoktkiem, mąż wielki małego ciała, a potężnej ducha siły.
 Czuł on sam, widzieli wszyscy przybliżającą się ostatnią godzinę.
 Nie choroba, nie rany zwyciężyły go i obaliły; długi trud, niezmierne troski wyczerpały sił ostatek. Gasnął powoli, bo życia ogień wypalił się w nim do dna.
 Umierał z tą mocą duszy z jaką żył, mężny i spokojny; nie broniąc się śmierci, pożądając jej, zstępując do grobu z pociechą w sercu.
 Nie dokonał wszystkiego, co zamierzał, ale niewiele brakło do spełnienia myśli jego, zrodzonej w dzieciństwie, wykołysanej życiem, dojrzałej w bojach...
 Myśl swą spuścizną zostawiał synowi.
 Mnich stojący w nogach łoża, pobożny dominikanin Heliasz, już był przejednał króla z Bogiem.
 Władysław dnia tego wolę swą objawił mężom dostojnym, ojczycom królestwa swego, i pożegnał wszystkich; rozstał się z żoną, pobłogosławił syna, któremu Polskę oddawał, ziemianom zleciwszy jedyne dziecię.
 Lekarz, kanonik Wacław, przepowiadał zgon blizki; królowa Jadwiga płacząc powtarzała modlitwy za konających, lecz śmierć nie przychodziła jeszcze...
 Wojownik stary bronił się jej resztą potęgi w bojach mnogich nabytej.
 Król się tylko usypiać zdawał. Oddech jego stawał się to przyspieszonym gorączkowo, to słabnącym tak, że go ledwie czuć było. Zapadłe powieki podnosiły się nagle, głowa poruszała, zaschłe usta otwierały, zbladłe oczy biegały po otaczających, i Łoktek chwilowo powracał do życia.
 Duch starego wojownika, jak przykuty do tego starganego wiekiem ciała, nie mógł się z niego wyzwolić.
 Nadchodziła noc, po której wracający dzień już, wedle przepowiedni lekarza, króla nie miał zastać między żywymi.
 Medyk patrzał zdumiony i upokorzony, bo na tem łożu śmierci dział się cud, walka się odbywała nieprzewidywana, niewidoma, nieznana mu, życie opierało się zniszczeniu.
 Łoktek powracał doń snem pokrzepiony.
 Oblicze jego przybrało już dawno tę barwę trupią, bezkrwistą, wyżółkłą, która nadchodzącego zgonu czytać na niem nie dozwalała; lecz piersi się poruszały, oddech był widoczny. Zeschłe płuca odzywały się w nim jeszcze głucho i smutnie... powietrze w nich chrzęszczało.
 Stojący nad chorym kanonik lekarz dał zlekka znak, aby mu spoczynku nie przerywano, i sam począł na palcach odchodzić.
 Cofnął się też, ujrzawszy to, mnich Heliasz i królowa pocichu, powolnie ku drzwiom zwróciła.
 Król usypiał.
 Wszyscy, po dniu tym, wzruszeń pełnym, zapragnęli usunąć się do bocznej komnaty i tam czekać przebudzenia, gdyż jeszcze się go spodziewano.
 Jeden syn, pochylony przy ojcu, pozostał nieruchomy.
 Na dany przez matkę znak, potrząsnął głową, wskazał na ojcowskie łoże, dając łatwo zrozumieć, że chciał czuwać przy nim.
 Niedawno jeszcze z ust jego słyszał ostatnie wyrazy błogosławieństwa i przestrogi, niedawno brzmiały tu głosy zwołanych panów-rady, królewicz-następca wzruszony był.
 Do łoża konającego wiązała go miłość, wdzięczność i ta troska o jutro, która brzemieniem całej, nieznanej przyszłości leżała na piersiach jego.
 Łzy kręciły mu się w oczach...
 Złotą była korona, którą miał włożyć na młodocianą skroń, ale ciężką.
 Zwolna wysunęli się wszyscy ku drzwiom bocznym, których zasłonę królowa podnieść kazała, aby być na najmniejszy szelest, na zawołanie powrócić gotową.
 Nieruchomy w tej półklęczącej postawie królewicz, został jak przykuty do siedzenia i łoża. Wzrok jego na twarzy bladej ojca spoczywał.
 Oblicze to było zżółkłe, jak karta pergaminowa i, jak ona życiem, zapisana długiem. Nigdy może wprzód, gdy był w pełni sił, nie stały na niej wyryte dobitniej męstwo, gotowość na wszystko, siła, spokój i żelazna wola.
 Teraz tylko wszystkie te charakteru znamiona oblewała światłością przedśmiertną jakaś błogość, pogoda dnia ostatniego.
 Któż nie widział na obliczu umierających, mocnych na duchu bojowników zwycięskich tego wyrazu szczęśliwości, jaki wdziewa śmierć wiodąc ich do grobu?
 Wszystkie cierpień ziemskich ślady zagładza palec anioła śmierci.
 Z za brózd, zmarszczek i fałd promieniało oblicze stare króla, wypięknione i jasne.
 Syn patrzał na nie z pobożnem zdumieniem, bo nigdy go takiem nie widział.
 Jeszcze przed chwilą, gdy król z gorącością przemawiał do panów-rady, do syna, miał starą swą twarz, jaką nosił po pobojowiskach; teraz śmierć przyoblekła ją majestatem i powagą swoją.
 Królewicz zadrżał, było to dlań zwiastunem chwili ostatniej.
 Lecz król żył: piersi poruszały się prawie łagodnie, dostrzegał lekkie twarzy drganie, starzec jeszcze oddychał.
 Płomyk lampki, który, podniósłszy się, żywszym rzucił blaskiem na rysy króla, dozwalał rozeznać lekkie ust ściągnięcie i na powiekach wysiłek i drganie. Dźwignęły się one z ciężkością; z głębin ich blado zaświeciły oczy.
 Zatrzymały się długo na synu, wargi zatrzęsły się, jakby je przewiew uśmiechu przebiegł bezsilny.
 Kaźmirz jeszcze bardziej pochylił się do ojca.
 Cud tego życia, przerywającego konanie, coraz był widoczniejszym, głowa zwróciła się o swej sile ku ukochanemu dziecięciu.
 Oddech piersi stał się głośniejszym, i głucho dobył się z nich głos:
 — Kaźmirz?
 — Jam jest! — odparł syn cicho.
 — Jak za mgłą cię widzę — szepnął król wyraźniej nieco.
 — Wody! Usta spieczone! — dodał, chcąc dobyć napróżno osłabłą z pod przykrycia rękę.
 Wtem Kaźmirz, pospieszył z kubkiem rzeźwiącego napoju, stojącym tuż przy łożu, i ostrożnie nachylił go do ust ojca, wlewając w nie płyn po kropli.
 Usta się rozwarły nieco, trochę życia wstąpiło w twarz, której oczy nabrały blasku.
 Uśmiechnął się Łoktek.
 — Noc? — zapytał cicho.
 — Wieczór późny.
 Król oczyma potoczył po komnacie jakby się chciał przekonać, czy byli sami.
 Chwilę trwało milczenie, pierś pracowała, aby się na głos zdobyć ostatni.
 — Koronę — rzekł silniej — koronę niech ci nie zwlekając włożą, niech namaszczą. Bóg z nią daje moc. A potrzeba jej, aby utrzymać wszystko w jednej dłoni. Polskę całą, Kujawy, Mazowsze, Pomorze... Pomorza niemcom nie ustąpić nigdy! Tamtędy droga w świat, jedyna wolna, wkoło wrogi, bez niego więzienie...
 Mówił, odpoczywając chwilami, Kaźmirz słuchał pochylony.
 Nie była to rzecz do niego zwrócona, lecz jakby mimowolne snujących się myśli wyrazy, wpół do siebie, do Boga, do niego... Coś, jak marzenie, jak modlitwa...
 — Mazowsze posłuszne, lenne być musi i twoje pod prawem jednem — ciągnął dalej.
 Mówiąc to, przymknął powieki, ale natychmiast podniosły się znowu i usta dalej szeptały, dla syna tylko dosłyszanym szmerem.
 — Pod Rzymem stać wiernie pod Awinjonem, bo tam głowa nasza i siła. Papież mnie ratował, rozgrzeszył, dźwignął wiele lat temu... Królestwo nasze pod Piotrową stolicą, hołd mu winniśmy...
 Zamruczał coś niewyraźnie i poruszył się niespokojnie.
 — Znajdziesz ludzi dobrej rady. Jaśko z Melsztyna, mąż prawy, Trepka wierny... Ziemianie, szczyty, rycerstwo dobre, dobre, ale nie oni jedni... Jest ubogi lud, jest biedny chłop... to ojczyce także nasi. Pamiętaj! Ja pomnę, gdym, z błogosławieństwem miłościwego lata powrócił z tułactwa sam, sam jeden, jak palec, nie miałem wówczas nikogo. Ziemianie nie chcieli mnie, zamiast rycerstwa szli ze mną chłopki ze siekierami Polskę budować. Szli i bili się... a dopiero po nich przyszły szczyty, a na końcu barony i hrabiowie... Chłopkom wdzięcznym być!
 Spojrzał na syna.
 — O chłopkach pamiętaj!
 Kaźmirz skłonił głowę.
 — Tarczą im bądź i opieką — szeptał król cicho — sędzią im bądź sprawiedliwym, obrońcą, oni mnie obronili...
 Wtem głos coraz cichszy i słabszy szeptem niezrozumiałym utonął w piersi, i była znowu chwila milczenia.
 Z bocznej izby na palcach podszedł ksiądz Wacław, nadsłuchując ostrożnie. Stanął zdziwiony, pochwyciwszy szeptanie, ręką sięgnął po kubek i przyłożył go do ust króla.
 Chory wnet poczuł obcego, zamilkł, ściągnąwszy wargi, ale napój połknął chciwie.
 Ks. Wacław zatrzymał się chwilę, zrozumiał to, że ojciec chciał sam-na-sam ze synem pozostać, i usunął się powoli.
 Wpół podniesione powieki śledziły ruch jego i nie otwarły się aż zniknął.
 — Z krzyżowcami niemieckimi — rzekł — nigdy pokoju... Przeciwko nim przymierze i pokój choć z pogany! (Mówił niezrozumiale, głos drżał). O! nigdy zgody z nimi! Kruki czarne, wilki żarłoczne, wrogi wiekuiste... Z Pomorza ich wygnać potrzeba precz, lub oni tę koronę prędzej, później żelaznym klinem rozsadzą. O! z nimi nigdy pokoju... Z pogany się jednać lepiej. Litwie żoninej dać rękę, Ruś zagarnąć... Węgry zsojuszone, nasze, Czech się grzywnami przejedna, daj mu ostatnią koszulę... choćby kielichy ze skarbców kościelnych, byle zjednać przeciw krzyżakom, wszystkich przeciw nim... Ślązaków zagodzić... a Pomorze odbić, bo tchnąć nie będzie czem... Gościniec w świat nam zaprą i uduszą.
 Spoczął nieco i dodał:
 — Krwi się tam dużo poleje... będzie strumieniami ciekła... jak pod Płowcami...
 Marszczki na czole króla wygładziły się, pogoda zwycięstwa opromieniła je na chwilę.
 — Płowce! — powtórzył — Płowce! Drugie Płowce przyjdą nieprędko, ale ja widzę je, widzę. Stosy chorągwi ich po ziemi się tarzają i trupów stosy w posoce...
 Kaźmirz, klęczący już przy łożu, aby mógł słyszeć lepiej, przychylił się tuż ku ustom ojcowskim.
 Od przepowiedni tej serce mu zadrgało żywiej.
 Łoktek smutnie się uśmiechał.
 — Nie ty ich poskromisz... — dodał — nie, tobie nie dano! Ty gdzieindziej musisz szukać zwycięstwa.
 — Ojcze mój — ozwał się Kaźmirz gdy stary zamilkł nieco — ojcze mój, ja nie mam miecza twojego ani dłoni twej...
 — Da ci je Bóg, gdy będzie potrzeba — przemówił król — nie miecz wojuje, ani ludzka dłoń, ale wola i opieka Boża. Spełni się wszystko, jak on postanowił. Ty, ty kleić i spajać musisz, co rozerwały wieki, żelazną wiązać obręczą... miłością ożenić, prawem zjednać...
 Ostatnie słowa wyrzekł gorąco i znużony nagle mówić poprzestał. Zdala ujrzał stojącą z głową zwieszoną królowę.
 Wpatrzył się w jej postać smutną, i wejrzeniem żegnali się długo.
 Jadwiga stała chwilę i, milczeniem króla odprawiona, odeszła.
 On mowę odzyskiwał tylko dla syna.
 — Bóg z tobą — rzekł — on dla mnie czynił cudy. On przezemnie, słabego i małego, stworzył znów królestwo, które do potęgi wielkiej urośnie... Dziś ta stara szata królewska poszarpana na skrajach; zszywać ją trzeba, odbierać obcięte kawały, wojować, na straży stać i łatać, aż płaszcz z niej będzie pański... Bóg wielki tworzy z niczego i przez małych.
 Po krótkiem milczeniu szepnął cicho:
 — Błogosławię:
 Głos zamierać się zdawał, oczy się przymykały.
 Wtem pośród ciszy szelest dał się słyszeć, naprzód niewyraźny, stłumione mowy kilku ludzi, sprzeczkę jakąś u progów.
 Łoktek oczy otworzył niespokojnie, królewicz powstał. Niepojętem to było, by w ostatniej godzinie pokoju pana umierającego nie poszanowano.
 Spór coraz dobitniej dawał się rozpoznać w pomieszanych głosach, na ostatek błagające, płaczliwe doleciały wyrazy.
 — Puśćcie mnie, puśćcie mnie, jam najstarszy jego sługa.
 Poruszył się Łoktek niespokojnie, i oczy jego synowi znak dały, aby drzwi nie zamykano proszącemu.
 Nim Kaźmirz miał czas spełnić rozkazanie ojcowskie, zwolna odchyliły się podwoje i w nich dziwna ukazała się postać.
 Był to starzec zgarbiony z długą za pas, zrzedłą brodą siwą i czaszką wyłysiałą, na której lśniącej skórze mnogie szramy widać było... Odziany suknią tercjarską dzieci Franciszka świętego, zgrzybiały człek nie mógł już iść o swej sile...
 Dwuch chłopaków, ubogo odzianych na których ramionach się opierał, wiodło go pod ręce. Twarz z oczami zakrwawionemi, pomarszczona, biała, miała wyraz niepokoju i zarazem radości... Ręce trzymał złożone, jakby szedł do ołtarza.
 — Król mój! pan mój! — wołał głosem drżącym — puszczajcie mnie do niego... Niech pożegnam pana mego!
 Z ust Łoktka wyrwało się:
 — Jarosz... Jarosz... pójdź tu! do mnie, stary.
 Potoczył się powołany do łoża drżąc cały z radości i, dopadłszy do nóg króla, płacząc ściskać je począł.
 — Król mój! pan mój! a mnie do ojca mego puszczać nie chcieli — wołał. — A myśmy razem dziećmi biegali, a jam z nim był i w bojach, i na tułactwie, i w Rzymie, i po jaskiniach, i na pobojowiskach, i na noclegach, i w niewoli, i wszędzie...
 Królowi oczy drżały i pod osłoną poruszał rękoma, których dobyć nie miał siły.
 — Ty idziesz — mówił płaczliwie Jarosz, klęknąwszy u łoża — weźmijże mnie z sobą, życie już cięży. Za grzechy pokutę sprawiłem, oczy zagasły, ręce obezwładniały... Weźmij mnie z sobą, jakeś brał dawniej...
 Z drugiej komnaty wybiegli wszyscy, ksiądz Wacław pierwszy chciał starego odciągnąć sługę, lecz król dał znak, Jarosz pozostał u nóg jego.
 — Kiedy tobie, panie mój, Bóg zesłał wyzwolenia godzinę może i mnie w miłosierdziu swem zabierzesz z sobą. Jabym się u stóp twych położył jako legałem po lasach, gdyśmy sami byli, biedni, głodni, a ścigani.
 Twarz królewska ożywiła się temi wspomnieniami, nie mówił, ale się na niej rysowało rozrzewnienie pogodne.
 Jarosz, ledwie odetchnąwszy, ciągnął dalej.
 — Król mój, pan mój! a mnie do niego puszczać nie chcieli. Jam że powinien tu był być w godzinę śmierci, bom w życiu wiernym był towarzyszem.
 Łkanie mu przerywało.
 — Nie zlękniemy się śmierci, widzieliśmy ją nieraz — mówił spokojniej. — Spocząć czas!
 Kończył te słowa Jarosz, gdy król dobył głosu z piersi.
 — Ojcze Heljaszu! — zawołał. — Heljasz!
 Mnich, który się spodziewał być powołanym, stał już blizko i przysunął się do łoża samego, krzyż podnosząc w ręku.
 Kaźmirz usunął się nieco.
 Jarosz milczał i modlił się.
 Wśród ciszy zabrzmiała uroczysta kapłana modlitwa. Była to ta ostatnia, którą żywi przeprowadzają duszę ku lepszym ulatującą światom.
 Oddech umierającego stał się nagle żywszym i cięższym, w piersiach wyraźniej odzywało się chrząszczenie, pot występował na czoło.
 Śmierć, która się oddalać zdawała, wracała po swoją ofiarę.
 Z drugiej strony łoża stojący kanonik Wacław wejrzeniem i ruchami dawał poznać, iż stanowcza chwila nadeszła.
 Głowa króla głębiej w pościel i niżej opadała na piersi. Wysiłek jakiś poruszał całym ciałem, które okrycia podnosiło i ściągało naprzemiany.
 Królowa klęczała przy mężu, tuż obok starego Jarosza.
 Głos mnicha coraz wyraźniej, coraz mocniej podnosząc się, aby stępiałego już doszedł ucha, rozbrzmiewał po całej sali.
 Oczekujący w sąsiednich komnatach usłyszawszy go, zjawili się na progu gromadnie.
 Byli to ludzie poważni; w szatach ciemnych, smutnego a zadumanego oblicza. Oko ich naprzemiany to szukało łoża, na którem spoczywał umierający to pochylonej młodego królewicza głowy.
 Niespokojni szeptali po cichu, Jarosz, opadłszy ku ziemi, z głową na piersi zwieszoną, bezsilny zdawał się razem z królem swym dogorywać.
 Kapłan w głos już, z zapałem odmawiał resztę modlitwy.
 Poklękli wszyscy.
 Królowa twarz spłakaną zanurzyła w pościeli i łkała z bólu.
 Raz jeszcze podniosła się twarz starca, powieki odsłoniły oczy zbladłe, westchnął ciężko.
 Westchnienie to odbiło się w piersi Jarosza, którego chłopcy utrzymać nie mogli, potoczył się na ziemię.
 Lekki okrzyk stłumiony wyrwał się z ust królowej.

∗
∗             ∗
 Zrana już na łożu, w tej samej sali rozpostartem szeroko, spoczywały Łoktka zwłoki, przyodziane do grobu, w hełmie na skroni z koroną, pasem objęte, z mieczem wiernym u boku, z berłem w dłoni, w spiczastem obuwiu ze złoconemi ostrogami, z twarzą wypogodzoną, jaką mu dał zgon.
 Dokoła stali posiwiali jego towarzysze broni ostatni, najmłodsi, a najstarszy z młodości czasów sługa leżał w kaplicy u Franciszkanów, w tercjarskiej sukni, czekając też pogrzebu.
 Rycerze spoglądali na wyciągnionego konaniem, drobnych zawsze rozmiarów, człowieczka tego, którego żelazny miecz, nieruchomy teraz, wyciosał królestwo wielkie.
 Patrzyli i milczeli.
 Podwórza zalegały ciche tłumy.
 Smutek był na twarzach wszystkich.
 W przedsieni, na marcowego wiatru zimnym przewiewie, nie czując go, poopierani o słupy, nieruchomi, jak posągi, stali u wnijścia: Trepka Jerzy, który królewiczowi towarzyszył nieodstępnie w latach ostatnich; poważny Jaśko z Melsztyna, którego król synowi do rady naznaczył, Mikołaj Wierzynek, rajca krakowski, starego i młodego pana ulubiony sługa; Kochan Rawa, powierny dworzanin Kaźmirza, i Suchywilk, kapłan, siostrzeniec arcybiskupi.
 Kochan Rawa, którego wszyscy znali najbliższym królewicza, choć się powinien był radować z tego, iż pan, którego był ulubieńcem, miał włożyć koronę, posępny stał i smutny.
 Mężczyzna to był młody, silny, przystojny, w kwiecie wieku, Kaźmirza rówieśny, twarzy rozumnej, lecz namiętnego i zuchwałego wyrazu.
 W bystrych oczach jego czytać było można, iż sprawcą mógł być lepszym, niż doradcą. Marszczyło mu się białe czoło od myśli ciężkich. Ręką ująwszy się w bok, a razem rękojeść miecza ściskając, drugą to czoło pocierał to wąs targał i brodę.
 Zbliżył się doń Trepka, wyglądający poważnie a rycersko.
 — Nie pójdziecie zajrzeć — spytał — co się z młodym panem dzieje?
 — Byłem tam — odparł krótko Kochan — spoczynku mu potrzeba. Sam pozostał... Królowa stara modli się, młoda krząta się niespokojna. Jam go zamknął od nich, bo siły pokrzepić trzeba. Teraz ich dużo mieć musi.
 Zbliżył się do rozmawiających Wierzynek.
 — Straciliśmy ojca! — jęknął smutnie.
 Nie odpowiadali mu długo.
 — Ktoby tego pana nie żałował!.... — podchodząc począł spokojnie Suchywilk, którego twarz rozumna we wszystkich uszanowanie wzbudzała. — Strata to niepowetowana, aleć Bóg opatrzny dał nam godnego z lędźwi jego następcę. Ten podejmie i dokona, co tamten rozpoczął. Nie trapmy się zbytnio. Czas było znużonemu spocząć i pójść po zasłużoną nagrodę. Któryż z królów tak długo i skutecznie dla tej korony pracował? Starzy tylko pomną początki, my z ich ust o nich wiemy... Z niczego on stworzył koronę tę na kawałki rozbitą, a pomyślcie z jakimi o nią walczył mocarzami! Z liczbą, z przewagą, ze złotem, ze złością, ze sprzymierzonemi, sam, nie mając nic nad łaskę Pańską. Cudy przezeń czynił Bóg!
 — Tak! — potwierdził, głowę skłaniając, Jaśko z Melsztyna — a tem trudniejsze zostawił dziecku dzieło na wpół dokonane, gdy pamięć trwa, ile uczynił i nadzieja z nią, ile dopełnić syn musi. Ani się dziwować, iż królewicz po ojcu tak boleje i pod brzemieniem się ugina. Wielkie ono.
 — Każdy dzień ludzki ma troskę swą — odrzekł Suchywilk — lecz na ciężkie godziny z pomocą Opatrzność spieszy.
 Spoglądali po sobie smutni.
 — My wszyscy też tak winniśmy młodemu służyć, jakeśmy starego miłowali.
 Głosy się podniosły potwierdzające.
 Kochan Rawa obojętnie na nich spoglądał.
 — Mnie pana mojego żal — rzekł popędliwie — srogi żal! Skończyły się dla nas dni swobody i wesela. Z kolei zaprzężecie go do tego pługa, z którego jarzma ani się na godzinę wywyzwolić! Tak! teraz ani dnia, ani nocy, ani wytchnienia mieć nie będzie... We snach nawet troska zajrzy w oczy. Biedny pan mój! Korona śliczna, ale nie samą skroń, ciśnie ona całego człowieka, a zrzucić jej ani na chwilę nie można. Wojna? — musi być żołnierzem; pokój? — gospodarzem mu być trzeba; nocą — stróżem... Hej! hej! dola nasza! Królem się będzie zwał, a w rzeczy niewolnikiem zostanie!...
 Jaśko z Melsztyna potwierdzał, głowę pochylając.
 — Tak jest — rzekł — ale królestwo — kapłaństwo, królestwo — ojcostwo! Przez króle mówi Bóg, i, żeby się stać godnym tego, wielkim a czystym trzeba być.
 Kochan Rawa wąsa pokręcił i skrzywił się.
 — No — dodał — i człowieczeństwa się wyrzec. Mnie mojego pana żal.
 Spojrzeli na niego drudzy, nie odpowiadając.
 Kochan posunął się zwolna ku drzwiom, które wiodły do izb królewicza, inni pozostali w przedsieni.
 — Mnie się zda — rzekł Suchywilk, spoglądając za odchodzącym — iż temu Rawie nie tyle królewicza żal, co samego siebie. Lęka się, aby z łask nie wypadł i przystęp mu się nie utrudnił. Nie byłoby to może wielką szkodą dla młodego pana, choć on służy mu wiernie, lecz człek gorący, popędliwy, pan młody... Oliwy do ognia dolewać nie jest bezpiecznie.
 Jaśko z Melsztyna spojrzał na mówiącego i zamilkł.
 Inni ani przeczyli, ani potakiwali.
 Wierzynek, trochę na bok się usunąwszy, stał sam zadumany.
 Nadciągała starszyzna.
 I dzwony pogrzebowe wszystkich koście[1] w mieście jęczeć zaczęły.
 Lud na Wawel płynął.
