<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?><!DOCTYPE cesAna SYSTEM "xcesAnaIPI.dtd"><cesAna type="pre_morph" version="PWR 0.1" xmlns:xlink="http://www.w3.org/1999/xlink"><chunkList xml:base="text.xml">

<chunk type="p"> <sentence>Yochai Benkler w książce “Wealth of networks” dzieli wszelką produkcję dzieł niematerialnych na trzy kategorie w zależności od strategii producenta – strategię rynkową opartą na monopolu, strategię rynkową, ale nie opartą na monopolu, oraz strategię nierynkową i nie opartą na monopolu.</sentence>   <sentence>Zwraca przy tym uwagę, że dziś wszystkie trzy mają swoje miejsce w przestrzeni społecznej.</sentence> <sentence>Topowy piosenkarz nagrywający hity działa według pierwszej z nich, jako że jego dochody uzależnione są od tantiem.</sentence>   <sentence>Zespół disco polo grający na dyskotekach i weselach nie potrzebuje wyłączności, jako że popularne piosenki są tylko narzędziem do zdobywania zamówień na koncerty.</sentence> 
  <sentence>Wreszcie garażowy zespół publikujący piosenki w sieci działa według trzeciej strategii – jego członkowie nie muszą zarabiać na swojej twórczości.</sentence> 
  <sentence>Jest im ona potrzebna np. do zdobycia pozycji społecznej w grupie lub po prostu dla przyjemności.</sentence> </chunk>
<chunk type="p">
  <sentence>Wszystkie trzy strategie spotkamy we wszelkich dziedzinach produkcji dzieł niematerialnych.</sentence> 
  <sentence>Podział Benklera robi się interesujący, gdy zdamy sobie sprawę, że nie tylko pojedynczy twórca wybiera spośród przedstawionych strategii.</sentence> 
  <sentence>Czynią to także instytucje i całe sieci społeczne lub biznesowe.</sentence>
</chunk><chunk type="p"> <sentence>Przykładem sieci korzystającej z pierwszej strategii jest RCA – amerykański oligopol radiowy, który poprzez restrykcyjną politykę licencyjną wykluczył możliwość pojawienia się nowych konkurentów na rynku.</sentence>   <sentence>Przykładem sieci drugiej strategii może być Philips – dzielił się swoimi patentami i know-how dotyczącym płyt audio CD, bo wiedział że poprzez popularyzację danej technologii osiągnie więcej, niż skazując się na funkcjonowanie w niszy.</sentence> 
  <sentence>Wreszcie przykładem trzeciej sieci jest Wikipedia: internetowa encyklopedia która może być rozwijana przez każdego.</sentence> </chunk><chunk type="p">
  <sentence>Tradycyjne podejście do produkcji niematerialnej – której efektem będzie wiedza, kultura lub informacja w zależności od kontekstu – polega na stosowaniu tych samych procedur, co w przypadku produkcji dóbr materialnych.</sentence> 
  <sentence>Wydawca zamawia u twórcy towar, na który istnieje zapotrzebowanie na rynku.</sentence> 
  <sentence>Dzięki sztucznym monopolom (prawo autorskie, patenty) wydawca w modelu sprzedaży egzemplarzowej dystrybuuje kopie utworu.</sentence> </chunk>
<chunk type="p">
  <sentence>Uzyskiwane zyski umożliwiają zamawianie u twórców kolejnych dzieł.</sentence> 
  <sentence>Ten model doskonale sprawdzał się w epoce jednokierunkowych massmediów, które wymuszały duże inwestycje i wymagały dużych, sprawnie działających organizacji.</sentence> 
  <sentence>Z historycznych przyczyn konstrukcja prawa faworyzuje ten sposób myślenia o twórczości.</sentence> 
  <sentence>Dziś sztuczne monopole ciągle dają wydawcom ogromną kontrolę nad sposobami wykorzystania i tworzenia idei.</sentence> 
</chunk></chunkList></cesAna>