<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<!DOCTYPE cesAna SYSTEM "xcesAnaIPI.dtd">
<cesAna xmlns:xlink="http://www.w3.org/1999/xlink" type="pre_morph" version="WROC-1.0">
<chunkList xml:base="text.xml">
<chunk type="p" xlink:href="#dv1p3"><sentence>17 stycznia zmarł Art Buchwald, nagrodzony Pulitzerem amerykański satyryk, znany m.in. z publikowanych na łamach “The Washington Post” komentarzy politycznych.</sentence>   <sentence>Redakcja “NY Timesa” opublikowała nie tylko zwyczajowe w takiej sytuacji wspomnienie o zmarłym i przygotowany przez Buchwalda na tę okazję pożegnalny felieton.</sentence>   <sentence>Na swojej stronie internetowej umieściła też wideo-nekrolog - Ostatnie słowo .</sentence> <sentence>Kilkuminutowy film o zmarłym, którego on sam jest głównym narratorem.</sentence></chunk>
<chunk type="p" xlink:href="#dv1p4"><sentence>“Cześć, jestem Art Buchwald i właśnie umarłem” - być może to zdanie przejdzie do historii internetowego dziennikarstwa.</sentence>   <sentence>Otwiera nie tylko film z Buchwaldem, ale inauguruje też coś, co można chyba określić mianem nowego gatunku dziennikarskiego.”</sentence> <sentence>NYT” deklaruje, że przygotowywane są filmy poświęcone kolejnym wielkim tego świata, których odejścia można spodziewać się w najbliższym czasie.</sentence>   <sentence>Nie ma tu jednak mowy o pogoni za tanią sensacją i żerowaniu na cudzym nieszczęściu, o pozbawieniu zmarłego godności.</sentence>   <sentence>Osobiście wydaje mi się to zresztą etycznie bardziej jednoznaczne, niż zwykła dziennikarska praktyka polegająca na przygotowywaniu “na zapas” materiałów do opublikowania po czyjejś śmierci - tu wszystko dzieje się przy udziale zainteresowanego.</sentence></chunk>
<chunk type="p" xlink:href="#dv1p5"><sentence>Jeśli ktoś ma wątpliwości, niech obejrzy ten klip - Buchwald opowiada w nim m.in. o podjęciu decyzji o zaniechaniu dializy nerek, w praktyce oznaczającej zgodę na śmierć.</sentence>   <sentence>Mówi też, że chce być zapamiętany, jako ktoś kto rozśmieszał ludzi i sprawiał, że czuli się lepiej.</sentence>   <sentence>W ustach świadomego bliskości śmierci 81-latka brzmi to niezwykle przejmująco.</sentence>   <sentence>Są oczywiście i fragmenty humorystyczne (o ile to w tym kontekście możliwe), jak ten, w którym Buchwald opowiada o własnych planach pogrzebowych - “Wszystkie żaglówki w okolicy będą miały opuszczone żagle i flagi do połowy masztu i wszyscy będą mówić, jakim wspaniałym byłem gościem”.</sentence>   <sentence>Widać jednak, że mówienie o tych sprawach sprawia mu trudność.</sentence>   <sentence>“Ludzie boją się śmierci, boją się o niej mówić.</sentence>   <sentence>Nie potrafią sobie z tym poradzić”.</sentence></chunk>
<chunk type="p" xlink:href="#dv1p6"><sentence>Dlaczego piszę o tym na blogu Kultury 2.0?</sentence>   <sentence>Wideo-nekrolog pokazuje, że nowe technologie komunikacyjne nie muszą prowadzić do dehumanizacji naszej kultury, co czasem się im zarzuca.</sentence>   <sentence>Mogą też pomóc w oswajaniu tabu śmierci - zarówno widzom, jak i bohaterom tych nagrań.</sentence>   <sentence>Oczywiście podobny projekt można było zrealizować choćby w telewizji.</sentence>   <sentence>W internecie jego dostępność jest jednak bez porównania większa.</sentence></chunk>
</chunkList>
</cesAna>
